சுதந்திரத்தின் நிழலில் அடிமைத்தனம் – கிரேக்கமும் ரோமும்

மனித குலம் சந்தித்த அவலங்களும் வளர்ச்சியும்
வரலாற்றுத்தொடர்

கட்டுரை 1.2

சுதந்திரத்தின் நிழலில் அடிமைத்தனம் – கிரேக்கமும் ரோமும்
ஜனநாயகமும் தத்துவமும் வளர்ந்த உலகில் மனிதர்கள் ஏன் வாங்கி விற்கப்பட்டார்கள்?

பகுதி 1 — மனிதன் மனிதனை அடிமையாக்கத் தொடங்கியது எப்போது?

சுதந்திரத்தைப் போற்றிய உலகம்… அடிமைகளையும் கொண்டிருந்தது!

மனிதகுல வரலாற்றில் சில முரண்பாடுகள் நம்மை ஆழமாகச் சிந்திக்க வைக்கின்றன.

மனிதன் சுதந்திரத்தைப் பற்றி சிந்தித்த அதே காலத்தில், இன்னொரு மனிதனைச் சொத்தாகக் கருதினான். அரசியல் உரிமைகளைப் பற்றி விவாதித்த அதே சமூகத்தில், பெரும் எண்ணிக்கையிலான மக்கள் அந்த உரிமைகளிலிருந்து விலக்கப்பட்டிருந்தனர்.

பண்டைய கிரேக்கமும் ரோமும் இதற்குச் சிறந்த வரலாற்று எடுத்துக்காட்டுகள்.

கிரேக்கத்தில் ஜனநாயகச் சிந்தனைகள் வளர்ந்தன. சாக்ரடீஸ், பிளேட்டோ, அரிஸ்டாட்டில் போன்ற தத்துவஞானிகள் மனித வாழ்க்கை, நீதி, அரசு, அறம் ஆகியவற்றைப் பற்றி விவாதித்தனர். ரோமில் குடியரசு அமைப்பு, சட்டம், நிர்வாகம், இராணுவம் ஆகியவை வளர்ந்தன.

ஆனால் இந்த வளர்ச்சிகளுடன் அடிமைத்தனமும் இணைந்து நீடித்தது.

இந்த முரண்பாட்டைப் புரிந்துகொள்வதற்கு, முதலில் பண்டைய கிரேக்கம் என்பது என்ன என்பதை அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

1. பண்டைய கிரேக்கம்: ஒரே நாடல்ல, பல நகர-அரசுகள்

இன்றைய கிரீஸ் (Greece) ஒரு நவீன நாடு. ஆனால் பண்டைய கிரேக்கம் ஒரே மைய அரசால் ஆளப்பட்ட நாடாக இருக்கவில்லை.

அது பல்வேறு சுதந்திரமான அல்லது தனித்துவமான அரசியல் அமைப்புகளைக் கொண்ட நகர-அரசுகளின் உலகமாக இருந்தது.

அவற்றில் முக்கியமானவை:

• ஏதென்ஸ் (Athens)
• ஸ்பார்டா (Sparta)
• கொரிந்த் (Corinth)
• தீப்ஸ் (Thebes)

இந்த நகர-அரசுகளுக்கு இடையே மொழி, மதம், பண்பாடு போன்ற பொதுவான அம்சங்கள் இருந்தாலும், அவற்றின் அரசியல் அமைப்புகளும் சமூக நடைமுறைகளும் ஒன்றுபோல இருக்கவில்லை.

அடிமைத்தனமும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல.

ஏதென்ஸில் பெரும்பாலும் வாங்கப்பட்டு உடைமையாக வைக்கப்பட்ட அடிமைகள் இருந்தனர். ஸ்பார்டாவில் ஹெலாட்டுகள் எனப்பட்ட, பெரும்பாலும் வெற்றிகொள்ளப்பட்ட உள்ளூர் மக்களைக் கொண்ட கட்டாய உழைப்பு அமைப்பு இருந்தது. 

எனவே, “கிரேக்க அடிமைத்தனம்” என்பது ஒரே மாதிரியான அமைப்பு அல்ல. பல்வேறு நகர-அரசுகளில் வெவ்வேறு வடிவங்களில் அது செயல்பட்டது.

