பிழைப்புக்காக இடம்பெயர்ந்த நாம்… வாய்ப்புகளை உருவாக்கும் தலைமுறையாக மாறுவோம்!

வறுமையிலிருந்து வளமான எதிர்காலம் நோக்கி!

நிதி ஆயோக் புள்ளிவிவரங்கள் சொல்லும் செய்தியும், இராஜகம்பள சமுதாயத்தின் அடுத்த பயணமும்

ஒரு சமூகத்தின் முன்னேற்றத்தைப் புரிந்துகொள்ள, அதன் வரலாற்றை மட்டும் பார்த்தால் போதாது. அந்த சமூகத்தின் இன்றைய நிலை என்ன? அதன் பின்னால் இருக்கும் காரணங்கள் என்ன? அடுத்த தலைமுறை எந்தத் திசையில் பயணிக்க வேண்டும்? என்பதையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அந்த வகையில், நிதி ஆயோக் வெளியிட்டுள்ள தேசிய பலபரிமாண வறுமைக் குறியீடு (National Multidimensional Poverty Index) தொடர்பான 2019–21 காலகட்டப் புள்ளிவிவரங்கள், தமிழகத்தின் பல்வேறு மாவட்டங்களின் சமூக–பொருளாதார நிலையைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு முக்கியமான கண்ணாடியாக அமைந்துள்ளன.

இணைக்கப்பட்டுள்ள வரைபடத்தில், தமிழகத்தின் ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் பலபரிமாண வறுமையில் உள்ள மக்களின் சதவீதம் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இது வெறும் வருமானத்தை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்ட அளவீடு அல்ல; கல்வி, சுகாதாரம், வாழ்க்கைத்தரம் உள்ளிட்ட பல்வேறு அடிப்படை அம்சங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு விரிவான அளவீடு.

இந்தப் புள்ளிவிவரங்களைப் பார்த்துவிட்டு,

“எந்த மாவட்டம் முன்னேறியுள்ளது? எந்த மாவட்டம் பின்தங்கியுள்ளது?”

என்று மட்டும் விவாதிப்பது இந்தத் தரவுகளின் உண்மையான நோக்கத்தைச் சுருக்கிவிடும்.

மாறாக, இராஜகம்பள சமுதாயம் தன்னிடம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி:

“இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் நமக்கு என்ன செய்தியைச் சொல்கின்றன?
நாம் எங்கிருந்து வந்திருக்கிறோம்?
இங்கிருந்து எங்கே செல்ல வேண்டும்?”

என்பதாக இருக்க வேண்டும்.

இது ஒரு வறுமைப் பட்டியல் அல்ல; ஒரு சமூகப் பயணத்திற்கான கண்ணாடி!

இராஜகம்பள சமுதாய மக்கள் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் வாழும் தூத்துக்குடி, திருநெல்வேலி, தென்காசி, இராமநாதபுரம், விருதுநகர், தேனி, மதுரை, திண்டுக்கல், கரூர், நாமக்கல், திருப்பூர், ஈரோடு, கோயம்புத்தூர், சேலம் உள்ளிட்ட மாவட்டங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால், புள்ளிவிவரங்களில் கணிசமான வேறுபாடுகள் தெரிகின்றன.

திண்டுக்கல்லில் 4.52%, கரூரில் 3.11%, விருதுநகரில் 3.02%, தூத்துக்குடியில் 2.69%, இராமநாதபுரத்தில் 2.47% என ஒப்பீட்டளவில் அதிகமான அளவுகள் காணப்படுகின்றன.

அதே நேரத்தில், திருநெல்வேலி 1.96%, தேனி 1.91%, மதுரை 1.88%, திருப்பூர் 1.94%, சேலம் 1.94%, நாமக்கல் 1.39%, ஈரோடு 1.40% என மாறுபட்ட நிலைகளைக் காட்டுகின்றன.

குறிப்பாக கோயம்புத்தூர் 0.96% என்ற குறைந்த விகிதத்தைப் பதிவு செய்கிறது.

ஆனால் இங்கே மிக முக்கியமான எச்சரிக்கை ஒன்று உள்ளது.

இந்த எண்ணிக்கைகளை வைத்து எந்த மாவட்ட மக்களையும் உயர்ந்தவர்கள், தாழ்ந்தவர்கள் என்று வகைப்படுத்த முடியாது.

ஒரு மாவட்டத்தின் பொருளாதார நிலையை அதன் வரலாறு, இயற்கை வளங்கள், தொழில்துறை வளர்ச்சி, நகரமயமாக்கல், கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, தொழில்முனைவு, அடிப்படை வசதிகள் போன்ற பல காரணிகள் தீர்மானிக்கின்றன.

