பிரபஞ்சம் எங்கிருந்து வந்தது?
பெருவெடிப்பிலிருந்து தாய்க் கருந்துளை வரை — இன்னும் விடை கிடைக்காத பிரபஞ்சத்தின் மிகப்பெரிய புதிர்
“பிரபஞ்சம் எப்போது தொடங்கியது?”
மனிதன் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாகக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் கேள்வி இது.
ஒரு காலத்தில் இதற்கு மதங்கள் பதில் சொன்னன. தத்துவங்கள் பல்வேறு விளக்கங்களை முன்வைத்தன. ஆனால் 20-ஆம் நூற்றாண்டில் இயற்பியல் ஒரு புதிய கேள்வியை எழுப்பியது:
பிரபஞ்சம் உண்மையில் ஒரு தொடக்கத்தைக் கொண்டதா?
இன்று நமக்குத் தெரிந்த அண்டவியல், சுமார் 13.8 பில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பிரபஞ்சம் மிக அதிக வெப்பமும் அடர்த்தியும் கொண்ட நிலையிலிருந்து விரிவடையத் தொடங்கியது என்று கூறுகிறது.
இதுதான் பொதுவாக Big Bang – பெருவெடிப்பு அண்டவியல் மாதிரி என்று அழைக்கப்படுகிறது.
ஆனால் இங்கே ஒரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கிறது.
Big Bang என்பது விண்வெளியில் ஏற்கெனவே இருந்த ஒரு இடத்தில் நடந்த சாதாரண வெடிப்பு அல்ல.
விண்வெளியே விரிவடைந்தது.
அப்படியானால் அந்த ஆரம்பநிலை எப்படி இருந்தது?
அதை முதலில் கணிதத்தின் மூலம் சிந்தித்தவர்களில் முக்கியமானவர் — ஒரு பாதிரியாரும் இயற்பியலாளருமான Georges Lemaître.
பிரபஞ்சம் விரிவடைகிறது என்றால்...
1920-களில் Edwin Hubble உள்ளிட்ட வானியலாளர்களின் அவதானிப்புகள் தொலைதூர விண்மீன் மண்டலங்கள் நம்மிடமிருந்து விலகிச் செல்கின்றன என்பதைக் காட்டத் தொடங்கின.
இதன் பொருள் என்ன?
பிரபஞ்சம் நிலையானது அல்ல.
அது விரிவடைந்து கொண்டிருக்கிறது.
Lemaître இந்தக் கருத்தை சார்பியல் கோட்பாட்டின் கணிதத்துடன் இணைத்தார்.
அவரது சிந்தனை எளிமையானதாகத் தோன்றினாலும் அதன் விளைவு புரட்சிகரமானது:
இப்போது பிரபஞ்சம் விரிவடைந்து கொண்டிருந்தால், காலத்தைப் பின்னோக்கி எடுத்துச் சென்றால் என்ன ஆகும்?
விண்மீன் மண்டலங்களுக்கு இடையிலான தூரங்கள் குறையும்.
மேலும் பின்னோக்கிச் சென்றால் அவை இன்னும் நெருங்கும்.
இறுதியில், பிரபஞ்சத்தின் பொருள் மற்றும் ஆற்றல் அனைத்தும் மிக அதிக அடர்த்தி கொண்ட ஆரம்ப நிலையில் இருந்திருக்க வேண்டும்.
Lemaître இதை பின்னர் “Primeval Atom” – ஆதியணு என்ற கருத்துடன் விளக்கினார்.
அதாவது, பிரபஞ்சத்தின் ஆரம்பம் என்பது ஏற்கெனவே இருந்த வெற்றிடத்தில் நிகழ்ந்த ஒரு வெடிப்பு அல்ல.
பிரபஞ்சத்தின் ஆரம்ப நிலையே மிக மிகச் சுருங்கிய, அடர்த்தியான நிலையிலிருந்து விரிவடைந்ததாகும்.
Einstein முதலில் ஏன் தயங்கினார்?
இந்தக் கருத்து அப்போது ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவது எளிதாக இருக்கவில்லை.
ஐன்ஸ்டீனின் General Relativity சமன்பாடுகள் நிலையான பிரபஞ்சத்தை மட்டும் கட்டாயப்படுத்தவில்லை; பிரபஞ்சம் விரிவடையவோ சுருங்கவோ முடியும் என்பதை அவை அனுமதித்தன.
