செயலில் உரிமை; பலனில் பற்றின்மை! – கிருஷ்ணர் கற்பித்த வாழ்க்கைப் பாடம்
மகாபாரத அறநெறித் தொடர் | இந்த வாரக் கட்டுரை
கடந்த வாரம், குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில் உறவினர்களையும் ஆசிரியர்களையும் எதிரே கண்ட அர்ஜுனன் மனக்குழப்பத்தில் ஆழ்ந்ததையும், கிருஷ்ணரிடம் வழிகாட்டுதல் கேட்டதையும் பார்த்தோம். இந்த வாரம், அந்தக் குழப்பத்திலிருந்து மனிதன் எவ்வாறு தெளிவான செயல்பாட்டை நோக்கி நகர வேண்டும் என்பதைப் பார்ப்போம்.
மனித வாழ்க்கையில் நாம் எதிர்கொள்ளும் பல சிக்கல்களுக்கு ஒரு பொதுவான காரணம் உண்டு. செய்ய வேண்டிய செயலைவிட, அதன் முடிவு எப்படி இருக்கும் என்ற கவலை நம்மை அதிகமாக ஆட்கொள்கிறது. தேர்வில் வெற்றி கிடைக்குமா, தொழிலில் லாபம் வருமா, உழைப்புக்குரிய அங்கீகாரம் கிடைக்குமா, நமது நேர்மைக்கு மதிப்பு கிடைக்குமா என்று எண்ணிக்கொண்டே சில நேரங்களில் செயல்படுவதற்கான துணிவையே இழந்துவிடுகிறோம்.
இந்த மனநிலைக்கு மகாபாரதத்தின் பகவத் கீதை ஒரு முக்கியமான வாழ்க்கைப் பாடத்தை முன்வைக்கிறது: நம்முடைய கடமையைச் சிறப்பாகச் செய்வதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும்; நம் கட்டுப்பாட்டுக்கு அப்பாற்பட்ட பலனைப் பற்றிய அளவுக்கு மீறிய பற்றால் செயல்பாட்டைச் சிதைக்கக் கூடாது.
அர்ஜுனனின் கேள்வியும் கிருஷ்ணரின் வழிகாட்டுதலும்
போர்க்களத்தில் அர்ஜுனன் சந்தித்தது வெறும் போர் பற்றிய தயக்கம் மட்டுமல்ல. உறவுகளின் மீதான பாசம், ஆசிரியர்கள் மீதான மரியாதை, உயிரிழப்பைப் பற்றிய அச்சம், எது தர்மம் என்ற குழப்பம் எனப் பல உணர்வுகள் அவரைச் சூழ்ந்திருந்தன.
அவர் தன் வில்லைக் கீழே வைத்துவிட்டு, எப்படிச் செயல்பட வேண்டும் என்பதை அறியாமல் தவித்தார். அப்போது கிருஷ்ணர் அவருக்கு அறிவுரை வழங்கத் தொடங்குகிறார். அந்த உரையாடலின் மையக் கருத்துகளில் ஒன்றுதான் செயலில் கவனம் செலுத்துதல்; பலனை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்டு மனத்தை இழக்காமல் இருத்தல்.
பகவத் கீதை 2.47-இல் இடம்பெறும் கருத்து இதுவாகும்: மனிதனுக்குச் செயலில் உரிமை உண்டு; அதன் பலனில் மட்டும் முழு உரிமை இருப்பதாகக் கருதக் கூடாது. பலனை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டு செயல்படுவதும் தவிர்க்கப்பட வேண்டும்; அதேபோல் செயல் செய்யாமையிலும் பற்றுக்கொள்ளக் கூடாது.
இது பலன் தேவையில்லை என்று கூறும் போதனை அல்ல. மாறாக, பலனை விரும்புவது இயல்பானது என்றாலும், பலன் பற்றிய கவலை நமது கடமையைச் செய்யவிடாமல் தடுக்கக் கூடாது என்பதே இதன் வாழ்க்கைப் பொருள்.
பலனை விரும்புவது தவறா?
இங்கே ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது. பலனை எதிர்பார்க்காமல் செயல்படுவது எப்படி சாத்தியம்? ஒரு மாணவர் தேர்வில் வெற்றி பெற விரும்புகிறார். ஒரு விவசாயி நல்ல விளைச்சலை எதிர்பார்க்கிறார். ஒரு தொழில்முனைவோர் தனது நிறுவனம் வளர வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். இவை தவறான விருப்பங்கள் அல்ல.
கிருஷ்ணரின் அறிவுரையை, பலனைப் பற்றி சிந்திக்கவே கூடாது என்று பொருள்கொள்ளக் கூடாது. பலனை இலக்காக வைத்துக்கொள்ளலாம்; ஆனால் பலன் பற்றிய கவலை நமது கடமையையும் மன அமைதியையும் ஆட்கொள்ள அனுமதிக்கக் கூடாது.