2. ஏதென்ஸ்: ஜனநாயகத்தின் எல்லைக்கு வெளியே இருந்தவர்கள்

பண்டைய ஏதென்ஸ் ஜனநாயகத்தின் வரலாற்றில் முக்கிய இடத்தைப் பெற்ற நகரம்.

குடிமக்கள் பொதுக்கூட்டங்களில் பங்கேற்று, அரசியல் முடிவுகள் குறித்து விவாதிக்கவும் வாக்களிக்கவும் முடிந்தது. ஆனால் அந்த உரிமைகள் அன்றைய சமூகத்தில் வாழ்ந்த அனைவருக்கும் வழங்கப்படவில்லை.

பெண்கள், அடிமைகள், குடியுரிமை பெறாத வெளிநாட்டினர் ஆகியோர் முழுமையான அரசியல் குடிமக்கள் உரிமைகளைப் பெறவில்லை.

இதனால் ஏதென்ஸின் ஜனநாயகத்தை இன்றைய பொதுவாக்குரிமை மற்றும் அனைவருக்கும் சமமான அரசியல் உரிமைகள் கொண்ட ஜனநாயகத்துடன் நேரடியாக ஒப்பிட முடியாது.

அப்படியானால், ஏதென்ஸில் அடிமைகள் யார்?

அடிமைகள் பல்வேறு வழிகளில் அடிமை நிலைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டனர்:

• போர்களில் கைப்பற்றப்பட்டவர்கள்.
• அடிமை வணிகத்தின் மூலம் வாங்கப்பட்டவர்கள்.
• கடத்தப்பட்டு விற்கப்பட்டவர்கள்.
• அடிமை நிலையில் பிறந்தவர்கள்.

பண்டைய கிரேக்க உலகில் அடிமைத்தனம் பல நூற்றாண்டுகளாக நிலவியது. குறிப்பாக கி.மு. 500–300 காலகட்டத்தில் ஏதென்ஸில் அது சமூக மற்றும் பொருளாதார வாழ்க்கையின் முக்கிய அங்கமாக இருந்தது. 

அடிமைகளின் உழைப்பு எங்கே பயன்படுத்தப்பட்டது?

ஏதென்ஸில் அடிமைகள் பல்வேறு தொழில்களில் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர்.

            தொழில்                                               அவர்களின் பங்கு

• வீட்டு வேலை                                     சமையல், பராமரிப்பு, வீட்டுப் பணிகள்
• விவசாயம்                                          நிலங்களில் உழைத்தல்
• கைவினை                                          பட்டறைகள், உற்பத்திப் பணிகள்
• சுரங்கங்கள்                                       குறிப்பாக வெள்ளிச் சுரங்கங்களில் கடுமையான உழைப்பு
• வணிகம்                                             பொருட்கள் விற்பனை, கணக்குப் பணிகள்
• சேவைகள்                                          பல்வேறு தனியார் மற்றும் பொதுப் பணிகள்

அனைத்து அடிமைகளின் வாழ்க்கையும் ஒரே மாதிரி இருக்கவில்லை. சிலர் சுரங்கங்களில் மிகக் கடுமையான சூழலில் வேலை செய்தனர். சிலர் நகர்ப்புறத் தொழில்களில் பணியாற்றினர்; குறிப்பிட்ட அளவு வருமானத்தைத் தாங்களே நிர்வகிக்கும் வாய்ப்பும் சிலருக்கு இருந்தது.

ஆனால் இத்தகைய வேறுபாடுகள் அடிமைத்தனத்தின் அடிப்படை உண்மையை மாற்றவில்லை: அவர்களின் சுதந்திரம் மற்றொருவரின் அதிகாரத்தால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது. 

3. ஏதென்ஸின் வெள்ளிச் சுரங்கங்கள்: செல்வத்தின் பின்னால் இருந்த உழைப்பு

ஏதென்ஸின் பொருளாதார வரலாற்றில் லவ்ரியன் (Laurion) வெள்ளிச் சுரங்கங்கள் முக்கியமானவை.

அங்கிருந்து கிடைத்த வெள்ளி, ஏதென்ஸின் நாணய உற்பத்திக்கும் பொருளாதாரத்திற்கும் பங்களித்தது. சுரங்கங்களில் அடிமை உழைப்பு பயன்படுத்தப்பட்டது.