எனவே இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் தீர்ப்பு வழங்குவதற்கான கருவி அல்ல; கற்றுக்கொள்வதற்கான கருவி.---

தென்மாவட்டங்களிலிருந்து சென்னையை நோக்கிய பயணம்

கடந்த இருபது ஆண்டுகளை எடுத்துக்கொண்டால், தமிழகத்தின் தென்மாவட்டங்களில் இருந்து சென்னை, திருவள்ளூர், காஞ்சிபுரம், செங்கல்பட்டு உள்ளிட்ட நகர்ப்புறப் பகுதிகளை நோக்கி கணிசமான மக்கள் இடம்பெயர்ந்திருப்பதை சமூக அனுபவத்தின் வழியாகக் காண முடிகிறது.

வறட்சி, விவசாய வாய்ப்புகளின் நிலையற்ற தன்மை, உள்ளூர் வேலைவாய்ப்புகளின் பற்றாக்குறை போன்ற காரணிகளுடன், நகரங்களில் உருவான புதிய வேலைவாய்ப்புகளும் இந்த இடம்பெயர்வுக்கு காரணமாக அமைந்துள்ளன.

இவ்வாறு பிழைப்பைத் தேடி நகரங்களுக்கு வந்தவர்களில் பலர் மளிகைக் கடைகள், சிறு வணிக நிறுவனங்கள், சிறுகுறு தொழில்கள், கட்டுமானம், சேவைத் துறைகள் உள்ளிட்ட பணிகளில் தொழிலாளர்களாகத் தங்கள் வாழ்க்கையைத் தொடங்கியுள்ளனர்.

அவர்களின் இடம்பெயர்வை வெறும் “வறுமையின் வெளிப்பாடு” என்று பார்ப்பது சரியல்ல.

அது பல நேரங்களில்,

“எங்கே வேலை கிடைக்கிறதோ அங்கே சென்று உழைத்து, குடும்பத்தை உயர்த்துவோம்”

என்ற போராட்ட மனப்பான்மையின் வெளிப்பாடாகவும் இருந்துள்ளது.

ஆனால் இங்கேதான் அடுத்த தலைமுறைக்கான கேள்வி எழுகிறது:

நமது குழந்தைகளும் பிழைப்புக்காகவே இடம்பெயர வேண்டுமா?
அல்லது அவர்கள் தங்கள் திறமைக்கேற்ற வாய்ப்புகளைத் தேடி நகரும் தலைமுறையாக மாற வேண்டுமா?

இந்த இரண்டிற்கும் மிகப்பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.

கரூர் காட்டும் பொருளாதார வலையமைப்பு

கரூர் மாவட்டத்திலிருந்து பலர் பல்வேறு வணிக நடவடிக்கைகளுக்காக தமிழகத்தின் பிற பகுதிகளுக்கு இடம்பெயர்ந்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்க சமூகப் பொருளாதார நிகழ்வாகும்.

குறிப்பாக வட்டி, வரவு–செலவு மற்றும் தொடர்புடைய சிறு நிதி–வணிக நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டவர்கள் தங்களுடைய வணிகத் தொடர்புகளை பல பகுதிகளுக்கும் விரிவுபடுத்தியுள்ளனர்.

இதிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது ஒரு முக்கியமான விஷயம்:

ஒரு சமூகத்தின் பொருளாதார வலிமை, தனிநபர்களின் வருமானத்தில் மட்டும் உருவாகாது; வணிகத் தொடர்புகள், நம்பிக்கை, பரஸ்பர உதவி, முதலீடு மற்றும் வாய்ப்புகளைப் பகிர்ந்து கொள்வதிலும் உருவாகிறது.

ஒருவர் சம்பாதிப்பது தனிநபர் வெற்றி.

அவர் மற்றொருவருக்கு வாய்ப்பை உருவாக்குவது சமூக வெற்றி.

கோயம்புத்தூர் சொல்லும் வேறுபட்ட பாடம்

மறுபுறம், கோயம்புத்தூர்.

இந்தப் புள்ளிவிவரத்தில் 0.96% என்ற ஒப்பீட்டளவில் குறைந்த பலபரிமாண வறுமை விகிதத்தைக் கோயம்புத்தூர் கொண்டுள்ளது.

இதிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது, ஒரு மாவட்டத்தில் தொழில், வணிகம், கல்வி, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் நகர்ப்புற பொருளாதாரச் சூழல் வலுப்பெறும்போது, அது மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்திலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்பதே.

மேலும், மேற்கு மாவட்டங்களில் இருந்து சென்னை உள்ளிட்ட பிற நகரங்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ள இளைஞர்களின் இடம்பெயர்வையும் வேறுபட்ட கோணத்தில் பார்க்க வேண்டும்.

