மெசபொத்தேமியா முதல் எகிப்து வரை: சட்டமும் அடிமைத்தனமும்

மனித குலம் சந்தித்த அவலங்களும் வளர்ச்சியும்
வரலாற்றுத்தொடர்

பகுதி 1 — மனிதன் மனிதனை அடிமையாக்கத் தொடங்கியது எப்போது?
கட்டுரை 1.4

மெசபொத்தேமியா முதல் எகிப்து வரை: சட்டமும் அடிமைத்தனமும்

அரசும் சட்டமும் உருவானபோது மனிதனின் சுதந்திரத்திற்கும் விலை நிர்ணயிக்கப்பட்டதா?

மனித வரலாற்றில் நகரங்கள் தோன்றின. விவசாய உற்பத்தி பெருகியது. கோயில்கள், அரண்மனைகள், சந்தைகள், எழுத்து முறை, வரி வசூல், நிர்வாக அமைப்புகள் ஆகியவை உருவாகின.

இவை அனைத்தும் மனித நாகரிகத்தின் வளர்ச்சிக்கான அடையாளங்கள்.

ஆனால் அதே காலகட்டத்தில் இன்னொரு மாற்றமும் நிகழ்ந்தது.

மனிதர்களுக்கிடையேயான சமத்துவமின்மை சட்டம், பொருளாதாரம், போர், குடும்பம் ஆகியவற்றோடு இணைந்து ஓர் அமைப்பாக மாறத் தொடங்கியது.

முந்தைய கட்டுரையில் கடன், வறுமை, பிறப்பு போன்றவை மனிதர்களை எவ்வாறு சுதந்திரத்தை இழக்கும் நிலைக்குத் தள்ளின என்பதைப் பார்த்தோம்.

இப்போது அந்தக் கேள்வியை இன்னும் ஒரு படி முன்னோக்கி எடுத்துச் செல்வோம்.

மெசபொத்தேமியா மற்றும் பண்டைய எகிப்து போன்ற ஆரம்ப நாகரிகங்களில் அடிமைத்தனம் எவ்வாறு சமூக அமைப்பின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது? சட்டம் அதை எவ்வாறு ஒழுங்குபடுத்தியது? போர், கடன், சந்தை, கோயில், அரண்மனை ஆகியவை இதனுடன் எவ்வாறு இணைந்திருந்தன?

1. முதலில் ஒரு முக்கியமான வரலாற்று எச்சரிக்கை

பண்டைய உலகில் சுதந்திரமற்ற உழைப்பில் இருந்த ஒவ்வொருவரையும் இன்றைய பொருளில் “அடிமை” என்று அழைப்பது சரியானதல்ல.

அடிமை, கடன்பிணைப்பு, அரசுக்குக் கட்டாய உழைப்பு, குடும்ப அல்லது கோயில் சார்பு, போர்க் கைதி போன்ற நிலைகள் ஒன்றுக்கொன்று மாறுபட்டவை.

நவீன வரலாற்று ஆய்வுகளும் இந்த வேறுபாடுகளை கவனமாகப் பிரிக்கின்றன.

அதே நேரத்தில், மனிதர்கள் வாங்கி விற்கப்பட்டதும், உரிமையாளர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்ததும் தெளிவாகக் காணப்படும் இடங்களில் “அடிமைத்தனம்” என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துவதற்கு போதுமான ஆதாரங்கள் உள்ளன. பண்டைய Near East பகுதியில் இத்தகைய நடைமுறைகளுக்கான ஆதாரங்கள் மிகப் பழமையான காலத்திலிருந்தே உள்ளன என்று கேம்பிரிட்ஜ் ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது. 

எனவே இந்தத் தொடரில் நாம் செய்ய வேண்டியது, எல்லா கட்டாய உழைப்பையும் அடிமைத்தனம் என்று கூறுவதல்ல; எந்த நிலை அடிமைத்தனம், எந்த நிலை வேறு வகையான சார்பு என்பதைப் பிரித்துப் பார்ப்பது.