இங்கே ஒரு முக்கியமான வரலாற்று முரண்பாடு வெளிப்படுகிறது.

ஏதென்ஸ் தனது அரசியல் மற்றும் பண்பாட்டு வளர்ச்சிக்காகப் புகழ்பெற்றிருந்தாலும், அதன் பொருளாதாரத்தின் சில முக்கியத் துறைகள் சுதந்திரமற்ற மனிதர்களின் உழைப்பையும் நம்பியிருந்தன.

சுரங்கத் தொழில் கடினமானதும் ஆபத்தானதுமாக இருந்தது. நிலத்தடியில் குறுகிய இடங்களில் வேலை செய்வதும், தாதுக்களைப் பிரித்தெடுப்பதும் உடல் உழைப்பையும் பெரும் ஆபத்தையும் கொண்டிருந்தன.

அடிமைகளின் அனுபவங்களை நேரடியாக விவரிக்கும் எழுத்துப் பதிவுகள் மிகக் குறைவு. பண்டைய காலத்தைப் பற்றிய நமக்குக் கிடைக்கும் பல எழுத்து ஆதாரங்கள் அடிமை உரிமையாளர்கள் அல்லது சுதந்திரமான குடிமக்களிடமிருந்து வந்தவை. எனவே அடிமைகளின் குரலை மீட்டெடுப்பது வரலாற்றாசிரியர்களுக்கு ஒரு பெரிய சவாலாக உள்ளது. 

4. ஸ்பார்டா: வெற்றியின் பின்னால் இருந்த ஹெலாட்டுகள்

ஏதென்ஸிலிருந்து ஸ்பார்டாவுக்குச் செல்லும்போது, கிரேக்க உலகின் மற்றொரு சமூக அமைப்பைக் காண்கிறோம்.

ஸ்பார்டா இராணுவப் பயிற்சி, ஒழுக்கம், போர்த் திறன் ஆகியவற்றுக்குப் பெயர் பெற்றிருந்தது.

ஆனால் அதன் சமூக அமைப்பைப் புரிந்துகொள்ள ஹெலாட்டுகள் (Helots) பற்றிய வரலாறு மிக முக்கியமானது.

ஹெலாட்டுகள் யார்?

ஹெலாட்டுகள் பெரும்பாலும் ஸ்பார்டாவால் வெற்றிகொள்ளப்பட்ட உள்ளூர் மக்களைக் கொண்ட கட்டாய உழைப்பாளர் சமூகமாக இருந்தனர்.

லக்கோனியா (Laconia) பகுதியில் இருந்த மக்களை ஸ்பார்டா தனது ஆரம்பகால விரிவாக்கத்தில் அடக்கி, அவர்களை ஹெலாட் நிலைக்குக் கொண்டுவந்ததாக வரலாற்று ஆய்வுகள் கூறுகின்றன.

பின்னர், மேற்குப் பகுதியில் அமைந்திருந்த மெசேனியாவைக் (Messenia) கைப்பற்றிய ஸ்பார்டா, அங்கிருந்த மக்களையும் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்தது.

மெசேனியாவின் கைப்பற்றலும் அங்குள்ள மக்களின் அடிமைப்படுத்தலும் ஒரே நாளில் நிகழ்ந்த சம்பவமல்ல. அது நீண்டகாலப் போர்களுடனும் அரசியல் மாற்றங்களுடனும் தொடர்புடையது. குறிப்பிட்ட தேதிகள் மற்றும் நிகழ்வுகளின் விவரங்களில் பண்டைய ஆதாரங்களுக்கும் நவீன ஆய்வுகளுக்கும் இடையே விவாதங்கள் உள்ளன. 

அவர்களின் வாழ்க்கை எப்படி இருந்தது?

ஹெலாட்டுகள் விவசாயத்தில் பெருமளவில் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர்.

ஸ்பார்டன் குடிமக்களின் நிலங்களில் உழைத்து, விளைச்சலின் ஒரு பகுதியை அவர்களுக்கு வழங்க வேண்டியிருந்தது.

இதனால் ஸ்பார்டன் குடிமக்களில் ஒரு பகுதியினர் முழுநேர இராணுவப் பயிற்சியில் ஈடுபடுவதற்கான பொருளாதார அடித்தளம் உருவானது.

