சென்னையின் பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் – உருவான வரலாறு!

இங்கிலாந்தின் கால்வாய் புரட்சியிலிருந்து சென்னையின் பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் வரை
வரலாற்றுத் தொடர் | பகுதி – 6

சென்னையின் பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் – உருவான வரலாறு!

கொக்ரேன் கால்வாயிலிருந்து பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் வரை: சென்னையின் நீர்வழிப் பாதை எவ்வாறு உருவெடுத்தது?

இன்று சென்னையில் பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் என்ற பெயரைச் சொன்னால், பலருக்கும் நினைவுக்கு வருவது மாசடைந்த நீர், புதர்மண்டிய கரைகள், ஆக்கிரமிப்புகள், நகரத்தின் கழிவுநீர் பிரச்சினைகள் ஆகியவைதான்.

ஆனால், இந்தக் கால்வாயின் கடந்தகாலம் முற்றிலும் வேறுபட்டது.

ஒரு காலத்தில் படகுகள் பயணித்தன. சரக்குகள் எடுத்துச் செல்லப்பட்டன. கடற்கரையோர ஊர்களுக்கிடையே நீர்வழித் தொடர்பு உருவானது. போக்குவரத்துக்கும் வணிகத்துக்கும் பயன்பட்ட ஒரு நீர்வழிப் பாதையாக இது விளங்கியது.

இத்தகைய கால்வாய் சென்னையில் எப்படி உருவானது?

பக்கிங்ஹாம் என்ற பெயர் எங்கிருந்து வந்தது?

ஆங்கிலேயர்கள் ஒரே நாளில் திட்டமிட்டு வெட்டிய கால்வாயா இது? அல்லது பல்வேறு காலகட்டங்களில் உருவாக்கப்பட்ட நீர்வழிகளை இணைத்ததன் விளைவா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களைத் தேடுவதுதான் நமது இன்றைய வரலாற்றுப் பயணம்.

1. பக்கிங்ஹாம் கால்வாய்க்கு முன்பே சென்னையில் ஒரு கால்வாய் இருந்தது!

பக்கிங்ஹாம் கால்வாயின் வரலாறு 1878-இல் தொடங்கவில்லை. அதற்கு ஏறத்தாழ எழுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே அதன் தொடக்க வடிவம் உருவாகியிருந்தது.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் சென்னை, ஆங்கிலேய கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் முக்கிய நிர்வாக மற்றும் வணிக மையமாக வளர்ந்துகொண்டிருந்தது.

அன்றைய மதராஸ் நகரத்திற்குத் தேவையான விறகு, மீன், உணவுப் பொருட்கள், கட்டுமானப் பொருட்கள் போன்றவற்றைக் கடற்கரையோரப் பகுதிகளிலிருந்து கொண்டுவர வேண்டியிருந்தது.

சாலைப் போக்குவரத்து இன்றைய அளவுக்கு வளர்ச்சியடையாத காலம் அது. எனவே, நீர்வழிப் போக்குவரத்து வணிக ரீதியாகப் பயனுள்ளதாகக் கருதப்பட்டது.

சென்னைக்கு வடக்கே எண்ணூர், பழவேற்காடு போன்ற பகுதிகளில் ஏரிகள், உப்பங்கழிகள், இயற்கையான நீர்நிலைகள் அமைந்திருந்தன.

இந்த நீர்நிலைகளைச் சிறிய கால்வாய்களால் இணைத்தால், படகுகள் மூலம் பொருட்களைச் சென்னைக்குக் கொண்டுவர முடியும் என்ற எண்ணம் உருவானது.

1801-ஆம் ஆண்டில் இத்தகைய நீர்வழித் திட்டம் தொடர்பான நடவடிக்கைகள் தொடங்கியதாக வரலாற்றுப் பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன.

அதுவே பின்னாளில் பக்கிங்ஹாம் கால்வாயாக வளர்ந்த நீர்வழி அமைப்பின் தொடக்கமாக அமைந்தது. 

2. யார் இந்த பாசில் கொக்ரேன்?

பக்கிங்ஹாம் கால்வாயின் ஆரம்ப வரலாற்றில் முக்கியமான பெயர் பாசில் கொக்ரேன் (Basil Cochrane).

அவர் பிரிட்டிஷ் கடற்படைக்குப் பொருட்கள் வழங்கும் வணிகத்துடன் தொடர்புடையவராக இருந்தார்.