2. மெசபொத்தேமியா — நகர நாகரிகத்தோடு உருவான சமத்துவமின்மை

டைக்ரிஸ் மற்றும் யூப்ரடீஸ் நதிகளுக்கு இடையிலான பகுதி மெசபொத்தேமியா என அழைக்கப்பட்டது.

சுமேரிய நகரங்கள், அக்காதிய அரசுகள், பின்னர் பாபிலோனிய மற்றும் அசிரிய அரசுகள் என இப்பகுதியில் பல்வேறு அரசியல் அமைப்புகள் உருவாயின.

எழுத்து, கணக்கு, வர்த்தகம், பாசன விவசாயம், கோயில் நிர்வாகம் போன்றவை வளர்ந்தன.

அதனுடன்,

• சொத்து
• கடன்
• திருமணம்
• குடும்பம்
• வேலை
• தண்டனை
• அடிமைத்தனம்

போன்ற சமூக உறவுகளும் எழுதப்பட்ட ஆவணங்களுக்குள் வரத் தொடங்கின.

பண்டைய Near East சமூகங்களில் அடிமைத்தனத்துடன் பல்வேறு சார்பு நிலைகளும் இருந்தன. அதனால் அக்கால சமூகத்தை முழுமையாக “அடிமைச் சமூகம்” என்று அழைப்பதைவிட, அடிமைகள் மற்றும் பல்வேறு சுதந்திரமற்ற மக்களைக் கொண்ட சமூக அமைப்பு என்று புரிந்துகொள்வது வரலாற்று ரீதியாக பாதுகாப்பானது. 

3. ஹம்முராபியின் சட்டத் தொகுப்பு — சட்டம் அடிமைத்தனத்தை ஒழித்ததா?

பாபிலோனிய மன்னன் ஹம்முராபி, கி.மு. 18ஆம் நூற்றாண்டில் வெளியிட்ட சட்டத் தொகுப்பு உலகின் புகழ்பெற்ற பண்டைய சட்ட ஆவணங்களில் ஒன்று.

இதில் அடிமைகள் தொடர்பான விதிகளும் உள்ளன.

ஆனால் ஒரு முக்கியமான உண்மையை மறக்கக்கூடாது:

ஹம்முராபியின் சட்டம் அடிமைத்தனத்தை ஒழிக்கவில்லை.

மாறாக, அடிமைகள், கடன், சொத்து, குடும்பம் மற்றும் சமூக உறவுகள் தொடர்பான சில நிலைகளை சட்டத்தின் கீழ் ஒழுங்குபடுத்தியது. 

உதாரணமாக, சட்டத் தொகுப்பின் 117ஆம் விதி, கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த முடியாத ஒருவர் தன்னையோ, மனைவியையோ, மகனையையோ, மகளையையையையோ பணத்திற்காக ஒப்படைக்கும் நிலையைப் பதிவு செய்கிறது.

ஆனால் அதே விதி குறிப்பிட்ட காலத்திற்குப் பிறகு அவர்களுக்கு விடுதலை வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும் கூறுகிறது. 

இதிலிருந்து இரண்டு முக்கியமான விஷயங்களை அறியலாம்.

ஒன்று: கடன் காரணமாக மனித சுதந்திரம் கட்டுப்படுத்தப்படுவது அக்காலத்தில் அறியப்பட்ட நடைமுறையாக இருந்தது.

இரண்டு: அந்த நடைமுறைக்கும் சட்டம் சில கட்டுப்பாடுகளை விதிக்க முடிந்தது.

அதாவது, சட்டம் மனிதனை முழுமையாகப் பாதுகாக்கவில்லை; ஆனால் அதிகாரத்தின் எல்லையையும் சில இடங்களில் வரையறுத்தது.

4. சட்டம் அடிமைத்தனத்தை உருவாக்கியதா?

இது மிகவும் முக்கியமான கேள்வி.

சட்டம் எழுதப்பட்டதால்தான் அடிமைத்தனம் தோன்றியது என்று கூற முடியாது.

