ஐரோப்பாவில் ஆட்டம் காணும் மதச் செல்வாக்கு! அறிவியலின் வளர்ச்சியா? சமூக மாற்றமா?

ஒரு காலத்தில் கிறிஸ்தவத்தின் கோட்டையாக விளங்கிய ஐரோப்பா, இன்று ஆழமான மத மற்றும் சமூக மாற்றத்தை எதிர்கொண்டு வருகிறது. தேவாலயங்கள் மூடப்படுவது வெறும் கட்டிடங்களின் பயன்பாடு மாறும் நிகழ்வா? அல்லது ஒரு நாகரிகத்தின் சமூகச் சிந்தனையில் ஏற்பட்டுள்ள ஆழமான மாற்றத்தின் அறிகுறியா? என்ற கேள்வியை இது எழுப்புகிறது.

இந்தக் கேள்விக்கு பின்னணியாக, மொரோக்கோ நாட்டின் முன்னணி செய்தி நிறுவனமான Hespress News Agency வெளியிட்டுள்ள செய்திக்கட்டுரை ஒன்றில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தகவல்கள் கவனத்தை ஈர்க்கின்றன.

அக்கட்டுரையில், கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் மட்டும் ஐரோப்பாவில் சுமார் 20 தேவாலயங்களும், டென்மார்க்கில் சுமார் 200 தேவாலயங்களும், ஜெர்மனியில் 515 தேவாலயங்களும் மூடப்பட்டுள்ளதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

மேலும், நெதர்லாந்தில் உள்ள தேவாலயங்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு எதிர்காலத்தில் மூடப்படக்கூடும் என்று அங்குள்ள கத்தோலிக்க சமூகத்தின் மதிப்பீட்டை அக்கட்டுரை மேற்கோள் காட்டுகிறது. பிரிட்டனில், 1966-ஆம் ஆண்டு முதல் 10,000-க்கும் மேற்பட்ட தேவாலயங்கள் மூடப்பட்டுள்ளதாக கிறிஸ்தவ ஆய்வுக் குழுவொன்றின் தகவலை அடிப்படையாகக் கொண்டும் அக்கட்டுரை தெரிவிக்கிறது.

அதேசமயம், ஐரோப்பாவில் முஸ்லிம்களின் எண்ணிக்கை தொடர்ந்து அதிகரித்து வருவதாகப் புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. மேலும், பயன்பாட்டில் இருந்து விலகிய சில தேவாலயங்கள் முஸ்லிம் சமூகங்களால் வாங்கப்பட்டு பள்ளிவாசல்களாக மாற்றப்பட்டுள்ள நிகழ்வுகளும் காணப்படுகின்றன. இதனால், ஐரோப்பாவில் மதம் முற்றிலும் மறைந்து வருகிறது என்பதைவிட, மக்களின் மதம் மற்றும் ஆன்மீகம் குறித்த அணுகுமுறைகளிலும் விருப்பங்களிலும் ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்து வருகிறதா? என்ற கேள்வியே முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் அனைத்தையும் தனித்தனியாக ஆய்வு செய்து உறுதிப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் இருந்தாலும், அவை எழுப்பும் அடிப்படைக் கேள்வி மிகவும் முக்கியமானது:

ஒரு காலத்தில் சமூகத்தின் மையமாக இருந்த ஒரு மத நிறுவனம், காலப்போக்கில் தனது சமூகச் செல்வாக்கை ஏன் இழக்கிறது?

இது ஒரு மதத்தின் வெற்றி அல்லது மற்றொரு மதத்தின் தோல்வி என்ற எளிய கோணத்தில் மட்டும் பார்க்க வேண்டிய கேள்வியல்ல.

சமூகம் மாறும்போது மத நிறுவனங்களும் மாற வேண்டுமா? அறிவியல் வளர்ச்சியையும் புதிய அறிவையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் திறன் ஒரு மதத்தின் சமூகப் பொருத்தத்தில் என்ன பங்கு வகிக்கிறது? பழமையைப் பாதுகாப்பதற்கும், பழைய சிந்தனைகளையே மாற்றமின்றி பாதுகாப்பதற்கும் இடையிலான வேறுபாடு என்ன?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான விடைகளைத் தேடுவதுதான் இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம்.