சென்னைக்கும் எண்ணூருக்கும் இடையே படகுகள் செல்லக்கூடிய கால்வாய் அமைக்கும் முயற்சியில் கொக்ரேன் முக்கியப் பங்காற்றினார்.

ஆனால், இங்கே ஒரு வரலாற்று நுணுக்கத்தைக் கவனிக்க வேண்டும்.

கால்வாயை உருவாக்கிய பெருமை முழுவதையும் கொக்ரேன் ஒருவருக்கே வழங்குவது துல்லியமான வரலாற்று அணுகுமுறையாக இருக்காது.

1801-இல் வெளியிடப்பட்ட அறிவிப்புக்குப் பதிலளித்த ஹீஃப்கே (Heefke) என்பவர் ஆரம்ப ஒப்பந்தத்திலும் அகழ்வுப் பணிகளிலும் ஈடுபட்டதாக Madras Musings வரலாற்றுக் கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது. கொக்ரேன் நிதி மற்றும் திட்டக் கட்டுப்பாட்டில் முக்கியப் பங்காற்றினார்.

1806-ஆம் ஆண்டளவில் சென்னையிலிருந்து எண்ணூர் வரையிலான சுமார் 11 மைல் (18 கிலோமீட்டர்) நீர்வழி அமைக்கப்பட்டது.

அதிகாரப்பூர்வமாக Clive's Canal என்று அழைக்கப்பட்ட இந்தக் கால்வாய், பொதுவழக்கில் Cochrane's Canal – கொக்ரேன் கால்வாய் என்ற பெயரால் அறியப்பட்டது. 

இங்கே நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய முக்கியமான செய்தி ஒன்று உள்ளது.

பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் என்பது தொடக்கத்திலிருந்தே ஒரே பெயரில், ஒரே திட்டமாக உருவாக்கப்பட்ட நீர்வழி அல்ல.

அது பல்வேறு காலகட்டங்களில் விரிவடைந்த கால்வாய்களின் ஒருங்கிணைந்த வரலாறு.

3. எண்ணூரிலிருந்து பழவேற்காடு வரை – வடக்கு நோக்கிய பயணம்

முதலில் சென்னையையும் எண்ணூரையும் இணைத்த கால்வாய், பின்னர் பழவேற்காடு ஏரி வரையிலும் நீட்டிக்கப்பட்டது.

இது வெறும் புதிய நிலப்பரப்பைத் தோண்டி உருவாக்கப்பட்ட நீண்ட செயற்கைக் கால்வாய் மட்டுமல்ல.

ஏற்கெனவே இருந்த உப்பங்கழிகள், ஏரிகள், இயற்கை நீர்வழிகள் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தி, அவற்றுக்கிடையே தேவையான இடங்களில் இணைப்புக் கால்வாய்கள் வெட்டப்பட்டன.

இந்த அணுகுமுறை கட்டுமானச் செலவைக் குறைப்பதற்கும் நீர்வழிப் போக்குவரத்துக்கு ஏற்ற தொடர்ச்சியான பாதையை உருவாக்குவதற்கும் உதவியது.

கால்வாயின் பயன் தெளிவானபோது, அதை மேலும் வடக்கு நோக்கி விரிவுபடுத்தும் முயற்சிகள் தொடர்ந்தன.

1830-களில் கால்வாய் அரசுக் கட்டுப்பாட்டிற்கு வந்தது. அதன் பின்னர் நெல்லூர் திசையில் நீர்வழி விரிவாக்கம் நடைபெற்றது.

1857-ஆம் ஆண்டளவில் துர்கராயப்பட்டினம் வரை வடக்குப் பகுதி நீட்டிக்கப்பட்டதாக 1961-ஆம் ஆண்டின் Madras City Report குறிப்பிடுகிறது.

1876-இல் கிருஷ்ணப்பட்டினம் வரையிலும் நீர்வழித் தொடர்பு விரிவடைந்தது. 

ஒரு நகரத்திற்குத் தேவையான பொருட்களைக் கொண்டுவருவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட சிறிய கால்வாய், படிப்படியாகக் கடற்கரையோரப் போக்குவரத்து அமைப்பாக வளரத் தொடங்கியது.

4. சென்னைக்குத் தெற்கிலும் உருவான இன்னொரு கால்வாய்!