ஒரு மாணவர் தேர்வில் அதிக மதிப்பெண் பெற விரும்புவது இயல்பானது. ஆனால், மதிப்பெண் பற்றிய பயத்தால் படிக்காமல் போனால் என்ன பயன்? அதற்குப் பதிலாகத் திட்டமிட்டுப் படித்து, புரிந்துகொண்டு, தன்னால் இயன்ற முயற்சியை முழுமையாகச் செய்தால், வெற்றிக்கான வாய்ப்பை அதிகரிக்க முடியும். முடிவு எதிர்பார்த்தபடி அமையாவிட்டாலும், தனது முயற்சியை மதிப்பிட்டு, தவறுகளைத் திருத்தி மீண்டும் முன்னேற முடியும்.
இதுவே செயலில் உரிமை கொண்டாடுவதற்கும் பலனில் அளவுக்கு மீறிப் பற்றுக்கொள்வதற்கும் இடையிலான வேறுபாடு.
உழைப்பின் மதிப்பு அங்கீகாரத்தில் மட்டும் இல்லை
நாம் வாழும் சமூகத்தில், பல நேரங்களில் மனிதர்களின் மதிப்பு அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் பதவி, புகழ், வருமானம் அல்லது அங்கீகாரத்தின் அடிப்படையில் மதிப்பிடப்படுகிறது. இதனால், பாராட்டுக் கிடைத்தால் உற்சாகமாகவும் விமர்சனம் வந்தால் சோர்வாகவும் மாறிவிடுகிறோம்.
ஒருவர் பொதுநலப் பணியில் ஈடுபடுகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவருடைய நோக்கம் சமூகத்திற்கு உதவுவதாக இருக்க வேண்டும். அதற்குப் பதிலாகப் புகழ் கிடைக்க வேண்டும், அனைவரும் தன்னைப் பாராட்ட வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு மேலோங்கினால், பாராட்டுக் கிடைக்காதபோது பணியிலிருந்து விலகும் நிலை ஏற்படலாம்.
ஆனால், தனது பொறுப்பை உணர்ந்து நேர்மையாகச் செயல்படுபவர், பாராட்டையும் விமர்சனத்தையும் அளவோடு அணுகுவார். விமர்சனத்தில் உண்மை இருந்தால் திருத்திக்கொள்வார்; தவறான விமர்சனம் வந்தால் அதனால் தனது கடமையை முற்றிலும் கைவிடமாட்டார்.
இது சமூகப் பணிக்கு மட்டுமல்ல; குடும்பம், தொழில், கல்வி, தலைமைப் பொறுப்பு என அனைத்துத் துறைகளுக்கும் பொருந்தும்.
வெற்றியும் தோல்வியும் நமக்குக் கற்றுத்தருபவை
பகவத் கீதை 2.48-இல், வெற்றி மற்றும் தோல்வி ஆகிய இரண்டிலும் மனச் சமநிலையுடன் செயல்பட வேண்டும் என்ற கருத்து முன்வைக்கப்படுகிறது. இது வெற்றியைக் கொண்டாடக் கூடாது, தோல்வியால் வருந்தக் கூடாது என்பதல்ல. இரண்டையும் நிதானமாக எதிர்கொண்டு, நமது அறிவையும் செயல்பாட்டையும் மேம்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்பதே இதன் நடைமுறைப் பொருள்.
வெற்றி கிடைத்தால், அது நமது முயற்சியால் மட்டுமே கிடைத்தது என்று ஆணவம் கொள்ளாமல், உதவியவர்கள், கிடைத்த வாய்ப்புகள், கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் ஆகியவற்றையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். தோல்வி ஏற்பட்டால், எல்லாவற்றையும் விதியின் மீது சுமத்திவிட்டு ஒதுங்காமல், எங்கே தவறு நடந்தது என்பதை ஆராய வேண்டும்.
மனிதன் எல்லாவற்றையும் தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க முடியாது. ஆனால், தனது தயாரிப்பு, நேர்மை, முயற்சி, ஒழுக்கம், கற்றுக்கொள்ளும் மனப்பான்மை ஆகியவற்றை மேம்படுத்த முயற்சிக்க முடியும்.
நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாத முடிவுகளை நினைத்துக் கலங்குவதைக் காட்டிலும், நம்மால் மேம்படுத்தக்கூடிய செயல்களில் கவனம் செலுத்துவது அறிவுடைமை.
இளைஞர்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடம்
இன்றைய இளைஞர்கள் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, போட்டித் தேர்வு, தொழில் தொடக்கம் போன்ற பல துறைகளில் கடுமையான போட்டியை எதிர்கொள்கிறார்கள். மற்றவர்களின் வெற்றியுடன் தங்களது வாழ்க்கையை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதும், உடனடியாகப் பலன் கிடைக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதும் மனச்சோர்வை ஏற்படுத்தலாம்.
ஒருவர் குறுகிய காலத்தில் உயர்ந்த நிலையை அடைந்திருக்கலாம். மற்றொருவர் அதே நிலையை அடைய அதிக காலம் எடுத்துக்கொள்ளலாம். வாழ்க்கையின் பயணம் ஒவ்வொருவருக்கும் வேறுபட்டது.
