நீதிவெல்லும் – 09
பீஷ்மரின் உறுதிமொழி: வாக்கைக் காப்பதா, அறத்தைக் காப்பதா?
இந்த வாரம், பகவத் கீதையின் வாழ்க்கைப் பாடத்திலிருந்து மகாபாரதத்தின் மற்றொரு ஆழமான அறச்சிக்கலுக்குச் செல்கிறோம். ஒரு வாக்குறுதியைக் காப்பது உயர்ந்த பண்புதான்; ஆனால் அந்த வாக்குறுதியின் விளைவுகள் குடும்பத்தையும் நாட்டையும் பாதிக்கும்போது, கடமைக்கும் அறத்திற்கும் இடையிலான உறவை எப்படிச் சிந்திப்பது?
தேவவிரதன் தனது தந்தை சந்தனுவின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக அரசுரிமையைத் துறந்து, வாழ்நாள் முழுவதும் பிரம்மச்சரியத்தைக் கடைப்பிடிப்பதாக உறுதிமொழி எடுத்தார். அந்தக் கடுமையான உறுதிமொழியின் காரணமாகவே அவர் “பீஷ்மர்” என்று அறியப்பட்டார். இந்த நிகழ்வு மகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வம், சம்பவ பர்வம் பகுதியில் இடம்பெறுகிறது.
இந்தக் கதையை வெறும் தியாகத்தின் புகழாக மட்டும் பார்க்காமல், உறுதிமொழி, குடும்பப் பொறுப்பு, தனிப்பட்ட விருப்பம், நீண்டகால விளைவுகள் ஆகியவற்றின் வழியாக ஆராய்வோம்.
பீஷ்மரின் உறுதிமொழி: வாக்கைக் காப்பதா, அறத்தைக் காப்பதா?
மனித வாழ்க்கையில் நாம் அளிக்கும் வாக்குறுதிகளுக்கு மிகுந்த மதிப்பு உண்டு. சொன்ன சொல்லைக் காப்பவர் நம்பிக்கைக்குரியவராக மதிக்கப்படுகிறார். ஆனால், ஒரு வாக்குறுதியைக் காப்பதற்காக நாம் எடுக்கும் முடிவு, எதிர்காலத்தில் மற்றவர்களையும் பாதிக்குமானால் என்ன செய்வது? கொடுத்த வாக்கைக் காப்பதுதான் எப்போதும் சரியா? அல்லது அந்த வாக்குறுதியின் விளைவுகளையும் ஆராய்ந்து, அறநெறிக்கு ஏற்ற முடிவை எடுப்பதுதான் சரியா?
மகாபாரதத்தில் பீஷ்மரின் வாழ்க்கை இந்தக் கேள்வியை நம் முன் நிறுத்துகிறது.
தந்தையின் மகிழ்ச்சிக்காக மகன் செய்த தியாகம்
குரு வம்சத்தின் மன்னரான சந்தனு, சத்தியவதியை மணக்க விரும்பினார். ஆனால் சத்தியவதியின் தந்தை ஒரு நிபந்தனையை முன்வைத்தார்: சத்தியவதிக்குப் பிறக்கும் மகனே அரச வாரிசாக வேண்டும்.
சந்தனுவின் முதல் மகனான தேவவிரதன் ஏற்கெனவே அரச வாரிசாக அறிவிக்கப்பட்டிருந்ததால், அந்த நிபந்தனையை ஏற்றுக்கொள்வது அவருக்குச் சிக்கலாக இருந்தது. தந்தையின் மனக்கவலையை அறிந்த தேவவிரதன், சத்தியவதியின் மகனே அரியணை ஏறுவதற்கு வழிவிடுவதாக உறுதியளித்தார்.
அதோடு அவர் நிற்கவில்லை. எதிர்காலத்தில் தனக்குப் பிறக்கும் பிள்ளைகள் அரசுரிமை கோரக்கூடும் என்ற ஐயத்தை நீக்குவதற்காக, வாழ்நாள் முழுவதும் திருமணம் செய்துகொள்ளாமல் பிரம்மச்சரியத்தைக் கடைப்பிடிப்பதாகவும் உறுதிமொழி எடுத்தார்.
அவரது இந்தக் கடுமையான உறுதிமொழியைக் கண்டு வியந்த சந்தனு, தேவவிரதனுக்கு விரும்பியபோது மரணத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும் வரத்தை வழங்கினார் என்று மகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வம் விவரிக்கிறது. இந்த உறுதிமொழியின் காரணமாகவே தேவவிரதன் “பீஷ்மர்” என்ற பெயரால் அறியப்பட்டார்.