ஆனால் அக்காலத்தில் நிலையான பிரபஞ்சம் என்ற கருத்து பல விஞ்ஞானிகளுக்கு மிகவும் இயல்பானதாக இருந்தது.
Lemaître-ன் கணிதம் பிரபஞ்சம் இயக்கத்தில் இருப்பதைக் காட்டியது.
Einstein முதலில் அதில் திருப்தியடையவில்லை.
Lemaître-ன் கணக்குகள் சரியாக இருந்தாலும், அவற்றிலிருந்து பெறப்படும் பிரபஞ்சத்தின் இயக்கவியல் விளக்கம் குறித்து Einstein கடுமையாக விமர்சித்ததாக வரலாற்று பதிவுகள் கூறுகின்றன.
ஆனால் அறிவியலின் அழகு இங்கேதான் இருக்கிறது.
ஒரு விஞ்ஞானியின் எதிர்ப்பு, மற்றொரு விஞ்ஞானியின் கணிதத்தை தவறாக்காது.
புதிய அவதானிப்புகள் வர வேண்டும்.
அவை எந்தக் கருத்துடன் பொருந்துகின்றன என்பதை இயற்கையே தீர்மானிக்க வேண்டும்.
1933 — Einstein-ஐ கவர்ந்த Lemaître
1933-ல் California-வில் Einstein மற்றும் Lemaître சந்தித்தனர்.
Lemaître தனது அண்டவியல் மாதிரையும் அதன் கணித அடிப்படையையும் விளக்கினார்.
அந்தச் சந்திப்புக்குப் பிறகு Einstein Lemaître-ன் விளக்கத்தை மிகவும் பாராட்டியதாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.
இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான அறிவியல் பாடம் கிடைக்கிறது:
அறிவியலில் ஒரு கருத்தின் மதிப்பு அதை முதலில் சொன்னவர் யார் என்பதில் இல்லை; அந்தக் கருத்தை கணிதமும் அவதானிப்புகளும் எவ்வளவு வலுவாக ஆதரிக்கின்றன என்பதில்தான் உள்ளது.
ஆனால் Big Bang-ஐ நிரூபித்தது என்ன?
இங்கேதான் 1964-ம் ஆண்டு வரலாற்றில் முக்கியமானதாகிறது.
அமெரிக்காவின் Bell Labs-ல் பணியாற்றிய Arno Penzias மற்றும் Robert Wilson, வானொலி அலைவரிசையில் எங்கிருந்து வருகிறது என்று முதலில் விளக்க முடியாத ஒரு மெல்லிய பின்னணி கதிர்வீச்சைக் கண்டறிந்தனர்.
அது பூமியின் ஒரு குறிப்பிட்ட திசையிலிருந்து மட்டும் வரவில்லை.
எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் வந்தது.
அதுதான் இன்று நாம் Cosmic Microwave Background – CMB என்று அழைக்கும் கதிர்வீச்சு.
பிரபஞ்சம் ஆரம்பத்தில் மிகவும் சூடாகவும் அடர்த்தியாகவும் இருந்திருந்தால், அந்த ஆரம்பகால வெப்பத்தின் ஒரு “மீதமுள்ள ஒளி” இன்று மிகவும் குளிர்ந்த microwave radiation ஆகக் காணப்பட வேண்டும் என்று முன்னரே கோட்பாட்டாளர்கள் கணித்திருந்தனர்.
1964-ல் Penzias மற்றும் Wilson கண்டறிந்த பின்னணி கதிர்வீச்சு அந்தக் கணிப்புடன் பொருந்தியது.
இதனால் Big Bang மாதிரிக்கு மிக வலுவான புதிய ஆதாரம் கிடைத்தது.
எனவே,
“Big Bang 1964-ல் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது” என்பது சரியல்ல.
அதற்கான கோட்பாடும், பிற அவதானிப்பு ஆதாரங்களும் அதற்கு முன்பே இருந்தன.
ஆனால் CMB கண்டுபிடிப்பு Big Bang அண்டவியலின் ஆதாரத் தளத்தை மிக வலுப்படுத்திய முக்கிய திருப்புமுனை என்பது சரியான வரலாற்றுப் புரிதல்.
Big Bang உண்மையில் என்ன சொல்கிறது?
இங்கே இன்னொரு தவறான புரிதலை நீக்க வேண்டும்.