ஹம்முராபிக்கு முன்பே Near East சமூகங்களில் அடிமைத்தனமும் பல்வேறு சார்பு நிலைகளும் இருந்தன.

எனவே சட்டம் ஏற்கனவே இருந்த சமூக உறவுகளைப் பதிவு செய்திருக்கலாம்; சிலவற்றைக் கட்டுப்படுத்தியிருக்கலாம்; சிலவற்றுக்கு தண்டனை நிர்ணயித்திருக்கலாம்.

இதற்கு கடன் நிவாரண ஆணைகள் ஒரு முக்கியமான உதாரணம்.

பாபிலோனிய மன்னன் Ammisaduqa காலத்தைச் சேர்ந்ததாகக் கருதப்படும் ஒரு ஆணை, சில வகையான கடன்களைத் தளர்த்தியதோடு, கடன் காரணமாக சுதந்திரத்தை இழந்த சிலரை விடுதலை செய்யும் நடவடிக்கையையும் கொண்டிருந்ததாக கேம்பிரிட்ஜ் ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது.

ஆனால் ஏற்கனவே இருந்த வழக்கமான அடிமைகள் அனைவரையும் அந்த ஆணை விடுதலை செய்யவில்லை. 

இதன் மூலம் ஒரு முக்கிய வேறுபாடு தெரிகிறது:

கடன் காரணமான பிணைப்பு ≠ வழக்கமான அடிமைத்தனம்.

இவை இரண்டும் மனித சுதந்திரத்தைப் பாதித்தாலும், சட்ட ரீதியாகவும் சமூக ரீதியாகவும் ஒரே நிலை அல்ல.

5. போர் — மனிதனைப் பொருளாக மாற்றிய பழைய இயந்திரம்

பண்டைய அரசுகளின் விரிவாக்கத்தில் போர் மிகப்பெரிய பங்கு வகித்தது.

ஒரு நகரம் அல்லது நாடு தோற்கும்போது அதன் மக்கள் அனைவரும் ஒரே நிலைக்குத் தள்ளப்படவில்லை.

சிலர் கொல்லப்பட்டிருக்கலாம்.

சிலர் வேறு இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டிருக்கலாம்.

சிலர் வரி அல்லது கட்டாய உழைப்புக்குள் கொண்டுவரப்பட்டிருக்கலாம்.

சிலர் போர்க் கைதிகளாக மாறியிருக்கலாம்.

சிலர் அடிமைகளாக தனிநபர்களிடம் சென்றிருக்கலாம்.

இந்த வேறுபாடுகளைத் தனித்தனியாகப் புரிந்துகொள்வது அவசியம்.

மெசபொத்தேமியாவைப் பற்றிய ஆய்வுகள், போரில் பிடிக்கப்பட்ட வெளிநாட்டவர்கள் அடிமை நிலைக்குள் கொண்டு வரப்பட்டதற்கான ஆதாரங்களைச் சுட்டுகின்றன. 

இதனால் போர் வெறும் நிலப்பரப்பைக் கைப்பற்றும் கருவியாக மட்டும் இல்லாமல்,

மனிதர்களையும் செல்வத்தையும் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வரும் கருவியாகவும் செயல்பட்டது.

6. எகிப்து — பிரமிடுகளை எல்லாம் அடிமைகள்தான் கட்டினார்களா?

பண்டைய எகிப்தைப் பற்றிப் பேசும்போது பொதுவாக எழும் கேள்வி:

“பிரமிடுகளை அடிமைகள்தான் கட்டினார்களா?”

இதற்கு நேரடியான “ஆம்” என்பது வரலாற்று ரீதியாக மிகப் பெரிய எளிமைப்படுத்தல்.

தொல்லியல் மற்றும் ஆவண ஆதாரங்கள் பிரமிட் கட்டுமானத்தில் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட தொழிலாளர்கள், கைவினைஞர்கள், விவசாயத் தொழிலாளர்கள் மற்றும் பல்வேறு வகையான உழைப்பாளர்கள் பங்கேற்றதை காட்டுகின்றன.