தந்தையின் விருப்பத்திற்காகத் தனது அரசுரிமையையும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைத் தேர்வுகளையும் துறந்த பீஷ்மரின் செயல், தியாகத்தின் மிகப் பெரிய எடுத்துக்காட்டாகப் போற்றப்படுகிறது.
ஆனால், இந்த நிகழ்வை அங்கேயே நிறுத்திவிடலாமா?
தியாகத்தின் பின்னால் எழும் அறக்கேள்வி
பீஷ்மரின் உறுதிமொழி அவரது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை மட்டுமல்ல, குரு வம்சத்தின் எதிர்காலத்தையும் பாதிக்கும் வகையில் அமைந்தது. அவரது தியாகம் சத்தியவதியின் மகன்கள் அரச வாரிசுகளாவதற்கான வழியைத் திறந்தது. அதே நேரத்தில், அரச வாரிசுரிமை, குடும்பப் பொறுப்பு, ஆட்சியின் தொடர்ச்சி போன்ற பல சிக்கல்களும் பின்னாளில் குரு வம்சத்தின் வரலாற்றில் முக்கியமானவையாகின.
இதனால் பீஷ்மரின் உறுதிமொழியே மகாபாரதப் போருக்குக் காரணம் என்று எளிதாக முடிவுசெய்ய முடியாது. மகாபாரதத்தின் நிகழ்வுகள் பலருடைய முடிவுகள், ஆசைகள், தவறுகள், அதிகாரப் போட்டிகள் ஆகியவற்றின் தொடர்ச்சியாக உருவாகின்றன. இருப்பினும், பீஷ்மரின் வாழ்க்கை ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது:
நாம் எடுக்கும் முடிவுகள் நமது காலத்திற்கும் நமது விருப்பத்திற்கும் மட்டுமா உரியவை? அல்லது அவை எதிர்காலத் தலைமுறையையும் பாதிக்கக்கூடும் என்பதைப் பற்றியும் சிந்திக்க வேண்டுமா?
ஒரு முடிவை எடுக்கும் தருணத்தில் அது உயர்ந்த தியாகமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அதன் நீண்டகால விளைவுகளை ஆராய்வதும் பொறுப்புணர்வின் ஓர் அங்கமாகும்.
வாக்குறுதியும் அறநெறியும்
ஒருவர் வாக்குறுதி அளித்துவிட்டால், எந்தச் சூழ்நிலையிலும் அதை மாற்றக்கூடாது என்று சிலர் கருதலாம். வாக்கைக் காப்பது நிச்சயமாக உயர்ந்த பண்பு. ஆனால் ஒவ்வொரு சூழ்நிலையிலும் அதன் விளைவுகளையும் நீதியையும் ஆராயாமல், “நான் வாக்குக் கொடுத்துவிட்டேன்” என்று மட்டும் கூறுவது போதுமா?
உதாரணமாக, ஒருவர் தனது நண்பருக்கு உதவுவதாக வாக்குறுதி அளிக்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். பின்னர் அந்த உதவி இன்னொருவருக்கு அநீதி இழைக்கும் என்பதை அறிகிறார். இப்போது வாக்குறுதியைக் காப்பதா, அநீதியைத் தடுப்பதா என்ற கேள்வி எழுகிறது.
அறநெறி என்பது சொன்ன சொல்லைக் காப்பதில் மட்டுமல்ல; அந்தச் சொல் எதற்காகவும் யாருடைய நலனுக்காகவும் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதையும் ஆராய்வதில் இருக்கிறது.
இதன் பொருள், வாக்குறுதிகளை எளிதாக மீறலாம் என்பதல்ல. வாக்குறுதி அளிப்பதற்கு முன்பே அதன் விளைவுகளைச் சிந்திக்க வேண்டும். எதிர்பாராத சூழல் உருவானால், அதை நேர்மையாக மறுபரிசீலனை செய்து, பாதிக்கப்படுபவர்களின் நலனையும் நீதியையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
குடும்பத்திலும் சமூகத்திலும் இந்தப் பாடம்
பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளுக்காகப் பல தியாகங்களைச் செய்கிறார்கள். அது அன்பின் அடையாளம். ஆனால் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தைப் பாதிக்கக்கூடிய முடிவுகளை எடுக்கும்போது, பெற்றோரின் விருப்பம் மட்டுமே முக்கியமல்ல; குழந்தையின் திறமை, விருப்பம், நலன் ஆகியவற்றையும் கவனிக்க வேண்டும்.