Big Bang என்பது:
“ஒரு பெரிய குண்டு வெடித்தது; அதன் துண்டுகள் எல்லாத் திசைகளிலும் பறந்தன.”
என்பது அல்ல.
அப்படியானால் அந்த வெடிப்பு எந்த இடத்தில் நடந்தது?
அந்த இடத்தைச் சுற்றி என்ன இருந்தது?
என்பது போன்ற கேள்விகள் எழும்.
நவீன அண்டவியல் மாதிரியில், விண்வெளியே விரிவடைகிறது.
ஒரு பலூனின் மேற்பரப்பில் புள்ளிகள் வரையப்பட்டிருப்பதாகக் கற்பனை செய்யுங்கள்.
பலூன் பெரிதாகும்போது, புள்ளிகளுக்கிடையிலான தூரம் அதிகரிக்கும்.
எந்த ஒரு புள்ளியிலிருந்தும் பார்த்தாலும் மற்ற புள்ளிகள் விலகிச் செல்வது போலத் தெரியும்.
அதேபோல், விரிவடையும் பிரபஞ்சத்தில் பெரிய அளவில் விண்மீன் மண்டலங்களுக்கிடையிலான தூரங்கள் அதிகரிக்கின்றன.
அப்படியானால் ஆரம்பத்தில் என்ன இருந்தது?
இதுதான் மிகப் பெரிய புதிர்.
Big Bang மாதிரி நமக்கு பிரபஞ்சத்தின் ஆரம்பகால பரிணாமத்தைப் பற்றி மிக வலுவான விளக்கத்தை வழங்குகிறது.
ஆனால் “அதற்கு முன் என்ன?” என்ற கேள்விக்கு எளிமையான பதில் இல்லை.
ஏனெனில் நாம் பயன்படுத்தும் தற்போதைய இயற்பியல் கோட்பாடுகள், குறிப்பாக General Relativity, மிக ஆரம்பகாலத்தின் தீவிரமான நிலைகளில் முழுமையான விளக்கத்தை வழங்காது.
இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு உள்ளது:
“நமக்குத் தெரியவில்லை” என்பது “அங்கே எதுவும் இல்லை” என்று அர்த்தமல்ல.
அதுவே நவீன அண்டவியலின் மிக முக்கியமான அறிவியல் நேர்மையாகும்.
Big Bang-க்கு முன் காலமே இருந்ததா?
இது இன்னும் ஆழமான கேள்வி.
காலமும் இடமும் பிரபஞ்சத்தின் இயற்பியல் அமைப்பின் ஒரு பகுதியாக இருந்தால், “பிரபஞ்சத்திற்கு முன்” என்ற சொற்றொடரே பொருளற்றதாக இருக்கக்கூடும்.
ஆனால் இது நிரூபிக்கப்பட்ட இறுதி முடிவு அல்ல.
Quantum gravity போன்ற இன்னும் முழுமையாக வளராத கோட்பாடுகள், Big Bang-க்கு முந்தைய நிலை குறித்து பல்வேறு சாத்தியங்களை ஆராய்கின்றன.
சில மாதிரிகள்:
- Big Bounce
- Cyclic Universe
- Quantum cosmological models
- Eternal inflation
- Black-hole-related cosmological models
போன்ற பல சாத்தியங்களை ஆராய்கின்றன.
அவற்றில் எதுவும் தற்போதைய அறிவியலில் “இறுதியாக நிரூபிக்கப்பட்ட பிரபஞ்சத்தின் உண்மை வரலாறு” என்ற அந்தஸ்தைப் பெறவில்லை.
இங்கே வருகிறது இந்திய விஞ்ஞானி — Amal Kumar Raychaudhuri
பிரபஞ்சத்தின் தொடக்கம் மற்றும் அதன் பரிணாமத்தைப் புரிந்துகொள்வதில் இந்திய அறிவியலின் பங்களிப்பும் குறிப்பிடத்தக்கது.
Amal Kumar Raychaudhuri உருவாக்கிய Raychaudhuri equation, பொதுச் சார்பியல் மற்றும் அண்டவியலில் மிகவும் முக்கியமான கணிதக் கருவியாக மாறியது.
இந்த சமன்பாடு, ஈர்ப்பு விசையின் கீழ் பொருள் நிரம்பிய பாதைகள் எவ்வாறு ஒன்றை நோக்கி குவிகின்றன என்பதை ஆராய உதவுகிறது.