ஆனால் ஹெலாட்டுகள் அனைவரும் ஒரே மாதிரியான வாழ்க்கை வாழவில்லை. மெசேனியாவில் சிலர் தங்கள் குடும்பங்களுடனும் உள்ளூர் சமூகங்களுடனும் வாழ்ந்தனர். அவர்களின் வாழ்க்கை ஏதென்ஸில் தனித்தனியாக வாங்கப்பட்டு விற்கப்பட்ட நகர்ப்புற அடிமைகளின் வாழ்க்கையிலிருந்து சில வகைகளில் வேறுபட்டது.

ஆயினும் அவர்கள் சுதந்திரமான குடிமக்களாக இருக்கவில்லை. அவர்களின் உழைப்பும் வாழ்க்கையும் ஸ்பார்டன் ஆட்சியின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருந்தன. 

5. ஹெலாட்டுகள்: அடக்குமுறையும் கிளர்ச்சியின் அச்சமும்

ஸ்பார்டாவின் இராணுவ அமைப்பை மட்டும் பார்த்தால், அதன் பின்னால் இருந்த சமூக முரண்பாடு மறைந்துவிடும்.

ஸ்பார்டன் குடிமக்கள் எண்ணிக்கையில் ஹெலாட்டுகளைவிடக் குறைவாக இருந்ததாகப் பண்டைய ஆதாரங்களும் நவீன ஆய்வுகளும் குறிப்பிடுகின்றன. ஆனால் அவர்களின் சரியான எண்ணிக்கை குறித்து உறுதியான கணக்குகள் இல்லை.

இந்தச் சூழல் ஸ்பார்டன் ஆட்சியில் ஹெலாட்டுகள் மீதான கட்டுப்பாட்டையும், கிளர்ச்சி குறித்த அச்சத்தையும் உருவாக்கியது.

கி.மு. 464-இல் ஏற்பட்ட பெரிய நிலநடுக்கத்திற்குப் பின்னர் ஸ்பார்டாவில் ஹெலாட் கிளர்ச்சி வெடித்தது. கிளர்ச்சியாளர்களில் பலர் மெசேனியாவின் இதோமே (Ithome) மலைப்பகுதியில் தங்களை நிலைநிறுத்திக் கொண்டனர்.

இந்த நிகழ்வு ஸ்பார்டாவின் உள்நாட்டு அரசியல் மற்றும் பிற கிரேக்க நகர-அரசுகளுடனான உறவுகளிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. 

இங்கு கவனிக்க வேண்டியது:

ஹெலாட்டுகள் வெறும் உழைப்பாளர்கள் மட்டுமல்ல; தங்கள் சுதந்திரத்திற்கான எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்திய மக்களும் ஆவர்.

அவர்களின் எதிர்ப்பு ஸ்பார்டாவின் அரசியல் மற்றும் இராணுவ அமைப்பில் ஒரு நிரந்தரச் சவாலாக இருந்தது.

6. அரிஸ்டாட்டில்: அடிமைத்தனத்தை நியாயப்படுத்திய சிந்தனையும் அதைச் சுற்றிய விவாதமும்

பண்டைய கிரேக்கத்தின் தத்துவ மரபில் அரிஸ்டாட்டில் மிக முக்கியமானவர்.

அவரது Politics என்ற நூலில் குடும்பம், அரசு, குடிமகன், சொத்து, அடிமைத்தனம் ஆகியவை பற்றி விவாதிக்கிறார்.

அவர் சில மனிதர்கள் “இயற்கையிலேயே அடிமைகள்” என்ற கருத்தை முன்வைத்தார். அதாவது, சிலர் தங்களைத் தாங்களே ஆளும் திறனைவிட, பிறரால் ஆளப்படுவதற்கே இயல்பாகப் பொருத்தமானவர்கள் என்ற வாதத்தை அவர் ஆராய்ந்தார்.

இது அன்றைய சமூகத்தின் அடிமைத்தனத்தைத் தத்துவ ரீதியாக விளக்கவும் நியாயப்படுத்தவும் பயன்படுத்தப்பட்ட சிந்தனைகளில் ஒன்று.

ஆனால் அரிஸ்டாட்டிலின் விவாதம் அதோடு முடிவதில்லை.