தேவாலயங்கள் மூடப்படுகின்றன… இது ஒரு மதத்தின் வீழ்ச்சியா? அல்லது காலத்துடன் மாறத் தவறிய நிறுவனங்களுக்கான பாடமா?

ஒரு காலத்தில் ஐரோப்பாவின் சமூக, அரசியல், கல்வி மற்றும் பண்பாட்டு வாழ்க்கையின் மையமாகத் திகழ்ந்த தேவாலயங்கள் இன்று பல இடங்களில் வெறிச்சோடி வருகின்றன.

சில தேவாலயங்கள் மூடப்படுகின்றன. சில வேறு பயன்பாடுகளுக்காக மாற்றப்படுகின்றன. சில வரலாற்றுச் சின்னங்களாக மட்டுமே பாதுகாக்கப்படுகின்றன.

இந்த மாற்றத்தைப் பார்த்தவுடன், “ஒரு மதம் வீழ்ச்சியடைந்து, இன்னொரு மதம் வளர்கிறது” என்று மட்டும் முடிவு செய்துவிடுவது எளிது.

ஆனால் வரலாறு அதைவிட ஆழமான ஒரு பாடத்தை நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

சமூகத்துடன் மாறாத எந்த நிறுவனமும் தனது செல்வாக்கை இழக்கலாம்.

அது மதமாக இருந்தாலும் சரி.

அரசியல் அமைப்பாக இருந்தாலும் சரி.

கல்வி நிறுவனமாக இருந்தாலும் சரி.

அறிவியல் நிறுவனமாக இருந்தாலும் சரி.

ஏன், குடும்பமாக இருந்தாலும், பெற்றோர்களாக இருந்தாலும் சரி

காலம் மாறும்போது சிந்தனைகளும் அணுகுமுறைகளும் மாற வேண்டும்.

ஒருகாலத்தில் சமூகத்தின் மையமாக இருந்த தேவாலயம்

ஐரோப்பாவின் வரலாற்றில் பல நூற்றாண்டுகளாக தேவாலயம் மிகப்பெரிய சமூக நிறுவனமாக இருந்தது.

கல்வி, திருமணம், குடும்ப வாழ்க்கை, சமூக ஒழுக்கம், தொண்டு, அரசியல் அதிகாரம் என பல துறைகளிலும் அதன் செல்வாக்கு காணப்பட்டது.

ஆனால் நவீன காலத்தில் ஐரோப்பிய சமூகத்தின் இயல்பு முற்றிலும் மாறிவிட்டது.

அறிவியல் வளர்ந்தது.

தொழில்நுட்பம் வளர்ந்தது.

தனிநபர் சுதந்திரம் வலுப்பெற்றது.

மனித உரிமைகள் பற்றிய சிந்தனைகள் வளர்ந்தன.

பெண்களின் சமூகப் பங்கு மாறியது.

கல்வி அனைவருக்கும் விரிவடைந்தது.

மருத்துவ அறிவியல் மனித வாழ்க்கையைப் பற்றிய பழைய பல கருத்துகளை மாற்றியது.

இத்தகைய மாற்றங்களின் மத்தியில், சமூக நிறுவனங்களும் தங்களுடைய அணுகுமுறைகளை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டிய சூழல் உருவானது.

அங்கு ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது:

“நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட கருத்துகள் அனைத்தும் இன்றும் மாற்றமின்றி பொருந்துமா?”

அறிவியல் கேட்பது – “ஏன்?”

மதம் பொதுவாக நம்பிக்கை, ஆன்மீகம், ஒழுக்கம் போன்ற கேள்விகளுடன் தொடர்புடையது.

அறிவியல் வேறொரு முறையைப் பின்பற்றுகிறது.

அது கேட்கிறது:

ஏன்?
எப்படி?
எதற்கான ஆதாரம்?
மீண்டும் சோதித்தால் அதே முடிவு கிடைக்குமா?

இந்தக் கேள்விகள்தான் மனித நாகரிகத்தை முன்னோக்கி நகர்த்தியுள்ளன.

நோய்கள் ஏன் ஏற்படுகின்றன?

மழை எப்படி உருவாகிறது?

பூமி எப்படி இயங்குகிறது?

மனித உடல் எப்படி செயல்படுகிறது?

