அமெரிக்க செயற்கைக்கோளையே ஏமாற்றிய இந்தியா! – பொக்ரான் அணுசோதனையின் ரகசிய உளவு ஆட்டம்

அமெரிக்க செயற்கைக்கோளையே ஏமாற்றிய இந்தியா!

பொக்ரான் அணுசோதனையின் ரகசிய உளவு ஆட்டம்

“புத்தர் மீண்டும் சிரித்தார்!”

1998 மே 11-ஆம் தேதி இந்திய பிரதமர் அடல் பிகாரி வாஜ்பாய் தலைமையிலான இந்திய அரசு பொக்ரான் பாலைவனத்தில் அணுசோதனை நடத்தியதாக உலகிற்கு அறிவித்தபோது, அது வெறும் அணுசோதனைச் செய்தியாக மட்டும் இருக்கவில்லை.

அது அமெரிக்கா உள்ளிட்ட வல்லரசுகளுக்கு இந்தியா விடுத்த ஒரு மிகப்பெரிய மூலோபாயச் செய்தியாக இருந்தது.

அதிலும் முக்கியமானது என்னவென்றால், உலகின் அதிநவீன உளவுத்துறை அமைப்புகளில் ஒன்றாகக் கருதப்பட்ட அமெரிக்காவின் செயற்கைக்கோள் கண்காணிப்பையும் மீறி, இந்தியா அந்த நடவடிக்கையை ரகசியமாக நடத்த முடிந்தது.

இந்த வெற்றியின் பின்னால் இருந்தது அணு விஞ்ஞானிகளின் தொழில்நுட்ப அறிவு மட்டுமல்ல.

உளவு எதிர்ப்பு நடவடிக்கை, செயற்கைக்கோள் கண்காணிப்பைத் தவிர்க்கும் திட்டமிடல், தகவல் ரகசியம், ராணுவ ஒத்துழைப்பு மற்றும் மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையிலான நபர்களுக்குள் தகவலைக் கட்டுப்படுத்துதல் ஆகிய அனைத்தும் இணைந்திருந்தன.

இந்தியாவின் அணு வரலாற்றில் இது ஒரு முக்கியமான அத்தியாயம்.

1974 – “புத்தர் சிரித்தார்”

இந்தியாவின் அணு ஆயுத வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ள முதலில் 1974-ஆம் ஆண்டுக்குச் செல்ல வேண்டும்.

1974 மே 18 அன்று, ராஜஸ்தானின் பொக்ரான் சோதனைத் தளத்தில் இந்தியா தனது முதல் அணுசோதனையை நடத்தியது.

அப்போது பிரதமராக இருந்தவர் இந்திரா காந்தி.

இந்தச் சோதனைக்கு அதிகாரப்பூர்வமாக “Peaceful Nuclear Explosion” – அமைதிக்கான அணுவெடிப்பு என்ற விளக்கம் வழங்கப்பட்டது.

இதற்கு “Smiling Buddha – சிரிக்கும் புத்தர்” என்ற குறியீட்டுப் பெயரும் பயன்படுத்தப்பட்டது.

அது இந்தியாவின் அணுசக்தித் திறனை உலகிற்கு வெளிப்படுத்திய முக்கியமான தருணமாக இருந்தது.

ஆனால் 1974-க்குப் பிறகு இந்தியாவின் அணுசக்தித் திட்டம் அங்கேயே நின்றுவிடவில்லை.

அடுத்த இரண்டு தசாப்தங்களில் இந்திய விஞ்ஞானிகள் அணு ஆயுதத் தொழில்நுட்பத்தில் தொடர்ந்து முன்னேறினர்.

1990கள் – மாறிய சர்வதேச சூழல்

1990களில் உலக அரசியல் வேகமாக மாறிக் கொண்டிருந்தது.

குளிர்போர் முடிவடைந்திருந்தது.

அதே நேரத்தில் அணு ஆயுதப் பரவலைத் தடுக்கும் சர்வதேச முயற்சிகள் தீவிரமடைந்தன.