போரில் பிடிக்கப்பட்ட அனைவரையும் அடிமையாக்குவது நியாயமானதா என்ற கேள்வியையும் அவர் எடுத்துரைக்கிறார். அநியாயமான போர் ஒன்றில் பிடிக்கப்பட்டவர்களை அடிமையாக்குவது எவ்வாறு நீதியானதாக இருக்க முடியும் என்ற எதிர்வாதத்தையும் அவர் பதிவு செய்கிறார். 

இதனால் பண்டைய கிரேக்க சிந்தனையை ஒரே கருத்தாகச் சுருக்கிவிட முடியாது.

அடிமைத்தனத்தை ஏற்றுக்கொண்ட தத்துவ வாதங்கள் இருந்தன; அதன் நியாயத்தன்மை குறித்த கேள்விகளும் இருந்தன.

முக்கியமான வேறுபாடு: ஒரு தத்துவஞானி அடிமைத்தனத்தைப் பற்றி விவாதித்தார் என்பதற்காக, அவர் முன்வைத்த கருத்துகள் அனைத்தும் இன்றைய மனித உரிமைச் சிந்தனையுடன் ஒத்துப்போகின்றன என்று பொருளல்ல.

7. கிரேக்கத்திலிருந்து ரோமுக்கு: அடிமைத்தனத்தின் விரிவடைந்த உலகம்

இப்போது நாம் ரோமுக்குச் செல்கிறோம்.

ரோம் முதலில் ஒரு நகர-அரசாக உருவெடுத்து, பின்னர் குடியரசாகவும் அதன் பின்னர் பேரரசாகவும் வளர்ந்தது.

ரோமின் விரிவாக்கத்தில் போர்கள் மிக முக்கியப் பங்கு வகித்தன.

புதிய நிலப்பரப்புகள் கைப்பற்றப்பட்டபோது, செல்வம், நிலம், வளங்கள் மட்டுமல்லாமல் மனிதர்களும் வெற்றியாளர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டனர்.

போர்க் கைதிகள் அடிமைகளாக்கப்பட்டனர். பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து மனிதர்கள் வாங்கப்பட்டு ரோமன் உலகிற்குள் கொண்டுவரப்பட்டனர்.

இருப்பினும், ரோமில் அடிமைத்தனம் ஒரே வழியில் மட்டும் உருவானதல்ல. போர், வணிகம், பிறப்பு, கடத்தல் போன்ற பல்வேறு வழிகள் அதனுடன் தொடர்புடையிருந்தன.

ரோமப் பேரரசின் காலத்தில் அடிமைகள் விவசாயம், வீட்டு வேலை, கைவினை, சுரங்கம், கல்வி, நிர்வாக உதவிப் பணிகள் உள்ளிட்ட பல துறைகளில் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர்.

அவர்களின் பணிகள், வாழ்க்கைச் சூழல்கள் மற்றும் எஜமானர்களுடனான உறவுகள் மிகவும் வேறுபட்டிருந்தன. 

8. ரோமன் சட்டம்: மனிதன் சொத்தாக வகைப்படுத்தப்பட்டபோது

ரோமன் சட்டத்தில் அடிமைத்தனம் ஒரு முக்கியமான சட்டநிலையாக இருந்தது.

அடிமைகள் பல சூழல்களில் எஜமானரின் சொத்தாகக் கருதப்பட்டனர். அவர்களை வாங்கவும் விற்கவும், அவர்களின் உழைப்பைப் பயன்படுத்தவும் உரிமையாளர்களுக்கு அதிகாரம் இருந்தது.

இங்கு நாம் கவனிக்க வேண்டிய முரண்பாடு:

ஒரு அடிமை சட்டத்தில் சொத்தாக வகைப்படுத்தப்பட்டாலும், அவன் அல்லது அவள் உணர்வுகளும் உறவுகளும் கொண்ட மனிதரே.

அடிமைத்தனத்தின் சட்ட அமைப்பு மனிதர்களின் சுதந்திரத்தை மட்டுமல்ல, அவர்களின் குடும்ப வாழ்க்கையையும் சமூக உறவுகளையும் பாதித்தது.