பின்னர் இது singularity theorems போன்ற முக்கியமான கோட்பாட்டு முடிவுகளுடன் தொடர்புபட்டது.
இதன் மூலம் பிரபஞ்சத்தின் ஆரம்ப singularity மற்றும் கருந்துளைகளின் உள்புறத்தில் ஏற்படக்கூடிய singularity ஆகியவற்றை புரிந்துகொள்ளும் பாதையில் முக்கிய பங்களிப்பு கிடைத்தது.
ஆனால் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டும்:
Raychaudhuri equation தனியாக Big Bang-ஐ நிரூபித்தது அல்ல.
அது General Relativity-யின் கணித அமைப்பில் gravitational focusing மற்றும் singularity தொடர்பான முடிவுகளை ஆராயும் அடிப்படை கருவிகளில் ஒன்றாகும்.
அடுத்த புதிர் — கருந்துளை
இப்போது கேள்வி இன்னும் சுவாரஸ்யமாகிறது.
கருந்துளை என்றால் என்ன?
மிகப்பெரிய நிறை மிகச் சிறிய பகுதியில் சுருங்கும்போது, அதன் ஈர்ப்பு விசை மிகவும் வலுவாகி, ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லைக்குள் சென்ற ஒளிக்கூட வெளியேற முடியாத நிலை உருவாகிறது.
அந்த எல்லை:
Event Horizon.
கருந்துளையின் உள்ளே General Relativity வழங்கும் கணித விளக்கம் singularity என்ற கருத்தை நோக்கிச் செல்கிறது.
இங்கே ஒரு வினோதமான ஒற்றுமை தோன்றுகிறது.
ஒருபுறம்:
பிரபஞ்சத்தின் ஆரம்பத்தில் — மிக அதிக அடர்த்தி.
மறுபுறம்:
கருந்துளையின் ஆழத்தில் — மிக அதிக அடர்த்தி.
இரண்டிலும் நமது தற்போதைய இயற்பியல் ஒரு கட்டத்தில் முழுமையான விளக்கத்தை வழங்க முடியாத நிலையை எதிர்கொள்கிறது.
“Parent Black Hole” — பிரபஞ்சமே ஒரு கருந்துளைக்குள் இருக்கிறதா?
இதிலிருந்து சில நவீன அண்டவியல் மாதிரிகள் மிகவும் துணிச்சலான கேள்வியை எழுப்புகின்றன:
நமது முழுப் பிரபஞ்சமும் இன்னொரு மிகப்பெரிய கருந்துளையின் உள்புறமாக இருந்தால் என்ன?
இந்த வகையான கருத்துகள் பொதுவாக Black-hole cosmology என்று அழைக்கப்படும் பல்வேறு கோட்பாட்டு அணுகுமுறைகளுடன் தொடர்புடையவை.
சில மாதிரிகளில், ஒரு “தாய்” பிரபஞ்சத்தில் உருவாகும் கருந்துளை, புதிய குழந்தைப் பிரபஞ்சத்தின் தோற்றத்துடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது.
இதன் கவர்ச்சியான பகுதி என்ன?
நாம் பார்க்கும் பிரபஞ்சத்தின் எல்லை எது?
அதற்கு அப்பால் என்ன?
என்பது போன்ற கேள்விகளுக்கு வேறுபட்ட வடிவில் சிந்திக்க இது வழிவகுக்கிறது.
ஆனால் மிக முக்கியமான அறிவியல் எச்சரிக்கை:
இது தற்போது நிறுவப்பட்ட அறிவியல் உண்மை அல்ல.
இது இன்னும் கோட்பாட்டு ஆய்வின் பகுதியாகவே உள்ளது.
“கருந்துளைக்கு வெளியே செல்ல முடியாது” என்றால்?
Event horizon-ஐத் தாண்டிய பிறகு, அந்த கருந்துளையின் வெளிப்புறத்துக்கு திரும்புவது சாத்தியமற்றதாகிறது.
அப்படியானால் நமது பிரபஞ்சமே ஒரு மிகப்பெரிய கருந்துளையின் உள்ளே இருந்தால்?
அந்த “வெளிப்புற” பிரபஞ்சத்தை நாம் நேரடியாகப் பார்க்க முடியாமல் இருக்கலாம்.
இது அறிவியல் புனைகதையைப் போன்றதாகத் தோன்றலாம்.