வடக்கில் கொக்ரேன் கால்வாய் வளர்ந்துகொண்டிருந்தபோது, சென்னைக்குத் தெற்கிலும் தனியான நீர்வழி உருவாக்கப்பட்டது.

அதுதான் South Coast Canal – தென்கடற்கரை கால்வாய்.

அடையாறு ஆற்றுப் பகுதியிலிருந்து தெற்கு நோக்கி, கடற்கரையோர உப்பங்கழிகளையும் நீர்நிலைகளையும் இணைக்கும் திட்டமாக இது வளர்ந்தது.

1850-களில் தெற்குக் கால்வாய் அமைப்புப் பணிகள் முன்னேறின. சதுரங்கப்பட்டினம் அருகிலுள்ள பாலாறு முகத்துவாரம் வரையிலான பகுதிகள் படிப்படியாக இணைக்கப்பட்டன.

பின்னர் இந்த நீர்வழி மரக்காணம் வரையிலும் நீட்டிக்கப்பட்டது.

இதனால் சென்னையின் வடக்கிலும் தெற்கிலும் இரண்டு முக்கிய நீர்வழி அமைப்புகள் உருவாயின.

ஆனால் அவற்றுக்கிடையே ஒரு பிரச்சினை இருந்தது.

வடக்குக் கால்வாயும் தெற்குக் கால்வாயும் சென்னை நகரத்தின் மையப்பகுதியில் நேரடியாக இணைக்கப்படவில்லை.

இந்த இடைவெளி நீர்வழிப் போக்குவரத்தின் தொடர்ச்சிக்குத் தடையாக இருந்தது. 

5. இரண்டு கால்வாய்களை இணைத்த வரலாற்றுத் திருப்பம்

1870-களில் மதராஸ் மாகாணம் கடுமையான பஞ்சத்தை எதிர்கொண்டது.

குறிப்பாக 1876–78 காலகட்டத்தின் பெரும் பஞ்சம் தென்னிந்திய சமூகத்தில் ஆழமான பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தியது.

உணவுப் பற்றாக்குறை, விலைவாசி உயர்வு, வேலையின்மை, மக்களின் இடம்பெயர்வு ஆகியவை மிகப்பெரிய நெருக்கடியை உருவாக்கின.

அந்தக் காலகட்டத்தில் பஞ்ச நிவாரணப் பணிகளின் ஒரு பகுதியாகப் பொதுப்பணித் திட்டங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

அவற்றில் முக்கியமானதாகக் கால்வாய் விரிவாக்கமும் அமைந்தது.

சென்னை நகரத்தின் வழியாகக் கூவம் ஆற்றையும் அடையாறு ஆற்றையும் இணைக்கும் வகையில் சுமார் ஐந்து மைல் (எட்டு கிலோமீட்டர்) நீளமுள்ள புதிய இணைப்புக் கால்வாய் அமைக்கப்பட்டது.

இந்த இணைப்புப் பணி 1877–78 காலகட்டத்தில் நடைபெற்றது.

இதன் மூலம் வடக்கிலும் தெற்கிலும் இருந்த நீர்வழிகள் ஒரு தொடர்ச்சியான போக்குவரத்துப் பாதையாக இணைக்கப்பட்டன. 

இந்தச் சம்பவம் கால்வாய் வரலாற்றில் மட்டுமல்ல, சமூக வரலாற்றிலும் முக்கியமானது.

ஒருபுறம் போக்குவரத்து வசதியை விரிவுபடுத்தும் பொதுப்பணி.

மறுபுறம் பஞ்சத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு வேலை வழங்குவதற்கான நிவாரண நடவடிக்கை.

ஆனால், பஞ்ச நிவாரண வேலைகள் நடந்தன என்பதாலேயே பஞ்சத்தின் துயரங்கள் தீர்ந்துவிட்டன என்று கருத முடியாது.

அந்தக் காலகட்டத்தின் நிவாரணக் கொள்கைகள், கூலி, உணவு வழங்கல், தொழிலாளர்களின் நிலை ஆகியவை தனியாக விமர்சனப்பூர்வமாக ஆராயப்பட வேண்டியவை.

அதனை இத்தொடரில் அடுத்துவரும் பகுதியில் விரிவாகப் பார்க்கலாம்.

6. பக்கிங்ஹாம் என்ற பெயர் எப்படி வந்தது?