அதேபோல், குடும்பம் அல்லது சமூக அமைப்பில் ஒருவர் ஒரு பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறார் என்றால், அந்தப் பொறுப்பை நிறைவேற்றுவதில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் சூழ்நிலைகள் மாறும்போது, தனது முடிவு மற்றவர்களுக்கு அநீதி ஏற்படுத்துகிறதா, பொதுநலனுக்குப் பாதிப்பை உண்டாக்குகிறதா என்பதை ஆராயும் மனப்பக்குவமும் அவசியம்.
உறுதியுடன் இருப்பது நல்லது. ஆனால் தவறான முடிவில் பிடிவாதமாக இருப்பது நல்ல பண்பு அல்ல. உண்மையை உணரும்போது திருத்திக்கொள்ளும் துணிவும் அறத்தின் ஓர் அங்கமாகும்.
இளைஞர்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடம்
இளைஞர்கள் வாழ்க்கையில் பல முடிவுகளை எடுக்கிறார்கள்: கல்வித் தேர்வு, வேலை, திருமணம், தொழில் தொடக்கம், நண்பர்களுடனான உறவு எனப் பலவற்றில் வாக்குறுதிகளும் உறுதிகளும் இடம்பெறுகின்றன.
ஒரு முடிவை எடுக்கும்போது உணர்ச்சியின் வேகத்தில் மட்டும் செயல்படாமல், அதன் விளைவுகளை முன்கூட்டியே சிந்திக்க வேண்டும். பிறரின் நம்பிக்கையைப் பெறுவதற்காகச் செய்ய முடியாத வாக்குறுதிகளை அளிக்கக் கூடாது. அளித்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்ற முடியாத சூழல் வந்தால், அதை மறைப்பதற்குப் பதிலாக நேர்மையாக விளக்க வேண்டும்.
பீஷ்மரின் வாழ்க்கை நமக்குச் சொல்லும் பாடம் தியாகத்தைச் சிறுமைப்படுத்துவது அல்ல. தியாகத்தின் உயர்வை மதிப்பதோடு, நமது முடிவுகளின் விளைவுகளையும் ஆராய வேண்டிய பொறுப்பை நினைவூட்டுவதாகும்.
நீதிச் சிந்தனை
பீஷ்மர் தந்தையின் மகிழ்ச்சிக்காகத் தனது வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய தியாகத்தைச் செய்தார். அவரது உறுதிமொழி மகாபாரதத்தில் மறக்க முடியாத நிகழ்வாகத் திகழ்கிறது. அதே நேரத்தில், அவரது வாழ்க்கையைப் படிக்கும்போது நாம் சிந்திக்க வேண்டியது தியாகத்தின் பெருமையை மட்டுமல்ல; வாக்குறுதிகள், கடமைகள், குடும்பப் பொறுப்புகள், எதிர்கால விளைவுகள் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான உறவையும் ஆகும்.
ஒரு நல்ல முடிவு என்பது நமது மன உறுதியை மட்டும் வெளிப்படுத்துவதல்ல. அது பிறருக்கு ஏற்படுத்தும் விளைவுகளையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
வாக்கைக் காப்போம்; அதற்கு முன் வாக்கின் விளைவுகளைச் சிந்திப்போம். உறுதியுடன் இருப்போம்; அதே நேரத்தில் அறநெறிக்கு உண்மையாக இருப்போம்.
குழந்தைகளுடன் கலந்துரையாடுவோம்
1. வாக்குறுதி அளிப்பதற்கு முன்பு நாம் எதைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டும்?
2. கொடுத்த வாக்கைக் காப்பதால் இன்னொருவருக்கு அநீதி ஏற்பட்டால் என்ன செய்ய வேண்டும்?
3. தவறான முடிவைத் திருத்திக்கொள்வது பலவீனமா அல்லது துணிவா?
4. குடும்பத்தின் நலனுக்காகச் செய்யும் தியாகத்திற்கும், பிறரின் விருப்பத்திற்காக நமது வாழ்க்கையை முழுமையாகத் துறப்பதற்கும் என்ன வேறுபாடு?
“நாம் அறநெறியில் நடப்போம்; நமது தலைமுறையையும் அறநெறியில் நடத்துவோம்.”
ஆதாரங்கள்
1. மகாபாரதம் — ஆதிபர்வம், தேவவிரதனின் உறுதிமொழி — சந்தனு, சத்தியவதி, அரச வாரிசுரிமை மற்றும் தேவவிரதனின் உறுதிமொழி பற்றிய நிகழ்வு.
2. ஆதிபர்வத்தின் நிகழ்வுகள் — பீஷ்மரின் உறுதிமொழி — சம்பவ பர்வத்தின் நிகழ்வுகளுக்கான சுருக்கம்.