ஆனால் ரோமன் உலகில் அடிமைகள் அனைவரும் ஒரே விதமாக நடத்தப்பட்டனர் என்று கூற முடியாது. சிலர் கடுமையான உடல் உழைப்பில் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர்; சிலர் வீடுகளில் அல்லது திறன் சார்ந்த பணிகளில் இருந்தனர்.

இந்த வேறுபாடுகளை அறிந்துகொள்வது அவசியம். ஏனெனில் அடிமைத்தனத்தின் அமைப்பு பல்வேறு இடங்களிலும் காலங்களிலும் மாறுபட்டது. 

9. அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுதலை: ரோமின் Manumission நடைமுறை

ரோமன் உலகில் சில அடிமைகள் விடுதலை பெறும் வாய்ப்பைப் பெற்றனர். இந்த நடைமுறை Manumission எனப்படுகிறது.

சிலர் எஜமானர்களால் விடுதலை செய்யப்பட்டனர். சிலர் தங்கள் உழைப்பின் மூலம் சேமித்த பணத்தைப் பயன்படுத்தி விடுதலை பெற முடிந்தது.

விடுதலை பெற்றவர்கள் freedmen அல்லது liberti எனப்பட்டனர்.

ஆனால் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுதலை பெற்ற உடனேயே அவர்கள் பிறப்பிலேயே சுதந்திரமான குடிமக்களுடன் எல்லா வகையிலும் சமமான சமூக நிலையைப் பெற்றுவிட்டார்கள் என்று கூற முடியாது.

முன்னாள் எஜமானருடனான சில கடமைகள் தொடர்ந்தன; அவர்களின் சமூக அந்தஸ்தும் சட்ட உரிமைகளும் காலம் மற்றும் சூழலைப் பொறுத்து மாறுபட்டன. 

இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான உண்மையை அறியலாம்:

சட்டரீதியான விடுதலை என்பது மனிதனின் வாழ்க்கையில் ஒரு பெரிய மாற்றம். ஆனால் அது சமூக சமத்துவத்தைத் தானாகவே உறுதி செய்துவிடாது.

10. ஸ்பார்டகஸ்: ரோமின் அடிமை எழுச்சி

ரோமன் அடிமைத்தனத்தின் வரலாற்றில் மிகவும் புகழ்பெற்ற பெயர்களில் ஒருவர் ஸ்பார்டகஸ் (Spartacus).

கி.மு. 73-ஆம் ஆண்டில், இன்றைய இத்தாலியின் கபுவா (Capua) பகுதியில் இருந்த கிளாடியேட்டர் பயிற்சி நிலையத்திலிருந்து ஸ்பார்டகஸும் அவருடன் இருந்த சிலரும் தப்பிச் சென்றனர்.

அவர்களின் தப்பிப்பு விரைவில் பெரிய கிளர்ச்சியாக வளர்ந்தது.

இந்த நிகழ்வு பின்னர் Third Servile War அல்லது மூன்றாவது அடிமைக் கிளர்ச்சி என அழைக்கப்பட்டது.

கிளர்ச்சி எப்படி வளர்ந்தது?

தப்பிச் சென்ற குழுவுடன் பல்வேறு அடிமைகளும் பிற ஆதரவாளர்களும் இணைந்தனர். ரோமன் படைகளுடன் அவர்கள் பல மோதல்களில் ஈடுபட்டனர்.

ஆரம்பகட்டங்களில் கிளர்ச்சியாளர்கள் ரோமன் படைகளுக்கு எதிராக வெற்றிகளையும் பெற்றனர்.

இதனால் ரோமன் அரசின் கவனம் இந்தப் பிரச்சினையின் மீது தீவிரமாகத் திரும்பியது.

ஸ்பார்டகஸின் இயக்கம் வெறும் தனிநபர் தப்பிப்பாக இல்லாமல், ரோமன் அரசின் அதிகாரத்துக்கு எதிரான பெரிய இராணுவச் சவாலாக மாறியது.

கிளர்ச்சியின் முடிவு

இறுதியில் மார்கஸ் லிசினியஸ் க்ராசஸ் (Marcus Licinius Crassus) தலைமையிலான ரோமன் படைகள் கிளர்ச்சியை அடக்கின.