1875 முதல் 1880 வரை மதராஸ் மாகாணத்தின் ஆளுநராகப் பணியாற்றியவர் Duke of Buckingham and Chandos.

அவரது நிர்வாகக் காலத்தில் சென்னை நகரின் மையப்பகுதியில் வடக்கு மற்றும் தெற்குக் கால்வாய்களை இணைக்கும் பணி மேற்கொள்ளப்பட்டது.

இதனையடுத்து, அந்த ஆளுநரின் பெயரால் கால்வாய் Buckingham Canal என்று அழைக்கப்பட்டது.

1878-ஆம் ஆண்டை இந்தப் பெயர் பரவலாக நிலைபெற்ற முக்கிய காலகட்டமாக வரலாற்றுப் பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன.

இதிலிருந்து ஒரு உண்மை தெளிவாகிறது.

பக்கிங்ஹாம் என்பவர் கால்வாயின் ஆரம்பக் கட்டத்தை உருவாக்கியவர் அல்ல.

அவருடைய ஆட்சிக்காலத்தில் நடைபெற்ற இணைப்பு மற்றும் விரிவாக்கப் பணிகளால், முன்பே உருவாகியிருந்த கால்வாய் அமைப்பு அவரது பெயருடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டது.

இது காலனிய ஆட்சியின் கீழ் பொதுப்பணிகளுக்கு ஆட்சியாளர்களின் பெயர்கள் சூட்டப்பட்ட வரலாற்று நடைமுறையையும் நினைவுபடுத்துகிறது. 

7. மரக்காணத்திலிருந்து ஆந்திரக் கடற்கரை வரை!

1878-ஆம் ஆண்டளவில் கால்வாயின் வடக்குப் பகுதி பெத்தகஞ்சம் (Peddaganjam) வரையிலும் நீட்டிக்கப்பட்டது.

தெற்கில் 1882-ஆம் ஆண்டளவில் மரக்காணம் வரையிலான இணைப்புகள் நிறைவடைந்தன.

இவ்வாறு உருவான பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் அமைப்பு சுமார் 420 கிலோமீட்டர் நீளமுள்ள கடற்கரையோர நீர்வழியாக வளர்ந்தது.

வடக்கில் கிருஷ்ணா–கோதாவரி டெல்டா கால்வாய் அமைப்புகளுடனும் இதற்குத் தொடர்பு உருவானது.

இது கடற்கரையோரச் சரக்குப் போக்குவரத்துக்கு முக்கியமான வாய்ப்புகளைத் திறந்தது. 

ஆனால் இந்த நீர்வழியின் எல்லாப் பகுதிகளும் எல்லாக் காலங்களிலும் ஒரே அளவு ஆழத்துடனும், ஒரே வகைப் படகுகள் பயணிக்கக்கூடிய நிலையிலும் இருந்தன என்று கருதக்கூடாது.

நீர்மட்டம், அலைகளின் தாக்கம், மணல் படிதல், பராமரிப்பு ஆகியவை கால்வாயின் செயல்பாட்டைத் தீர்மானித்தன.

இதனால் பின்னாளில் நீர்மட்டக் கட்டுப்பாட்டு அமைப்புகள், மதகுகள் மற்றும் பிற பொறியியல் மேம்பாடுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

8. கால்வாயை உருவாக்கியவர்கள் யார்?

பக்கிங்ஹாம் கால்வாயின் வரலாற்றில் கொக்ரேன், பக்கிங்ஹாம் போன்ற ஆங்கிலேயர்களின் பெயர்கள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.

ஆனால் நிலத்தைத் தோண்டியவர்கள் யார்?

கரைகளைக் கட்டியவர்கள் யார்?

சேற்றிலும் வெயிலிலும் உழைத்து நீர்வழியை உருவாக்கியவர்கள் யார்?

இந்தக் கேள்விகளையும் நாம் எழுப்ப வேண்டும்.

கால்வாய் என்பது வெறும் ஆளுநர்களின் திட்டமோ பொறியாளர்களின் வரைபடமோ அல்ல.

அது ஆயிரக்கணக்கான மனித உழைப்பின் விளைவு.

குறிப்பாகப் பஞ்ச நிவாரணப் பணிகளில் ஈடுபடுத்தப்பட்ட தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கை, அவர்களுக்குக் கிடைத்த கூலி, அவர்கள் எதிர்கொண்ட நெருக்கடிகள் ஆகியவை இந்த வரலாற்றின் மனிதநேயப் பரிமாணங்களாகும்.