பிரபஞ்சம் எவ்வாறு தோன்றியது?

இத்தகைய கேள்விகளுக்கு மனிதன் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக பல்வேறு விளக்கங்களை வழங்கி வந்தான்.

ஆனால் அறிவியல் ஒரு முக்கியமான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

“நம்புகிறேன்” என்பதிலிருந்து “சோதித்து அறிகிறேன்” என்ற பாதைக்கு மனிதனை அழைத்துச் சென்றது.---

அறிவியலுடன் மோதும் சிந்தனை நீண்ட காலம் நிலைக்குமா?

வரலாற்றில் மத நிறுவனங்களுக்கும் அறிவியல் சிந்தனைகளுக்கும் இடையே பல்வேறு காலகட்டங்களில் பதற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன.

ஆனால் இங்கே ஒரு நுணுக்கமான உண்மையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

கிறிஸ்தவம் முழுவதுமே அறிவியலுக்கு எதிரானது என்று கூறுவது தவறான பொதுமைப்படுத்தல்.

ஐரோப்பிய கிறிஸ்தவ உலகிலிருந்தே பல முக்கிய அறிவியலாளர்கள் உருவாகினர். பல பழமையான பல்கலைக்கழகங்களும் மத நிறுவனங்களின் வரலாற்றோடு தொடர்புடையவை.

எனவே வரலாற்றுப் பாடம் “மதம் அறிவியலுக்கு எதிரி” என்பது அல்ல.

அதற்கு பதிலாக:

“எந்த நிறுவனமாக இருந்தாலும், அது புதிய ஆதாரங்களையும் அறிவையும் எதிர்கொள்ளத் தயாராக இருக்க வேண்டும்.”

என்பதுதான் முக்கியமான பாடம்.

காலம் மாறுகிறது; கேள்விகளும் மாறுகின்றன

ஒரு சமூகத்தின் கேள்விகள் நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்ததைப் போல இன்றும் இருக்காது.

இன்று செயற்கை நுண்ணறிவு மனித வாழ்க்கையை மாற்றுகிறது.

மரபணு அறிவியல் மருத்துவத்தின் எல்லைகளை மாற்றுகிறது.

விண்வெளி ஆராய்ச்சி பிரபஞ்சத்தைப் பற்றிய மனிதனின் புரிதலை விரிவுபடுத்துகிறது.

காலநிலை மாற்றம் உலகின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய புதிய கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

இணையம் தகவல் பரிமாற்றத்தின் தன்மையை முற்றிலும் மாற்றிவிட்டது.

இத்தகைய உலகில், பழைய கேள்விகளுக்கான பழைய பதில்களை மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் கூறுவது போதுமானதாக இருக்காது.

மாறாக, புதிய தலைமுறை எழுப்பும் புதிய கேள்விகளுக்கு அறிவார்ந்த முறையில் பதிலளிக்க வேண்டும்.

தேவாலயங்கள் காலியாகும் செய்தி சொல்லும் பாடம்

தேவாலயங்கள் மூடப்படுவதற்கு ஒரே ஒரு காரணம் என்று கூற முடியாது.

மதச்சார்பின்மை அதிகரித்தல், தலைமுறை மாற்றம், வழிபாட்டு நடைமுறைகளில் ஏற்பட்ட மாற்றம், மக்கள் தொகை மாற்றம், நகரமயமாக்கல், பராமரிப்புச் செலவுகள் உள்ளிட்ட பல காரணிகள் இதில் உள்ளன.

Pew Research Center ஆய்வின்படி, 2010 முதல் 2020 வரையிலான காலகட்டத்தில் ஐரோப்பாவில் கிறிஸ்தவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்ததுடன், எந்த மதத்தையும் சாராதவர்களின் எண்ணிக்கையும் கணிசமாக உயர்ந்தது. அதே காலகட்டத்தில் முஸ்லிம் மக்கள்தொகையும் அதிகரித்தது.

இதிலிருந்து நாம் பெற வேண்டிய பாடம்:

ஒரு மதத்தின் செல்வாக்கு குறைவதற்கு மற்றொரு மதத்தின் வளர்ச்சி மட்டுமே காரணம் என்று கருதக்கூடாது.

சமூகத்தின் சிந்தனை மாறியிருக்கலாம்.