அதில் முக்கியமான ஒன்று:

CTBT – Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty

அதாவது, விரிவான அணுசோதனைத் தடை ஒப்பந்தம்.

அணுசோதனைகளை உலகளவில் தடை செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்ட இந்த ஒப்பந்தம் 1996-ல் கையெழுத்துக்குத் திறக்கப்பட்டது.

இந்த சூழலில் இந்தியாவுக்குள் ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுந்தது:

இந்தியா தனது அணு ஆயுதத் திறனை முழுமையாகச் சோதித்துப் பார்க்க வேண்டுமா?

இந்தக் கேள்வி வெறும் தொழில்நுட்பக் கேள்வி அல்ல.

அது இந்தியாவின் எதிர்கால பாதுகாப்பு மற்றும் சர்வதேச அரசியல் நிலைப்பாட்டுடன் தொடர்புடையதாக இருந்தது.

நரசிம்மராவ் காலத்தின் ரகசிய முயற்சி

1995-ல் பிரதமராக இருந்தவர் பி.வி. நரசிம்மராவ்.

அவரது ஆட்சிக் காலத்தின் இறுதிப் பகுதியில் இந்தியா அணுசோதனை நடத்துவதற்கான முயற்சிகள் நடைபெற்றதாக பின்னாளில் பல்வேறு நினைவுக்குறிப்புகள் மற்றும் வரலாற்று பதிவுகள் தெரிவிக்கின்றன.

அந்தக் காலகட்டத்தில் அணுசக்தி ஆணையத் தலைவர் ஆர். சிதம்பரம் மற்றும் பாதுகாப்பு ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டு அமைப்பான DRDO-வின் முக்கிய விஞ்ஞானியாக இருந்த டாக்டர் ஏ.பி.ஜே. அப்துல் கலாம் ஆகியோர் இந்திய அணு ஆயுதத் திட்டத்தில் முக்கியப் பங்கு வகித்தனர்.

இந்தியாவின் அணுசோதனைத் திட்டம் அப்போது மிகுந்த ரகசியத்துடன் முன்னெடுக்கப்பட்டது.

ஆனால் ஒரு பிரச்சினை இருந்தது.

அமெரிக்க உளவு செயற்கைக்கோள்கள்.

பொக்ரானை நோக்கிய அமெரிக்காவின் கண்கள்

அந்த காலத்தில் அமெரிக்காவிடம் மிகத் திறமையான உளவு செயற்கைக்கோள் அமைப்பு இருந்தது.

குறிப்பாக KH-11 போன்ற செயற்கைக்கோள்கள் பூமியின் மேற்பரப்பில் நடைபெறும் ராணுவ நடவடிக்கைகளை கண்காணிக்கும் திறன் கொண்டிருந்தன.

பொக்ரான் போன்ற பாலைவனப் பகுதிகளில் திடீரென ராணுவ வாகனங்கள் அதிகரிப்பது, புதிய கட்டுமானங்கள் நடைபெறுவது, நிலத்தடிக் குழிகள் தோண்டப்படுவது போன்றவை செயற்கைக்கோள் படங்களில் தெரிந்துவிடும் அபாயம் இருந்தது.

இந்தியாவும் இதை அறிந்திருந்தது.

அதனால் அணுசோதனையை நடத்துவது மட்டும் போதாது.

அதை அமெரிக்க உளவுத்துறையின் கண்களிலிருந்து மறைப்பதும் ஒரு போர்த் திட்டமாக மாறியது.

அமெரிக்கத் தூதரின் எச்சரிக்கை

1995-ல் அமெரிக்கா இந்தியாவின் பொக்ரான் நடவடிக்கைகளை கவனித்திருந்தது என்பது பின்னாளில் வெளியான தகவல்களால் தெரியவருகிறது.

அந்தக் காலத்தில் இந்தியாவுக்கான அமெரிக்கத் தூதராக இருந்த ஃபிராங்க் விஸ்னர் இந்திய அரசின் உயரதிகாரிகளை அணுகி, பொக்ரானில் நடைபெறும் நடவடிக்கைகள் குறித்து அமெரிக்காவுக்கு தகவல் இருப்பதைத் தெரிவித்ததாக பல்வேறு இந்திய நினைவுக் குறிப்புகள் கூறுகின்றன.