அதனால் கால்வாயின் வரலாற்றைப் பதிவு செய்யும்போது ஆட்சியாளர்களின் பெயர்களோடு உழைப்பாளர்களின் பங்களிப்பையும் நினைவுகூர வேண்டியது அவசியம்.

9. இங்கிலாந்தின் கால்வாய்களுக்கும் பக்கிங்ஹாம் கால்வாய்க்கும் என்ன தொடர்பு?

நமது தொடரின் தொடக்கத்தில் இங்கிலாந்தின் பிரிட்ஜ்வாட்டர் கால்வாயைப் பற்றிப் பார்த்தோம்.

அங்கு நிலக்கரி போக்குவரத்தும் தொழில்துறை வளர்ச்சியும் முக்கிய உந்துசக்திகளாக இருந்தன.

சென்னையின் கால்வாய் வரலாறு அதிலிருந்து வேறுபட்டது.

இங்கு கடற்கரையோர இயற்கை நீர்நிலைகள், நகரத்திற்கான பொருள் விநியோகம், மாகாணங்களுக்கிடையேயான போக்குவரத்து, காலனிய நிர்வாகம், பஞ்ச நிவாரணப் பணிகள் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருந்தன.

எனவே இங்கிலாந்தின் ஒரு கால்வாயை அப்படியே நகலெடுத்து சென்னையில் அமைத்தார்கள் என்று கூறுவது சரியான வரலாற்று விளக்கமல்ல.

இருப்பினும், நீர்வழிப் போக்குவரத்தை வணிகத்துக்கும் நிர்வாகத்துக்கும் பயன்படுத்தும் பொறியியல் அணுகுமுறை, பிரிட்டிஷ் காலனிய ஆட்சியின் பொதுப்பணிக் கொள்கைகளில் இடம்பெற்றிருந்தது.

அதேவேளையில் இந்தியாவில் ஆங்கிலேயர்களுக்கு முன்பே நீர்ப்பாசனமும் நீர்வழி மேலாண்மையும் தொடர்பான வளமான மரபுகள் இருந்தன என்பதையும் மறந்துவிடக் கூடாது.

10. ஒரு கால்வாய் நமக்குச் சொல்லும் வரலாற்றுப் பாடம்

இன்று பக்கிங்ஹாம் கால்வாயைப் பார்க்கும் ஒருவர், அதன் கடந்தகாலப் பெருமையை உடனடியாக உணர முடியாமல் போகலாம்.

ஆனால் அதன் கரைகளில் புதைந்திருப்பது சென்னையின் நகர வளர்ச்சி வரலாறு.

அதன் நீர்வழியில் பதிந்திருப்பது வணிகத்தின் வரலாறு.

அதன் அகழ்வுப் பணிகளோடு இணைந்திருப்பது தொழிலாளர்களின் உழைப்பும் பஞ்சத்தின் துயரமும்.

அதன் பெயரில் வெளிப்படுவது காலனிய ஆட்சியின் அதிகார வரலாறு.

பக்கிங்ஹாம் கால்வாயை ஒரு சாக்கடையாக மட்டும் பார்க்காமல், நகரத்தின் வரலாற்றுச் சொத்தாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய தேவை இங்கிருந்துதான் உருவாகிறது.

ஒரு நகரத்தின் வளர்ச்சியை அதன் சாலைகள் மட்டுமல்ல; மறக்கப்பட்ட நீர்வழிகளும் சொல்லும்!

வரலாற்று ஆதாரங்கள்

இந்தப் பகுதியின் முக்கிய வரலாற்றுத் தகவல்கள் பின்வரும் ஆவணங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டவை:

• History of the City of Madras (1939) – கால்வாய் இணைப்பு, பஞ்ச நிவாரணப் பணிகள்.
• Madras City Report (1961) – கொக்ரேன் கால்வாய், விரிவாக்கங்கள், பெயர்க்காரணம்.
• Madras Musings – கால்வாய் உருவாக்கத்தின் காலவரிசை.
• இந்திய நாடாளுமன்ற மதிப்பீட்டுக் குழு அறிக்கை (1957) – கால்வாயின் போக்குவரத்து முக்கியத்துவம்