எனவே,

“எகிப்தின் பிரமிடுகள் முழுவதும் அடிமை உழைப்பால் கட்டப்பட்டவை”

என்று கூறுவது சரியான வரலாற்றுப் படம் அல்ல.

ஆனால் இதனால் எகிப்தில் அடிமைத்தனம் இல்லை என்று அர்த்தமில்லை.

சமீபத்திய கேம்பிரிட்ஜ் ஆய்வுகள் பண்டைய எகிப்தில் சார்பு மற்றும் அடிமைத்தனத்தைப் பற்றிய கல்லறை ஓவியங்கள், கல் கல்வெட்டுகள், பப்பிரஸ் மற்றும் பிற ஆவணங்களை ஒருங்கிணைத்து ஆய்வு செய்கின்றன. 

7. எகிப்தில் அடிமைத்தனம் இருந்ததற்கான ஆதாரங்கள்

பாரோனிக் எகிப்தில் வெளிநாட்டவர்கள் போர் மற்றும் கொள்ளையெடுப்பின் மூலம் பிடிக்கப்பட்டு குடியமர்த்தப்பட்டதற்கான ஆதாரங்கள் உள்ளன.

மேலும் மனிதர்களின் வாங்குவிற்பனை மற்றும் ஒருவரை மற்றொருவரிடம் பரிசாக ஒப்படைத்தல் போன்ற நடைமுறைகளுக்கான ஆதாரங்களும் காணப்படுகின்றன. 

இத்தகைய சார்பு நிலையில் இருந்தவர்கள்:

• விவசாயப் பணிகளில்
• கால்நடை மேய்ப்பில்
• கைவினைப் பணிகளில்
• நெசவுத் தொழிலில்
• வீட்டு வேலைகளில்பயன்படுத்தப்பட்டனர். 

இதனால் மனித உடல் உழைப்பே ஒரு பொருளாதார வளமாக பார்க்கப்பட்டது.

8. எகிப்தில் “அடிமை” என்ற ஒரே சொல் போதுமா?

இங்கும் ஒரு முக்கியமான வரலாற்று நுணுக்கம் உள்ளது.

பண்டைய எகிப்திய சமூகத்தில் சுதந்திரமற்ற மக்களைப் பற்றிய சொற்களும் அந்தஸ்துகளும் காலத்துக்கு ஏற்ப மாறின.

எகிப்திய, கிரேக்க, அராமிக் போன்ற மொழிகளில் பயன்படுத்தப்பட்ட சொற்களின் பொருளையும் அவை குறிப்பிடும் சமூக நிலைகளையும் தனித்தனியாக ஆய்வு செய்ய வேண்டியுள்ளது என்று கேம்பிரிட்ஜின் 2024 ஆய்வு வலியுறுத்துகிறது. 

எனவே,

அரசனுக்குச் சேவை செய்தவர், கோயிலுடன் இணைந்தவர், கட்டாய உழைப்பாளர், போரில் பிடிக்கப்பட்டவர், வாங்கப்பட்ட அடிமை

என்று பல்வேறு நிலைகளை ஒரே சொல்லில் அடக்கிவிட முடியாது.

இதுதான் வரலாற்று ஆய்வின் முக்கியப் பாடம்:

ஒரு பழைய ஆவணத்தில் வரும் ஒரு சொல்லை மட்டும் பார்த்து, அதன் முழு சமூக அர்த்தத்தை நவீன சொற்களில் உடனடியாகத் தீர்மானிக்கக் கூடாது.

9. போர்க் கைதியிலிருந்து சந்தைப் பொருளாக

போரில் தோற்ற மனிதன் முதலில் ஒரு எதிரி.

ஆனால் அவன் பிடிக்கப்பட்ட பிறகு, அவனுடைய உழைப்புக்கு மதிப்பு இருப்பதாகக் கருதப்பட்டால்?

அவன் ஒரு பொருளாதார வளமாக மாறுகிறான்.

அவன் வாங்கப்படலாம்.

விற்கப்படலாம்.