அமெரிக்காவிடம் இருந்த செயற்கைக்கோள் படங்கள் இந்தியாவின் திட்டத்தைப் பற்றிய கவலையை ஏற்படுத்தியிருந்தன.

இந்த அழுத்தத்தின் பின்னணியில், இந்தியா தனது அணுசோதனைத் திட்டத்தை அப்போது கைவிட வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது.

அந்த முயற்சி வெற்றியடையவில்லை.

ஆனால் அந்தத் தோல்வி இந்தியாவுக்கு ஒரு முக்கியமான பாடத்தை கற்றுக்கொடுத்தது:

அணுகுண்டை உருவாக்குவது மட்டும் போதாது; அதைச் சோதிக்கும்போது எதிரியின் உளவுத்துறையையும் தோற்கடிக்க வேண்டும்.

1996 – ஒரு சிறிய குறிப்பு, ஒரு பெரிய திட்டம்

1996-ல் நரசிம்மராவ் அரசு முடிவுக்கு வந்தது.

அதன்பின் குறுகிய காலத்திற்கு அடல் பிகாரி வாஜ்பாய் பிரதமராகப் பொறுப்பேற்றார்.

அந்தக் காலகட்டத்தில் நரசிம்மராவுக்கும் வாஜ்பாய்க்கும் இடையே நடைபெற்றதாகக் கூறப்படும் ஒரு முக்கியமான சம்பவம் பின்னாளில் பெரிதும் பேசப்பட்டது.

நரசிம்மராவ், வாஜ்பாயிடம் ஒரு குறிப்பு வழங்கியதாகவும் அதில்:

“கலாம் சே மிலியே” – “கலாமைச் சந்தியுங்கள்”

என்று எழுதப்பட்டிருந்ததாகவும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

வாஜ்பாய் அப்துல் கலாமை சந்தித்தார்.

அப்போது இந்திய அணுசோதனைத் திட்டம் குறித்து கலாம் அவரிடம் விளக்கியதாக பல்வேறு நினைவுக் குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன.

இதன் மூலம் 1995-ல் ஏற்பட்ட தோல்வியிலிருந்து இந்தியா ஒரு முக்கியமான பாடத்தை எடுத்துக்கொண்டிருந்தது என்பது புரிகிறது.

அடுத்த முறை அமெரிக்க செயற்கைக்கோள்கள் இந்தியாவின் நடவடிக்கையை கண்டுபிடிக்கக் கூடாது.

செயற்கைக்கோளின் “நேரத்தை” கணக்கிட்ட இந்தியா?

இந்தக் கதையின் மிகவும் சுவாரஸ்யமான பகுதி இதுதான்.

அமெரிக்க செயற்கைக்கோள் பொக்ரான் பகுதியை எப்போது கடக்கும் என்பதை இந்திய விஞ்ஞானிகள் கணக்கிடத் தொடங்கியதாக பின்னாளில் கூறப்பட்டுள்ளது.

ஒரு உளவு செயற்கைக்கோள் குறிப்பிட்ட பாதையில் பூமியைச் சுற்றி வந்தால், அது ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியை மீண்டும் மீண்டும் கடக்கும்.

அந்த நேர இடைவெளியை கணக்கிட முடியும்.

இதன் மூலம்:

செயற்கைக்கோள் வருவதற்கு முன்பு – நடவடிக்கைகளை மறைத்தல்.

செயற்கைக்கோள் கடந்து சென்ற பிறகு – பணிகளை விரைவாக மேற்கொள்ளுதல்.

என்ற முறையைப் பயன்படுத்த முடியும்.

இதுவே பின்னாளில் பொக்ரான்-II நடவடிக்கையின் முக்கிய ரகசிய உத்திகளில் ஒன்றாகக் கூறப்பட்டது.

1998 – மீண்டும் களமிறங்கிய இந்தியா

1998-ல் வாஜ்பாய் மீண்டும் பிரதமரானார்.