எனவே, இளைஞர்கள் தங்கள் இலக்கைத் தெளிவாக அமைத்துக்கொண்டு, அதற்கான திட்டத்தை உருவாக்கி, தொடர்ந்து முயற்சி செய்ய வேண்டும். பிறரின் முன்னேற்றத்தைக் கண்டு பொறாமைப்படுவதற்குப் பதிலாக அவர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். தோல்வியால் தங்களது திறமையை முழுமையாக மறுத்துவிடாமல், தங்கள் அணுகுமுறையை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.
பலனைப் பற்றிய அக்கறை இருக்கட்டும்; ஆனால் அந்த அக்கறை முயற்சிக்கான ஊக்கமாக இருக்க வேண்டும், முடக்கிவிடும் பயமாக இருக்கக் கூடாது.
பெற்றோர்கள் குழந்தைகளுக்குக் கற்றுத்தர வேண்டியது
குழந்தைகளின் மதிப்பெண்கள், விளையாட்டுப் போட்டிகளில் கிடைக்கும் வெற்றிகள், பிறருடன் ஒப்பிடப்படும் சாதனைகள் ஆகியவற்றுக்கு மட்டுமே முக்கியத்துவம் கொடுத்தால், வெற்றியே மனிதனின் மதிப்பு என்று அவர்கள் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.
அதற்குப் பதிலாக, குழந்தைகள் முயற்சி செய்த விதம், நேர்மையைக் கடைப்பிடித்தல், பொறுப்புடன் நடந்துகொள்ளுதல், தோல்வியிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளுதல் ஆகியவற்றையும் பெற்றோர்கள் பாராட்ட வேண்டும்.
“முதல் மதிப்பெண் வாங்கினாயா?” என்று கேட்பதோடு நிறுத்தாமல், “எவ்வளவு புரிந்துகொண்டாய்?”, “எங்கே சிரமம் ஏற்பட்டது?”, “அடுத்த முறை எதைச் சிறப்பாகச் செய்யலாம்?” என்றும் கேட்கலாம்.
வெற்றி பெற்றால் பணிவுடன் இருக்கவும், தோல்வியடைந்தால் மனம் தளராமல் மீண்டும் முயற்சி செய்யவும் குழந்தைகளுக்குக் கற்றுக்கொடுப்பதே உண்மையான வாழ்க்கைக் கல்வி.
நீதிச் சிந்தனை
அர்ஜுனனின் மனக்குழப்பத்திற்குக் கிருஷ்ணர் அளித்த வழிகாட்டுதல், போர்க்களத்தில் மட்டும் பொருந்தும் அறிவுரை அல்ல. நாம் ஒவ்வொருவரும் எதிர்கொள்ளும் முடிவெடுக்கும் தருணங்களிலும் அது பொருந்துகிறது.
கடமைக்கும் பாசத்திற்கும் இடையில் குழப்பம் ஏற்படலாம். உழைப்புக்கும் பலனுக்கும் இடையில் ஏமாற்றம் தோன்றலாம். நமது முயற்சிக்குரிய அங்கீகாரம் கிடைக்காமல் போகலாம். அத்தகைய நேரங்களில், நம்மால் செய்ய வேண்டிய சரியான செயல் எது என்பதை முதலில் சிந்திக்க வேண்டும்.
பலனைப் பெறுவதற்காக அறத்தை விட்டுக்கொடுக்கக் கூடாது. தோல்வி ஏற்படலாம் என்ற பயத்தில் கடமையிலிருந்து விலகிவிடவும் கூடாது. அதே நேரத்தில், நல்ல நோக்கம் இருக்கிறது என்பதற்காக எந்தச் செயலையும் நியாயப்படுத்திவிட முடியாது; நமது செயலின் வழிமுறையும் அறநெறிக்கு உட்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்.
சரியான இலக்கு, நேர்மையான முயற்சி, பொறுப்பான செயல்பாடு, முடிவுகளை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவம் — இவையே இந்த வாரம் கிருஷ்ணரின் அறிவுரையிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய நான்கு பாடங்கள்.
குழந்தைகளுடன் கலந்துரையாடுவோம்
- தேர்வில் வெற்றி பெற விரும்புவது தவறா? வெற்றிக்கான பயம் படிப்பைப் பாதித்தால் என்ன செய்யலாம்?
- நாம் கடுமையாக உழைத்தும் எதிர்பார்த்த பலன் கிடைக்கவில்லை என்றால், அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும்?
- பிறரின் பாராட்டுக்காக மட்டும் ஒரு நல்ல செயலைச் செய்வதற்கும், அது சரியான செயல் என்பதால் செய்வதற்கும் என்ன வேறுபாடு?
- தோல்வியடைந்த நண்பருக்கு நாம் எவ்வாறு உதவலாம்?
“நாம் அறநெறியில் நடப்போம்; நமது தலைமுறையையும் அறநெறியில் நடத்துவோம்.”