குறிப்பாக தகவல் தொழில்நுட்பம் மற்றும் நவீன சேவைத் துறைகள் வளர்ந்த பின்னர், கல்வியறிவு பெற்ற இளைஞர்கள் தங்களுடைய திறமைக்கேற்ற வேலைவாய்ப்புகளுக்காக சென்னை, பெங்களூரு, ஹைதராபாத் போன்ற நகரங்களை நோக்கிச் சென்றுள்ளனர்.

இது பெரும்பாலும் “பிழைப்புக்கான இடம்பெயர்வு” அல்ல; “வாய்ப்புக்கான இடம்பெயர்வு.”

இந்த வேறுபாட்டை நமது சமூகம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது மிகவும் அவசியம்.

பிழைப்புக்கான இடம்பெயர்விலிருந்து – வாய்ப்புக்கான இடம்பெயர்வுக்கு!

இதுதான் நிதி ஆயோக் புள்ளிவிவரங்களிலிருந்து இராஜகம்பள சமுதாயம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான செய்தியாக இருக்கலாம்.

நமது முன்னோர்கள் பல இடங்களில் கடினமாக உழைத்து வாழ்வாதாரத்தை உருவாக்கினர்.

ஒரு தலைமுறை வேலை தேடி நகரத்திற்குச் சென்றது.

அடுத்த தலைமுறை சிறு வணிகத்தைத் தொடங்கியது.

மற்றொரு தலைமுறை கல்வியை நோக்கிப் பயணித்தது.

இப்போது நாம் செல்ல வேண்டிய அடுத்த கட்டம்:

வேலை தேடும் சமூகத்திலிருந்து வேலை உருவாக்கும் சமூகமாக மாறுவது.

இதற்குத் தேவையானவை:

கல்வி → திறன் → தொழில் → முதலீடு → தொழில்நுட்பம் → சந்தை → வேலைவாய்ப்பு.

இந்தச் சங்கிலியை உருவாக்க வேண்டும்.

 “நான் முன்னேற வேண்டும்” என்பதிலிருந்து “நாம் முன்னேற வேண்டும்” என்பதற்கு!

ஒரு இளைஞன் மருத்துவராகிறார்.

ஒருவர் பொறியாளராகிறார்.

ஒருவர் மென்பொருள் வல்லுநராகிறார்.

ஒருவர் தொழிலதிபராகிறார்.

ஒருவர் வெளிநாட்டில் பணியாற்றுகிறார்.

இவை அனைத்தும் பெருமைக்குரிய சாதனைகள்.

ஆனால் அந்த வெற்றி அடுத்த தலைமுறைக்கு ஒரு வாய்ப்பாக மாறும்போது தான் அது சமூகச் சொத்தாகிறது.

ஒரு தொழிலதிபர் நமது இளைஞர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பு வழங்கலாம்.

ஒரு மென்பொருள் வல்லுநர் கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு தொழில்நுட்பப் பயிற்சி வழங்கலாம்.

ஒரு மருத்துவர் சுகாதார விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தலாம்.

ஒரு வெளிநாட்டில் பணிபுரிபவர் உலகளாவிய வேலைவாய்ப்புகளுக்கான வழிகாட்டியாக இருக்கலாம்.

ஒரு வணிகர் தொழில் தொடங்க விரும்பும் இளைஞருக்கு அனுபவத்தைப் பகிரலாம்.

ஒரு கல்வியாளர் Scholarship Network உருவாக்கலாம்.

அதாவது,

“வெற்றியடைந்தவர்கள் – வளர விரும்புவோருக்குப் பாலமாக” மாற வேண்டும்.

அடுத்த 20 ஆண்டுகளுக்கான இலக்கு

நமது அடுத்த தலைமுறை,

பிழைப்புக்காக இடம்பெயர்ந்த தலைமுறையாக அல்ல;
வாய்ப்புகளை உருவாக்கும் தலைமுறையாக இருக்க வேண்டும்.

தென்மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் சென்னைக்கு செல்ல வேண்டியிருந்தால், அது வறுமையால் கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட இடம்பெயர்வாக இருக்கக்கூடாது.

அவரது கல்வி, திறமை, தொழில் அல்லது கனவுக்கேற்ற பெரிய வாய்ப்புக்காக அவர் செல்ல வேண்டும்.

அதேபோல் சென்னையில் வளர்ந்த ஒருவர் தனது சொந்த ஊருடன் தொடர்பை இழக்காமல், அங்கே ஒரு தொழிலை உருவாக்க வேண்டும்.