இந்த முறை இந்திய அணுசோதனைத் திட்டம் மிகுந்த ரகசியத்துடன் செயல்படுத்தப்பட்டது.

அப்துல் கலாம் மற்றும் ஆர். சிதம்பரம் உள்ளிட்ட விஞ்ஞானிகள் முக்கியப் பொறுப்புகளை ஏற்றனர்.

ஆனால் இந்த முறை விஞ்ஞானிகளைவிட ஒரு விஷயம் மிகவும் முக்கியமானதாக இருந்தது.

ரகசியம்.

தகவல் வெளியேறினால் முழுத் திட்டமும் தோல்வியடையக்கூடும்.

எனவே நடவடிக்கைகள் மிகவும் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட முறையில் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

“மேஜர் ஜெனரல் பிருத்விராஜ்”

அப்துல் கலாமுக்கு ஒரு மறைபெயர் பயன்படுத்தப்பட்டதாகப் பல்வேறு பதிவுகள் தெரிவிக்கின்றன.

அவர் “மேஜர் ஜெனரல் பிருத்விராஜ்” என்ற பெயரில் குறிப்பிடப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

ஆர். சிதம்பரம் தொடர்பான நடவடிக்கைகளுக்கும் மறைபெயர்கள் பயன்படுத்தப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

இதன் நோக்கம் ஒன்றுதான்:

உண்மையான விஞ்ஞானிகளின் அடையாளமும் அவர்களின் பயணங்களும் வெளிப்படாமல் இருப்பது.

அந்தக் காலத்தில் தொலைபேசி உரையாடல்கள், வாகனப் பயணங்கள், ராணுவ நடவடிக்கைகள் போன்ற அனைத்தும் உளவு அமைப்புகளால் கண்காணிக்கப்படலாம்.

எனவே மனித உளவு மட்டுமல்லாமல், செயற்கைக்கோள் கண்காணிப்பையும் கருத்தில் கொண்டு நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

ராணுவ வாகனங்களா? மணல்குன்றுகளா?

பொக்ரானை நோக்கி ராணுவ வாகனங்கள் சென்றபோது அவை செயற்கைக்கோள் படங்களில் தெளிவாகத் தெரிந்துவிடும் அபாயம் இருந்தது.

அதனால் வாகனங்களின் இயக்கம் குறைக்கப்பட்டது.

செயற்கைக்கோள் கண்காணிப்பு நேரத்தைப் பொருத்து நடவடிக்கைகள் திட்டமிடப்பட்டதாகவும், வாகனங்கள் மீது தார்பாய்கள் போர்த்தப்பட்டு அவற்றின் தோற்றம் மாற்றப்பட்டதாகவும் பல்வேறு விவரணைகள் கூறுகின்றன.

பாலைவனப் பகுதி என்பதால் சுற்றியிருந்த மணலுடன் வாகனங்களின் உருவம் கலந்துவிடும் வகையிலும் ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

இவை அனைத்தும் ஒரே நோக்கத்திற்காக:

மேலிருந்து பார்க்கும் கண்களுக்கு, கீழே நடப்பது சாதாரணமான பாலைவனப் பகுதி போலத் தோன்ற வேண்டும்.

விஞ்ஞானிகள் ராணுவ வீரர்களாக மாறினர்

பொக்ரான் நடவடிக்கையில் விஞ்ஞானிகளின் நடமாட்டமும் மிகுந்த ரகசியத்துடன் இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

அவர்கள் வழக்கமான விஞ்ஞானிகளின் உடையில் அல்லாமல், ராணுவத்தினர் அல்லது உள்ளூர் மக்களைப் போலத் தோற்றமளிக்கும் வகையில் செயல்பட்டனர்.

பகலில் வேலை செய்வதைத் தவிர்த்து, செயற்கைக்கோள் கண்காணிப்பு அபாயம் குறைந்த நேரங்களில் பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டதாகவும் கூறப்படுகிறது.

நிலத்தடிக் குழிகள் தோண்டப்பட்டன.

அவற்றில் சிலவற்றுக்கு குறியீட்டுப் பெயர்கள் வழங்கப்பட்டன.