மக்களின் முன்னுரிமைகள் மாறியிருக்கலாம்.

அறிவியல் கல்வி பரவியிருக்கலாம்.

தனிநபர் சுதந்திரம் பற்றிய கருத்துக்கள் வலுப்பெற்றிருக்கலாம்.

மத நிறுவனங்கள் தங்களைப் பற்றிய கேள்விகளை எழுப்ப வேண்டிய நேரம் வந்திருக்கலாம்.

 “மாறுதல்” என்பது மதத்தை அழிப்பதல்ல

இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

மாறுதல் ≠ மதத்தை கைவிடுதல்.

ஒரு மதத்தின் ஆன்மீக அடிப்படையை ஒருவர் தொடர்ந்து நம்பிக்கையுடன் கடைப்பிடித்துக்கொண்டே, அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளை ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்.

ஒழுக்கத்தைப் பேணிக்கொண்டே பகுத்தறிவுடன் சிந்திக்க முடியும்.

ஆன்மீக நம்பிக்கையுடன் மருத்துவ அறிவியலை நம்ப முடியும்.

பாரம்பரியத்தை மதித்துக்கொண்டே புதிய தலைமுறையின் கேள்விகளுக்கு பதில் தேட முடியும்.

உண்மையில், இதுவே நாகரிகத்தின் இயல்பான வளர்ச்சி.

பழமையைப் பாதுகாப்பதா? பழமையான சிந்தனையைப் பாதுகாப்பதா?

பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாப்பது ஒரு விஷயம்.

பழமையான ஒவ்வொரு கருத்தையும் மாற்றமின்றி பாதுகாப்பது வேறு விஷயம்.

ஒரு பழைய கட்டிடம் வரலாற்றுச் சின்னமாகப் பாதுகாக்கப்படலாம்.

ஆனால் ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன் பயன்படுத்தப்பட்ட மருத்துவ முறையை இன்று மருத்துவ அறிவியல் நிராகரித்துவிட்டால், அதை “பாரம்பரியம்” என்ற பெயரில் தொடர்ந்து பயன்படுத்த முடியுமா?

முடியாது.

ஏனெனில் மனித உயிர் முக்கியம்.

அதேபோல, ஒரு காலத்தில் சமூகத்திற்கு பொருத்தமாக இருந்த ஒரு கருத்து பின்னர் புதிய அறிவின் வெளிச்சத்தில் மறுபரிசீலனை செய்யப்பட வேண்டியிருக்கலாம்.

உண்மைக்கு பயப்பட வேண்டிய அவசியமில்லை.

உண்மை உண்மையாக இருந்தால், ஆய்வையும் கேள்விகளையும் தாங்கி நிற்கும்.

அறிவியலை எதிரியாகப் பார்க்கும் சமூகத்தின் ஆபத்து

அறிவியலை மறுப்பது என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தின் பிரச்சினை மட்டும் அல்ல.

எந்த சமூகமாக இருந்தாலும் அறிவியலை நிராகரிக்கத் தொடங்கினால் அதன் விளைவுகள் கடுமையானவை.

மருத்துவ அறிவியலை மறுப்பது நோய்களை அதிகரிக்கலாம்.

சுற்றுச்சூழல் அறிவியலை மறுப்பது எதிர்கால தலைமுறைகளை பாதிக்கலாம்.

தொழில்நுட்பத்தைப் புரிந்துகொள்ள மறுப்பது பொருளாதாரப் பின்னடைவை ஏற்படுத்தலாம்.

பகுத்தறிவை நிராகரிப்பது மூடநம்பிக்கைக்கு வழிவகுக்கலாம்.

எனவே, அறிவியல் என்பது ஒரு மதத்திற்கு எதிரான ஆயுதம் அல்ல. அது மனிதகுலத்தின் கூட்டு அறிவை வளர்க்கும் கருவி.

அடுத்த தலைமுறைக்கு நாம் என்ன கொடுக்க வேண்டும்?

குழந்தைகளிடம் “இதைக் கேள்வி கேட்காதே” என்று சொல்லுவதற்குப் பதிலாக,

“கேள்வி கேள்; ஆதாரத்தைத் தேடு; சோதித்து அறிந்து கொள்”

என்று சொல்லும் கல்வியே எதிர்காலத்தை உருவாக்கும்.