பரிசாக வழங்கப்படலாம்.

வேலைக்கு பயன்படுத்தப்படலாம்.

இவ்வாறு ஒரு மனிதனின் உடல், நேரம், திறமை ஆகியவற்றுக்கு மற்றொருவர் உரிமை கொண்டாடத் தொடங்கும்போது, மனிதன் தனி நபராக அல்லாமல் உற்பத்தி வளமாக பார்க்கப்படுகிறான்.

இதுவே அடிமைத்தனத்தின் கொடூரமான பொருளாதார அடிப்படைகளில் ஒன்று.

10. கோயிலும் அரண்மனையும் — உழைப்பின் மையங்கள்

மெசபொத்தேமியாவிலும் எகிப்திலும் கோயில்களும் அரண்மனைகளும் வெறும் வழிபாட்டு அல்லது அரசியல் இடங்களாக மட்டும் இருக்கவில்லை.

அவை பொருளாதார நிறுவனங்களாகவும் செயல்பட்டன.

நிலம், தானியம், கால்நடை, கைவினை உற்பத்தி, வரி, சேமிப்பு, விநியோகம் போன்ற செயல்பாடுகளில் அவற்றின் பங்கு இருந்தது.

இந்த அமைப்புகளுக்குள் பல்வேறு வகையான சார்பு உழைப்பாளர்கள் இருந்தனர்.

பண்டைய எகிப்தைப் பற்றிய ஆய்வுகள் கோயில்களின் பொருளாதாரப் பங்கு தொடர்ந்து முக்கியமானதாக இருந்ததைச் சுட்டுகின்றன. 

இதனால் அடிமைத்தனம் ஒரு தனிநபர் வீட்டின் பிரச்சினையாக மட்டும் இல்லாமல், பெரிய பொருளாதார அமைப்புகளுடனும் தொடர்புடையதாக இருந்தது.

11. சட்டம் யாரைக் காப்பாற்றியது?

இன்றைய சட்டத்தின் அடிப்படை சிந்தனைகளில் ஒன்று:

“சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம்.”

ஆனால் பண்டைய உலகின் பொதுவான சட்ட அடிப்படை அது அல்ல.

அக்காலத்தில் மனிதனின் சமூக அந்தஸ்து முக்கியமானதாக இருந்தது.

சுதந்திரமானவர், அடிமை, குடும்பத் தலைவர், பெண், குழந்தை, கடனாளி போன்றோருக்கு வேறுபட்ட சட்ட நிலைகள் இருந்தன. 

எனவே,

“சட்டம் இருந்தது; எனவே நீதி இருந்தது”

என்று முடிவு செய்ய முடியாது.

சில நேரங்களில் சட்டம் பலவீனமானவரைப் பாதுகாத்திருக்கலாம்.

கடன் நிவாரணம் வழங்கியிருக்கலாம்.

கடன் அடிமைத்தனத்திற்கு காலவரம்பு விதித்திருக்கலாம்.

ஆனால் அதே சட்ட அமைப்பு மனிதனை வாங்கவும் விற்கவும் அனுமதித்திருக்கலாம்.

இதுவே பண்டைய சட்டத்தின் மிகப்பெரிய முரண்பாடு.

12. நாகரிக வளர்ச்சியின் நிழல்

எழுத்து வளர்ந்தது.

நகரங்கள் வளர்ந்தன.

சட்டம் உருவானது.

வர்த்தகம் விரிந்தது.

நிர்வாகம் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டது.

மனித அறிவு முன்னேறியது.

ஆனால் அதே நேரத்தில்,

“யார் சுதந்திரமானவர்?”
“யார் மற்றொருவரின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பவர்?”

என்ற கேள்விகளுக்கும் சமூகமே பதில்களை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தது.

இதுதான் இந்தத் தொடரின் மையக் கேள்விகளில் ஒன்று.

மனித நாகரிகத்தின் வளர்ச்சி நேர்கோட்டில் நடந்தது அல்ல.