கோவை, திருப்பூர், ஈரோடு, நாமக்கல், கரூர் போன்ற மாவட்டங்களில் உருவாகியுள்ள தொழில் மற்றும் வணிக அனுபவங்கள் தென்மாவட்ட இளைஞர்களைச் சென்றடைய வேண்டும்.

தென்மாவட்டங்களில் உள்ள மனிதவளம், நிலவளம், தொழில் வாய்ப்புகள் மற்றும் உள்ளூர் அறிவு ஆகியவை புதிய முதலீடுகளுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும்.

மாவட்டங்கள் வேறுபட்டாலும் – இலக்கு ஒன்றே!

தென்மாவட்டங்களின் உழைப்பு நமக்குத் தேவை.

மேற்கு மாவட்டங்களின் தொழில் அனுபவம் நமக்குத் தேவை.

சென்னையின் நகர்ப்புற வாய்ப்புகள் நமக்குத் தேவை.

இளைஞர்களின் கல்வியும் தொழில்நுட்பத் திறனும் நமக்குத் தேவை.

உலகம் முழுவதும் பரவியுள்ள நமது சமூகத்தின் அறிவும் தொடர்புகளும் நமக்குத் தேவை.

இவை அனைத்தும் ஒன்றாக இணைந்தால், தனிநபர் முன்னேற்றம் சமூக முன்னேற்றமாக மாறும்.

ஒருவரின் வெற்றியை மற்றொருவரின் வாய்ப்பாக மாற்றுவோம்.

ஒரு குடும்பத்தின் முன்னேற்றத்தை நூறு குடும்பங்களின் முன்னேற்றமாக மாற்றுவோம்.

நூறு குடும்பங்களின் முன்னேற்றத்தை ஒரு தலைமுறையின் முன்னேற்றமாக மாற்றுவோம்.

இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் நம்மிடம் கேட்கும் கேள்வி

இந்த வரைபடத்தைப் பார்த்துவிட்டு,

“நமது மாவட்டம் எங்கே நிற்கிறது?”

என்று கேட்பதைத் தாண்டி,

“நமது சமூகம் அடுத்த 20 ஆண்டுகளில் எங்கே நிற்க வேண்டும்?”

என்று கேட்போம்.

இன்றைய வறுமைச் சதவீதத்தைப் பற்றி கவலைப்படுவது மட்டும் போதாது.

நாளைய கல்வி விகிதத்தை உயர்த்த வேண்டும்.

நாளைய தொழில்முனைவோர் எண்ணிக்கையை உயர்த்த வேண்டும்.

நாளைய வேலைவாய்ப்பு உருவாக்குபவர்களின் எண்ணிக்கையை உயர்த்த வேண்டும்.

நாளைய சேமிப்பு மற்றும் முதலீட்டு திறனை உயர்த்த வேண்டும்.

நாளைய தொழில்நுட்பத் திறனை உயர்த்த வேண்டும்.

அதைவிட முக்கியமாக…

ஒருவர் உயரும்போது அவருடன் இன்னொருவர் உயர வேண்டும்.

அதுதான் சமூக ஒருங்கிணைப்பு.

அதுதான் உண்மையான சமூக முன்னேற்றம்.

நமது அடுத்த பயணம்…

நிதி ஆயோக் வெளியிட்ட இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் நமக்கு ஒரு கண்ணாடியைத் தருகின்றன.

அந்தக் கண்ணாடியில் கடந்த காலத்தையும் நிகழ்காலத்தையும் பார்க்கலாம்.

ஆனால் ஒரு சமூகமாக நாம் செய்ய வேண்டியது அதைவிட முக்கியமானது.

அந்தக் கண்ணாடியைப் பார்த்துக்கொண்டே நிற்காமல், எதிர்காலத்தை உருவாக்குவதற்காக முன்னேற வேண்டும்.

தென்மாவட்டங்களின் போராட்ட அனுபவத்தையும், மேற்கு மாவட்டங்களின் தொழில் அனுபவத்தையும், நகரங்களின் வாய்ப்புகளையும், புதிய தலைமுறையின் கல்வி–தொழில்நுட்பத் திறனையும் ஒன்றிணைத்து ஒரு புதிய பொருளாதாரப் பயணத்தை உருவாக்க வேண்டும்.

பிழைப்புக்காக இடம்பெயர்ந்த தலைமுறையின் வலியை,
வாய்ப்புகளை உருவாக்கும் அடுத்த தலைமுறையின் வெற்றியாக மாற்றுவோம்.

உழைத்தால் உயரலாம்;
உயர்ந்த பின் உதவுவோம்;
உறவுகள் சேர்ந்து
சமுதாயம் வளர்ப்போம்!