மதத்தைப் பற்றியும் கேள்வி கேட்கலாம்.

அறிவியலைப் பற்றியும் கேள்வி கேட்கலாம்.

வரலாற்றைப் பற்றியும் கேள்வி கேட்கலாம்.

சமூகத்தைப் பற்றியும் கேள்வி கேட்கலாம்.

ஆனால் கேள்விக்கு பதிலாக வெறுப்பு வரக்கூடாது.

ஆதாரம் வர வேண்டும்.

விவாதம் வர வேண்டும்.

ஆராய்ச்சி வர வேண்டும்.

அறிவே இறுதி இலக்காக இருக்க வேண்டும்.

தேவாலயங்களின் கதை நமக்குச் சொல்லும் மிகப்பெரிய பாடம்

ஐரோப்பாவில் சில தேவாலயங்கள் மூடப்படுவது ஒரு மதத்தின் மீது வெற்றியை அறிவிக்கும் நிகழ்வு அல்ல.

அது மனித சமூகம் எவ்வாறு மாறுகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் ஒரு சமூகச் சாளரம்.

ஒரு காலத்தில் மிகப்பெரிய செல்வாக்கைப் பெற்றிருந்த நிறுவனம் கூட காலத்தின் மாற்றங்களைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறினால் அதன் சமூகப் பங்கு குறையலாம்.

அதே பாடம் இன்று உலகில் உள்ள ஒவ்வொரு மதத்திற்கும், ஒவ்வொரு சித்தாந்தத்திற்கும், ஒவ்வொரு நிறுவனத்திற்கும் பொருந்தும்.

இன்று வலிமையாக இருப்பது நாளையும் வலிமையாக இருக்கும் என்ற உத்தரவாதம் இல்லை.

மக்களின் கேள்விகளுக்கு பதிலளிக்க வேண்டும்.

புதிய அறிவை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

அறிவியலுடன் உரையாட வேண்டும்.

மனித உரிமைகளின் வளர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

சமூக மாற்றங்களை எதிரியாக பார்க்காமல் அவற்றை ஆராய வேண்டும்.

இல்லையெனில் வரலாறு ஒரே கேள்வியை மீண்டும் மீண்டும் கேட்கும்:

“காலம் மாறியபோது, நீங்கள் ஏன் மாறவில்லை?”

முடிவுரை

தேவாலயம் பள்ளிவாசலாக மாறியதா என்பது இந்த விவாதத்தின் மிகப்பெரிய கேள்வி அல்ல.

மனிதனின் சிந்தனை எவ்வாறு மாறுகிறது? என்பதே மிகப்பெரிய கேள்வி.

ஒரு சமூகம் அறிவியலை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, கேள்வி கேட்கும்போது, ஆதாரத்தைத் தேடும்போது, புதிய உண்மைகளை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது அது முன்னேறுகிறது.

அதே சமயம், எந்த மதமாக இருந்தாலும், எந்த நிறுவனமாக இருந்தாலும், “எங்களிடம் ஏற்கனவே எல்லா பதில்களும் உள்ளன; இனி கேள்விகள் தேவையில்லை” என்று கூறும் தருணத்திலிருந்து அதன் அறிவுசார் வளர்ச்சி நின்றுவிடும் அபாயம் உருவாகிறது.

எனவே, எதிர்காலத்தின் உலகம் மதத்திற்கும் அறிவியலுக்கும் இடையிலான போராக இருக்க வேண்டியதில்லை.

அதற்கு பதிலாக,

நம்பிக்கைக்கு இடம் இருக்கட்டும்.
பகுத்தறிவுக்கு இடம் இருக்கட்டும்.
ஆன்மீகத்திற்கு இடம் இருக்கட்டும்.
அறிவியலுக்கு மிகப்பெரிய இடம் இருக்கட்டும்.

ஏனெனில், கேள்வி கேட்கும் மனிதன்தான் புதிய உண்மையை கண்டுபிடிக்கிறான்.

அறிவியலை ஏற்றுக்கொள்ளும் சமூகம் எதிர்காலத்தை உருவாக்கும்;
காலத்தின் மாற்றங்களைப் புரிந்துகொள்ளாத சமூகம் கடந்த காலத்தின் நினைவாக மாறும்.