அறிவியல், சட்டம், கலை, நிர்வாகம் ஆகியவற்றில் முன்னேற்றம் ஏற்பட்ட அதே காலகட்டத்தில் மனித சுதந்திரமும் மீறப்பட்டிருக்கலாம்.

ஒரு சமூகத்தின் கட்டிடங்கள் உயர்ந்ததால் மட்டும் அந்த சமூகத்தில் மனித மதிப்பு உயர்ந்துவிட்டது என்று கூற முடியாது.

முடிவுரை

சட்டம் வந்தது; மனித சமத்துவம் இன்னும் வரவில்லை!

மெசபொத்தேமியாவும் எகிப்தும் மனித நாகரிகத்தின் மகத்தான தொடக்கங்களை பிரதிபலிக்கின்றன.

ஆனால் அந்த நாகரிகங்களின் ஆவணங்களுக்குள் மனித சுதந்திரத்தின் வரலாறும் எழுதப்பட்டுள்ளது.

கடன் காரணமாக சுதந்திரத்தை இழந்தவர்,

போரில் பிடிக்கப்பட்டவர்,

வாங்கப்பட்டவர்,

பிறப்பால் சார்பு நிலைக்குள் வந்தவர்,

கோயில் அல்லது அரண்மனை அமைப்புடன் கட்டுப்பட்டவர் —

என பல்வேறு வழிகளில் மனிதர்கள் தங்கள் சுதந்திரத்தை இழந்தனர்.

அதே நேரத்தில் இந்த வரலாற்றில் எதிர்மறை மட்டும் இல்லை.

கடன் நிவாரணம், சில நிலைகளுக்கு காலவரம்பு, விடுதலை, சட்டப் பாதுகாப்பு போன்ற முயற்சிகளும் தோன்றின.

அவை நவீன மனித உரிமைக் கருத்துக்கு சமமானவை அல்ல.

ஆனால் அதிகாரத்திற்கும் பலவீனத்திற்கும் இடையில் சமநிலையைத் தேடும் மனித முயற்சியின் ஆரம்ப வடிவங்களாக அவற்றைப் பார்க்கலாம்.

இங்கே நாம் ஒரு முக்கியமான வரலாற்றுப் பாடத்தைப் பெறுகிறோம்:

நாகரிகம் வளர்வது என்பது கட்டிடங்கள் உயர்வது மட்டும் அல்ல; மனிதனின் மதிப்பும் சுதந்திரமும் உயர்வதே உண்மையான வளர்ச்சி.

அப்படியானால் அடுத்த கேள்வி:

அடிமைத்தனம் மெசபொத்தேமியா, எகிப்து போன்ற பழைய நாகரிகங்களைத் தாண்டி மற்ற சமூகங்களில் எவ்வாறு வெவ்வேறு வடிவங்களை எடுத்தது?

போர், பேரரசு, சந்தை, குடும்பம், மதம் ஆகியவை மனிதனை அடிமையாக்கும் அமைப்பை எவ்வாறு விரிவுபடுத்தின?

அந்தப் பாதையில்தான் அடுத்தடுத்த கட்டங்களில் அடிமைத்தனம் ஒரு தனிப்பட்ட சமூக நடைமுறையிலிருந்து மிகப்பெரிய பொருளாதார மற்றும் அரசியல் நிறுவனமாக மாறிய வரலாற்றை நாம் பார்க்கப் போகிறோம்.

ஆதாரங்கள்

• Daniel C. Snell, “Slavery in the Ancient Near East”, The Cambridge World History of Slavery, Cambridge University Press.
• Jane L. Rowlandson, Roger S. Bagnall & Dorothy J. Thompson (eds.), Slavery and Dependence in Ancient Egypt: Sources in Translation, Cambridge University Press, 2024.
• Christopher J. Eyre, “Pharaonic Egypt”, Cambridge University Press.
• Larry May, Ancient Legal Thought: Equity, Justice, and Humaneness From Hammurabi and the Pharaohs to Justinian and the Talmud, Cambridge University Press.
• The Code of Hammurabi, Yale Law School – Avalon Project.