கி.மு. 71-இல் கிளர்ச்சி தோற்கடிக்கப்பட்டது. ஸ்பார்டகஸின் இறுதி நிலை குறித்து பண்டைய ஆதாரங்களில் சில விவரங்கள் தெளிவற்றவை; ஆனால் அவர் கிளர்ச்சியின் இறுதிக்கட்டத்தில் கொல்லப்பட்டதாகப் பொதுவாகக் கருதப்படுகிறது.

பல கிளர்ச்சியாளர்கள் கொல்லப்பட்டனர்; கைதானவர்களுக்கு கடுமையான தண்டனைகள் வழங்கப்பட்டன. 

11. ஸ்பார்டகஸ் வெற்றிபெற்றாரா?

இந்தக் கேள்விக்கு வரலாற்று ரீதியாகப் பதிலளிக்கும்போது இரண்டு அம்சங்களைப் பிரித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

இராணுவ ரீதியாக: ஸ்பார்டகஸின் கிளர்ச்சி தோல்வியடைந்தது. ரோமன் அடிமைத்தனம் உடனடியாக ஒழிக்கப்படவில்லை.

வரலாற்று நினைவில்: ஸ்பார்டகஸ் அடிமைத்தனத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தின் அடையாளமாகப் பின்னாளில் நினைவுகூரப்பட்டார்.

அவரது கிளர்ச்சி, அடிமைகளும் எதிர்க்க முடியும் என்பதையும், அடிமைத்தனத்தைச் சுற்றியிருந்த அதிகார அமைப்புகள் சவாலுக்கு உள்ளாக முடியும் என்பதையும் வெளிப்படுத்தியது.

ஆனால் ஸ்பார்டகஸின் சொந்த அரசியல் நோக்கங்கள் குறித்து நமக்குக் கிடைக்கும் ஆதாரங்கள் வரையறுக்கப்பட்டவை. எனவே அவரை நவீன காலத்தின் குறிப்பிட்ட அரசியல் தலைவராக நேரடியாகச் சித்தரிப்பதைவிட, அவரது காலத்தின் சூழலில் ஆய்வு செய்வதே வரலாற்று ரீதியாகப் பொருத்தமானது.

12. கிரேக்கமும் ரோமும்: ஒரே அடிமைத்தனம் அல்ல

இதுவரை பார்த்த வரலாற்றை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்போம்.

        அம்சம்                                    ஏதென்ஸ்                                         ஸ்பார்டா                                                             ரோம்

அடிமைத்தனத்தின்             வாங்கப்பட்ட தனிநபர்                 வெற்றிகொள்ளப்பட்ட                                    பல்வேறு வழிகளில் 
முக்கிய வடிவம்                   அடிமைகள்                                       மக்களின் கட்டாய உழைப்பு                        அடிமையாக்கப்பட்ட மக்கள்

உழைப்புத் துறைகள்         வீடு, விவசாயம்,                              பெரும்பாலும் விவசாயம்                               விவசாயம், வீடு, சுரங்கம், 
                                                 சுரங்கம், பட்டறை                                                                                                          கைவினை, சேவைகள்

அரசியல் அமைப்பு            ஜனநாயகத்தின்                                இராணுவமயமான                                          குடியரசு, பின்னர் பேரரசு
                                                 வரையறுக்கப்பட்ட வடிவம்           குடிமக்கள் ஆட்சி

எதிர்ப்பின்                           தப்பித்தல், விடுதலை                      ஹெலாட் கிளர்ச்சிகள்                                    ஸ்பார்டகஸ் கிளர்ச்சி
எடுத்துக்காட்டு                  முயற்சிகள்

விடுதலை                            சிலருக்கு சாத்தியம்                         சில பிரிவுகளில்                                               Manumission நடைமுறை
                                                                                                               விடுதலை நிலைகள்

இந்த ஒப்பீடு ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறது:

அடிமைத்தனம் ஒரு பொதுவான மனித உரிமை மறுப்பு என்றாலும், அது எல்லா சமூகங்களிலும் ஒரே வடிவில் செயல்படவில்லை.

13. அறிவியல், கலை, அரசியல் வளர்ச்சி – அடிமைத்தனத்துடன் இருந்த முரண்பாடு

பண்டைய கிரேக்கமும் ரோமும் மனிதகுல வரலாற்றில் பல துறைகளில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின.