ஒரு முக்கியமான குழிக்கு “White House” என்ற பெயர் பயன்படுத்தப்பட்டதாக பின்னாளில் கூறப்பட்டது.

உலகம் தூங்கிக்கொண்டிருந்தபோது...

1998 மே மாதம்.

ராஜஸ்தானின் தார் பாலைவனம்.

உலகின் கண்கள் வேறு பல சர்வதேச பிரச்சினைகளில் இருந்தன.

ஆனால் பொக்ரானின் மணலுக்குக் கீழே இந்தியாவின் அணு வரலாற்றில் மிகப்பெரிய நடவடிக்கை ஒன்று தயாராகிக் கொண்டிருந்தது.

இந்த நடவடிக்கையின் மிகப்பெரிய சவால்:

அணுகுண்டை வெடிப்பது அல்ல.

அதை வெடிக்கும் வரை உலகுக்குத் தெரியாமல் வைத்திருப்பது.

மே 11, 1998 – “புத்தர் மீண்டும் சிரித்தார்”

1998 மே 11.

இந்தியா பொக்ரானில் மூன்று அணுசோதனைகளை நடத்தியது.

அதன்பின் மே 13 அன்று மேலும் இரண்டு சோதனைகள் நடத்தப்பட்டன.

இந்தத் தொடரே பின்னாளில்:

Pokhran-II

என்று அழைக்கப்பட்டது.

அன்று உலக அரசியலில் ஒரு அதிர்ச்சி ஏற்பட்டது.

இந்தியா வெளிப்படையாக தனது அணுசக்தி திறனை அறிவித்தது.

அதற்குப் பிறகு பிரதமர் வாஜ்பாய் இந்தியா அணு ஆயுத நாடாக இருப்பதை அதிகாரப்பூர்வமாக உலகிற்கு அறிவித்தார்.

அமெரிக்க உளவுத்துறைக்கு அதிர்ச்சி

இந்தியாவின் இந்தச் சோதனை அமெரிக்காவுக்கு மிகப்பெரிய உளவுத்துறை சவாலாக அமைந்தது.

ஏனெனில் அமெரிக்க செயற்கைக்கோள்கள் பொக்ரானைக் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்த நிலையிலும், இந்தியா தனது இறுதி நடவடிக்கைகளை ரகசியமாக வைத்திருக்க முடிந்தது.

இதனால் அமெரிக்க உளவுத்துறையின் திறன் குறித்து கடுமையான கேள்விகள் எழுந்தன.

அமெரிக்க நாடாளுமன்றத்திலும் இதுகுறித்து விவாதங்கள் நடைபெற்றன.

அமெரிக்க செனட்டில் உளவுத்துறை அமைப்புகளிடம் கடுமையான கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டன.

இந்தியாவின் நடவடிக்கையை முன்கூட்டியே கண்டறியத் தவறியது அமெரிக்க உளவுத்துறையின் குறிப்பிடத்தக்க தோல்விகளில் ஒன்றாகப் பார்க்கப்பட்டது.

செயற்கைக்கோளை வென்றது யார்?

இங்கு ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இந்தியாவின் வெற்றி வெறும் “அமெரிக்க செயற்கைக்கோளை ஏமாற்றியது” என்ற ஒரு வரியில் முடிந்துவிடுவதில்லை.

அது உண்மையில்:

• செயற்கைக்கோள் கண்காணிப்பு
• உளவுத்துறை
• ரகசிய தகவல் பரிமாற்றம்
• ராணுவ ஒத்துழைப்பு
• விஞ்ஞானத் திட்டமிடல்
• நேரக் கணக்கீடு
• தகவல் கசிவைத் தடுக்கும் நிர்வாகம்

ஆகிய அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்த நடவடிக்கை.

ஒரு நாட்டின் பாதுகாப்புத் திட்டத்தில் “ரகசியம்” என்பதும் ஒரு ஆயுதமே என்பதை பொக்ரான்-II உலகிற்கு காட்டியது.

ஆனால் ஒரு கேள்வி இன்னும் இருக்கிறது...