ஆனால் அறிவியலில் ஒரு கருத்து சுவாரஸ்யமாக இருப்பது மட்டும் போதாது.
அதற்கு அடுத்த கேள்வி:
அதை எப்படி சோதிப்பது?
அறிவியலின் உண்மையான சோதனை — ஆதாரம்
ஒரு புதிய cosmological theory உருவாக்குவது கடினமல்ல.
அதை சோதிக்கக்கூடியதாக உருவாக்குவதுதான் கடினம்.
ஒரு கோட்பாடு:
1. ஏற்கெனவே கிடைத்த அவதானிப்புகளை விளக்க வேண்டும்.
2. மற்ற கோட்பாடுகளிலிருந்து வேறுபடும் கணிப்புகளை வழங்க வேண்டும்.
3. அந்தக் கணிப்புகளை தொலைநோக்கிகள் அல்லது பிற பரிசோதனைகள் மூலம் சோதிக்க முடியும்.
4. புதிய தரவுகள் கிடைக்கும்போது தவறாக நிரூபிக்கப்படக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும்.
இதுதான் அறிவியல் முறையின் அடிப்படை.
அதனால் “Parent Black Hole Cosmology உண்மையா?” என்ற கேள்விக்கு இன்றைய நிலையில் அறிவியல் தரும் நேர்மையான பதில்:
இது ஆராயப்பட வேண்டிய ஒரு கோட்பாட்டு சாத்தியம்; உறுதி செய்யப்பட்ட பிரபஞ்ச மாதிரி அல்ல.**
பிரபஞ்சம் ஏன் விரிவடைகிறது?
இங்கே இன்னொரு முக்கியமான கேள்வி.
பிரபஞ்சம் விரிவடைகிறது என்பதை நாம் அறிவோம்.
ஆனால் கடந்த நூற்றாண்டில் வானியலாளர்கள் கண்டறிந்த மற்றொரு அதிர்ச்சிகரமான உண்மை:
பிரபஞ்சத்தின் விரிவாக்கம் துரிதமடைந்து கொண்டிருக்கிறது.
1990-களின் இறுதியில் தொலைதூர Type Ia supernovae பற்றிய அவதானிப்புகள் இதற்கான வலுவான ஆதாரத்தை வழங்கின.
இதனை விளக்குவதற்காக Dark Energy என்ற பெயர் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
ஆனால் பெயர் ஒரு விளக்கம் அல்ல.
Dark Energy என்றால் அது என்ன?
அதன் அடிப்படை இயல்பு என்ன?
அது cosmological constant-ஆ?
வேறு ஏதாவது field-ஆ?
என்பது இன்னும் ஆராய்ச்சியில் உள்ளது.
இதுதான் நவீன அண்டவியலின் மற்றொரு மிகப்பெரிய புதிர்.
நமக்குத் தெரிந்தது எவ்வளவு?
நாம் பிரபஞ்சத்தைப் பற்றி வியக்கத்தக்க அளவு தெரிந்துகொண்டிருக்கிறோம்.
CMB-ஐ அளந்திருக்கிறோம்.
விண்மீன் மண்டலங்களின் இயக்கத்தை அளந்திருக்கிறோம்.
விண்மீன்களின் வேதியியல் அமைப்பை ஆராய்ந்திருக்கிறோம்.
Gravitational waves-ஐ கண்டறிந்திருக்கிறோம்.
Black holes இருப்பதற்கான வலுவான அவதானிப்பு ஆதாரங்களைப் பெற்றிருக்கிறோம்.
James Webb Space Telescope போன்ற தொலைநோக்கிகள் மிகத் தொலைவிலுள்ள, மிகப் பழமையான விண்மீன் மண்டலங்களைப் பார்க்கத் தொடங்கியுள்ளன.
ஆனால் இதையெல்லாம் தாண்டியும் சில கேள்விகள் இன்னும் நம்மைத் துரத்துகின்றன:
Big Bang-க்கு முன் என்ன?
காலத்தின் ஆரம்பம் என்றால் அதன் பொருள் என்ன?
Dark matter உண்மையில் என்ன?
Dark energy என்ன?
Quantum mechanics மற்றும் General Relativity ஏன் இன்னும் முழுமையாக ஒன்றிணையவில்லை?
நமது பிரபஞ்சம் தனித்த ஒன்றா?
வேறு பிரபஞ்சங்கள் இருக்க முடியுமா?