கிரேக்கத்தில் தத்துவம், கணிதம், நாடகம், அரசியல் சிந்தனை ஆகியவை வளர்ந்தன. ரோமில் சட்டம், பொறியியல், கட்டிடக்கலை, சாலை அமைப்பு, நிர்வாகம் போன்ற துறைகள் விரிவடைந்தன.

ஆனால் இவற்றின் வளர்ச்சியை அடிமைத்தனத்தின் காரணமாக மட்டுமே விளக்க முடியாது. பண்டைய உலகின் வளர்ச்சி பல்வேறு சமூக, பொருளாதார, அரசியல், அறிவுசார் காரணிகளால் உருவானது.

அடிமை உழைப்பு சில துறைகளில் பொருளாதார உற்பத்திக்கும் செல்வச் சேர்க்கைக்கும் பங்களித்தது. அதே நேரத்தில், அடிமைத்தனம் மனிதர்களின் சுதந்திரத்தைப் பறித்தும், அவர்களின் உழைப்பின் மீது பிறருக்கு கட்டுப்பாட்டை வழங்கியும் செயல்பட்டது.

அதனால் இந்த வரலாற்றை எழுதும்போது இரண்டு தவறுகளைத் தவிர்க்க வேண்டும்:

• அடிமைத்தனம் இல்லையென்றால் எந்த நாகரிக வளர்ச்சியும் நிகழ்ந்திருக்காது என்று கூறுவது.
• அடிமைத்தனம் இருந்தது என்பதற்காக அந்தச் சமூகங்களின் அனைத்து அறிவுசார் பங்களிப்புகளையும் மறுப்பது.

வரலாற்றை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள, வளர்ச்சியையும் அதனுடன் இணைந்த மனிதத் துயரங்களையும் ஒரே நேரத்தில் ஆராய வேண்டும்.

14. இந்த வரலாறு நமக்குக் கற்றுத்தரும் பாடம்

ஏதென்ஸ், ஸ்பார்டா, ரோம் ஆகியவற்றின் வரலாறு ஒரு முக்கியமான உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.

ஒரு சமூகத்தில் ஜனநாயகம், சட்டம், தத்துவம், கலை, அறிவியல் ஆகியவை வளர்ந்துவிட்டாலே அங்கு வாழும் அனைவருக்கும் சம உரிமைகள் கிடைத்துவிடாது.

அரசியல் உரிமைகள் சிலருக்குள் மட்டுமே இருக்கலாம். பொருளாதார வளர்ச்சி பிறரின் கட்டாய உழைப்பின் மீது அமையலாம். சட்டம் ஒருவரின் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்கும் அதே நேரத்தில், மற்றொருவரைச் சொத்தாக வகைப்படுத்தவும் முடியும்.

அதனால்தான் மனிதகுல வரலாற்றை வெறும் பேரரசுகளின் வெற்றி வரலாறாக மட்டும் பார்க்க முடியாது.

அது அதிகாரம் பெற்றவர்களின் வரலாறும்; அதிகாரத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டவர்களின் வரலாறும் ஆகும்.

அடிமைத்தனத்தின் வரலாறு என்பது மனித சுதந்திரத்தின் மதிப்பை உணர்த்தும் வரலாறும் கூட.

ஆதார நூல்கள் மற்றும் ஆய்வுகள்

இந்தக் கட்டுரையை மேலும் ஆழமாகப் படிக்க உதவும் முக்கிய ஆதாரங்கள்:

1. The Cambridge World History of Slavery – Classical Athens — பண்டைய ஏதென்ஸின் அடிமைத்தனம், பொருளாதாரம் மற்றும் சமூக அமைப்பு.

5. Aristotle, Politics, Book I — அடிமைத்தனம், சொத்து, இயற்கை அடிமைத்தனம் குறித்த பண்டைய தத்துவ விவாதம்.

6. David Lewis, “Slavery and Manumission” — கிரேக்க உலகின் சட்டநிலை மற்றும் அடிமை விடுதலை நடைமுறைகள்.

7. George Tridimas, “Choice of Slavery Institutions in Ancient Greece” — ஏதென்ஸ் மற்றும் ஸ்பார்டாவின் அடிமை அமைப்புகளுக்கிடையிலான பொருளாதார, நிறுவன வேறுபாடுகள்.