பொக்ரான்-II வெற்றிக்குப் பிறகு இந்தியா மீது அமெரிக்கா உள்ளிட்ட நாடுகள் பொருளாதாரத் தடைகளை விதித்தன.

இந்தியா சர்வதேச அழுத்தத்தையும் எதிர்கொண்டது.

ஆனால் அந்தச் சோதனைகள் இந்தியாவின் அணுசக்தி நிலைப்பாட்டை உலக அரசியலில் முற்றிலும் மாற்றின.

1998க்கு முன்பு இந்தியா அணு ஆயுதத் திறன் கொண்ட நாடாக இருந்தாலும், அந்தத் திறனை அதிகாரப்பூர்வமாக வெளிப்படுத்தவில்லை.

1998க்குப் பிறகு நிலைமை மாறியது.

இந்தியா தனது அணு ஆயுதத் திறனை உலகின் முன் வெளிப்படையாக அறிவித்தது.

அதன்பின் இந்தியாவை உலக அணு அரசியலில் புறக்கணிப்பது எளிதான காரியமாக இருக்கவில்லை.

“புத்தர் மீண்டும் சிரித்தார்!”

1974-ல் “Smiling Buddha”.

1998-ல் “Pokhran-II”.

இரண்டு சோதனைகளுக்கும் இடையில் 24 ஆண்டுகள்.

முதல் சோதனை இந்தியாவின் அணுசக்தி திறனை உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்தியது.

இரண்டாவது சோதனை இந்தியா அந்தத் திறனை ஒரு முழுமையான மூலோபாயத் திறனாக வளர்த்துவிட்டதை வெளிப்படுத்தியது.

அப்துல் கலாம் பின்னாளில் பொக்ரான் வெற்றியைப் பற்றி பேசும்போது “புத்தர் மீண்டும் சிரித்தார்” என்ற உருவகத்தைப் பயன்படுத்தியதாகக் கூறப்படுகிறது.

ஆனால் அந்தச் சிரிப்பின் பின்னால் இருந்தது பல ஆண்டுகளின் அறிவியல் உழைப்பு.

அதற்குப் பின்னால் இருந்தது அரசியல் துணிவு.

அதற்குப் பின்னால் இருந்தது ராணுவத் திட்டமிடல்.

அதற்குப் பின்னால் இருந்தது இந்திய உளவுத்துறையின் எச்சரிக்கை.

மிக முக்கியமாக—

எதிரியின் கண்களுக்கு தெரியாமல் செயல்படும் திறன்.

வரலாறு சொல்லும் மிகப்பெரிய பாடம்

பொக்ரான்-II வரலாறு அணு ஆயுதத்தின் வரலாறு மட்டுமல்ல.

அது தகவல் பாதுகாப்பின் வரலாறும் கூட.

உலகின் சக்திவாய்ந்த நாடுகள் செயற்கைக்கோள்கள், உளவு அமைப்புகள், மின்னணு கண்காணிப்பு போன்றவற்றின் மூலம் ஒரு நாட்டின் ரகசியங்களை அறிய முயலும் காலத்தில், இந்தியா தனது மிக முக்கியமான மூலோபாய நடவடிக்கையை ரகசியமாக நடத்திக் காட்டியது.

அதனால் பொக்ரான் பாலைவனத்தில் வெடித்தது வெறும் அணுகுண்டுகள் மட்டுமல்ல.

இந்தியாவின் மூலோபாய தன்னம்பிக்கையும் அன்றைய தினம் வெடித்தது.

1974-ல் புத்தர் சிரித்தார்.

1998-ல் அவர் மீண்டும் சிரித்தார்.

அந்த இரண்டாவது சிரிப்பு, இந்தியாவை உலக அணு அரசியலின் முக்கியமான மேசைக்கு அழைத்துச் சென்றது.

வரலாற்றில் சில வெற்றிகள் போர்க்களத்தில் கிடைப்பதில்லை.
எதிரியின் கண்களுக்கு தெரியாமல் செயல்பட்டு முடித்த பிறகுதான் அவை உலகிற்கு தெரியவருகின்றன.

பொக்ரான்-II அத்தகைய ஒரு வெற்றி.