Black holes புதிய பிரபஞ்சங்களை உருவாக்க முடியுமா?
இவை அனைத்திற்கும் இன்றைக்கு உறுதியான பதில் இல்லை.
“Men in Black” காட்சியிலிருந்து அறிவியல் வரை
Men in Black திரைப்படத்தில் ஒரு பிரபலமான காட்சி உள்ளது.
ஒரு சிறிய பொருளுக்குள் ஒரு பிரபஞ்சம் இருப்பது போன்ற கற்பனை.
அதற்குள் கோடிக்கணக்கான விண்மீன் மண்டலங்கள்.
அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தால் அது அறிவியல் புனைகதை என்று தோன்றும்.
ஆனால் அதே கேள்வியை அறிவியல் கேட்கிறது:
நமது பிரபஞ்சமே இன்னொரு பெரிய இயற்பியல் அமைப்பின் ஒரு பகுதியாக இருக்க முடியுமா?
இதற்கான உறுதியான ஆதாரம் இன்னும் இல்லை.
ஆனால் அந்தக் கேள்வியை கணித ரீதியாகக் கேட்பதற்கே அண்டவியல் விஞ்ஞானிகள் முயற்சி செய்கிறார்கள்.
இதுதான் அறிவியலின் தனித்துவம்.
நேற்று கற்பனை என்று தோன்றிய ஒரு கேள்வி,
இன்று கணித மாதிரியாக மாறலாம்.
நாளை அது பரிசோதிக்கப்படலாம்.
அதற்குப் பிறகு அது தவறு என்று நிரூபிக்கப்படலாம்.
அல்லது…
பிரபஞ்சத்தைப் பற்றிய நமது புரிதலையே மாற்றிவிடலாம்.
இறுதியாக…
Georges Lemaître ஒரு எளிய கேள்வியிலிருந்து தொடங்கினார்:
“பிரபஞ்சம் இப்போது விரிவடைந்துகொண்டிருந்தால், காலத்தைப் பின்னோக்கி எடுத்துச் சென்றால் என்ன ஆகும்?”
அந்தக் கேள்வி மனிதனை பிரபஞ்சத்தின் ஆரம்பம் வரை அழைத்துச் சென்றது.
Einstein-ன் General Relativity அதற்கான கணித அடித்தளத்தை வழங்கியது.
Hubble மற்றும் பிற வானியலாளர்களின் அவதானிப்புகள் பிரபஞ்சம் விரிவடைவதை வெளிப்படுத்தின.
Penzias மற்றும் Wilson கண்டறிந்த CMB, ஆரம்பகால சூடான பிரபஞ்சத்திற்கான மிக முக்கியமான ஆதாரங்களில் ஒன்றை வழங்கியது.
Raychaudhuri-ன் சமன்பாடு ஈர்ப்பு விசை மற்றும் singularity பற்றிய நமது புரிதலை ஆழப்படுத்தியது.
பின்னர் வந்த அண்டவியல், Dark Matter, Dark Energy, Inflation, Quantum Cosmology, Black-hole cosmology போன்ற புதிய கேள்விகளை முன்வைத்தது.
ஆனால் இன்றும் ஒரு உண்மை மாறவில்லை:
பிரபஞ்சத்தைப் பற்றி நாம் அறிந்தவை மிகப் பெரியவை.
நாம் அறியாதவை அதைவிடப் பெரியவை.
அதனால்தான் அண்டவியல் என்பது வெறும் நட்சத்திரங்களைப் பார்ப்பது அல்ல.
அது,
“நாம் எங்கிருந்து வந்தோம்?”
என்ற மனிதனின் மிகப் பழமையான கேள்விக்கு,
“ஆதாரம் என்ன?”
என்று கேட்டு பதில் தேடும் அறிவியலாகும்.
அடுத்த தலைமுறை தொலைநோக்கிகள், gravitational-wave observatories, particle physics பரிசோதனைகள் மற்றும் quantum gravity பற்றிய புதிய கோட்பாடுகள், ஒருநாள் இந்தப் புதிர்களின் சிலவற்றைத் திறக்கக்கூடும்.
அப்போது நமக்கு இன்னொரு கேள்வி காத்திருக்கலாம்:
“பிரபஞ்சம் எங்கிருந்து வந்தது?” என்பதற்கான விடையை கண்டுபிடித்த பிறகு — “அதற்கு அப்பால் என்ன?” என்று கேட்போமா?
