கதை கேட்கலாம்... கற்றுக்கொள்ளலாம்! #03
தேநீர் கோப்பை நிரம்பியிருந்தால்...?
ஒரு கதை... ஒரு சிந்தனை... ஒரு வாழ்க்கைப் பாடம்!
ஒரு சிறிய நகரத்தில் மிகவும் புகழ்பெற்ற ஒரு ஜென் ஆசான் வாழ்ந்து வந்தார்.
அவரிடம் பல இடங்களில் இருந்தும் மக்கள் வந்து வாழ்க்கையைப் பற்றியும், மன அமைதியைப் பற்றியும், அறிவைப் பற்றியும் கேட்டு தெரிந்துகொள்வார்கள்.
ஒருநாள், நகரத்தில் மிகவும் படித்தவராகத் தன்னை நினைத்துக்கொண்ட ஒருவர் அந்த ஜென் ஆசானைச் சந்திக்க வந்தார்.
அவர் பல புத்தகங்களைப் படித்திருந்தார்.
பல அறிஞர்களைச் சந்தித்திருந்தார்.
வாழ்க்கையைப் பற்றி தனக்கென்று பல கருத்துகளும் அவரிடம் இருந்தன.
ஆசானைப் பார்த்தவுடன் அவர் பேசத் தொடங்கினார்.
“ஆசிரியரே, மன அமைதி என்றால் என்ன என்பதை நான் ஏற்கனவே நிறையப் படித்திருக்கிறேன்.”
“அப்படியா?” என்று அமைதியாகக் கேட்டார் ஆசான்.
“ஆம். மேலும், மனிதர்கள் எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதையும் நான் நன்றாக அறிவேன். அதைப் பற்றி உங்களுடன் விவாதிக்கவே வந்திருக்கிறேன்.”
ஆசான் புன்னகைத்தார்.
“சரி. முதலில் தேநீர் அருந்துங்கள். பிறகு பேசலாம்” என்றார்.
ஆசான் இரண்டு தேநீர்க் கோப்பைகளை எடுத்தார்.
ஒரு கோப்பையை அந்த அறிஞரின் முன்னால் வைத்தார்.
பின்னர் அதில் தேநீரை ஊற்றத் தொடங்கினார்.
கோப்பை பாதி நிரம்பியது.
அவர் தொடர்ந்து ஊற்றினார்.
கோப்பை முழுவதும் நிரம்பியது.
ஆனால் ஆசான் ஊற்றுவதை நிறுத்தவில்லை.
தேநீர் கோப்பையின் விளிம்பைத் தாண்டி வெளியே வரத் தொடங்கியது.
அந்த அறிஞர் பதற்றமடைந்தார்.
“ஆசிரியரே! கோப்பை நிரம்பிவிட்டது. அதற்கு மேல் ஊற்றினால் தேநீர் கீழே சிந்திவிடும்!”
ஆசான் தொடர்ந்து ஊற்றிக்கொண்டிருந்தார்.
தேநீர் மேசையின் மீது வழிந்தது.
அப்போது அவர் அமைதியாக ஊற்றுவதை நிறுத்தினார்.
அறிஞரைப் பார்த்து,
“இந்தக் கோப்பையைப் போலத்தான் உங்கள் மனமும் இருக்கிறது” என்றார்.
அறிஞர் குழப்பமடைந்தார்.
“என் மனமா?”
“ஆம்.”
“நீங்கள் ஏற்கனவே நிறைய விஷயங்களைத் தெரிந்துகொண்டதாக நினைக்கிறீர்கள். உங்கள் கருத்துகளால் உங்கள் மனம் ஏற்கனவே நிரம்பியுள்ளது.”
“அப்படியிருக்கும்போது, நான் சொல்லும் புதிய விஷயங்கள் உங்கள் மனதில் எப்படி இடம் பெறும்?”
அறிஞர் அமைதியாகிவிட்டார்.
ஆசான் தொடர்ந்தார்:
“புதியதை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்றால், முதலில் ‘எனக்கு எல்லாம் தெரியும்’ என்ற எண்ணத்தை கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைக்க வேண்டும்.”
“அப்போதுதான் புதிய சிந்தனைகளுக்கு இடம் கிடைக்கும்.”
அறிஞர் தலையைக் குனிந்தார்.
அன்று அவர் ஆசானிடம் இருந்து ஒரு புதிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டார்.
அது எந்தப் புத்தகத்திலும் அவர் படிக்காத பாடம்.
கற்றுக்கொள்வதற்கான முதல் படி — நமக்கு இன்னும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது இருக்கிறது என்பதை ஏற்றுக்கொள்வது.
💡 கதையின் சுவாரஸ்யம் என்ன?
ஆசான் அந்த அறிஞருக்கு நீண்ட விளக்கம் கொடுக்கவில்லை.
ஒரு தேநீர்க் கோப்பையை வைத்தே ஒரு பெரிய உண்மையைப் புரிய வைத்தார்.
கோப்பை ஏற்கனவே நிரம்பியிருந்தால் அதில் மேலும் தேநீர் ஊற்ற முடியாது.
அதேபோல், “எனக்கு எல்லாம் தெரியும்” என்று மனதை மூடிக்கொண்டால், புதிய அறிவு உள்ளே வருவதற்கான வாய்ப்பு குறைந்துவிடும்.
🌱 நாம் கற்றுக்கொள்வது
அறிவு என்பது நாம் எவ்வளவு தெரிந்துகொண்டிருக்கிறோம் என்பதில் மட்டும் இல்லை.
“இன்னும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது நிறைய இருக்கிறது” என்பதை உணர்வதிலும் அறிவு இருக்கிறது.
புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ளும்போது:
பிறர் சொல்வதைக் கவனமாகக் கேட்போம்.
நமது கருத்தை மட்டுமே சரி என்று நினைக்காமல் இருப்போம்.
தெரியாததைத் தெரியாது என்று ஒப்புக்கொள்வோம்.
கேள்வி கேட்கத் தயங்கமாட்டோம்.
ஒவ்வொரு நாளும் புதிதாக ஏதாவது கற்றுக்கொள்வோம்.
மனம் திறந்திருந்தால்...
உலகமே ஒரு பள்ளிக்கூடமாக மாறிவிடும்!
🤔 சிந்தித்துப் பார்ப்போம்!
குழந்தைகளே, இப்போது உங்களுக்கான சில கேள்விகள்:
1. ஆசான் ஏன் தேநீரை நிரம்பி வழியும்வரை ஊற்றினார்?
2. “நமக்கு எல்லாம் தெரியும்” என்று நினைத்தால் என்ன பிரச்சினை ஏற்படும்?
3. உனக்குத் தெரியாத ஒரு விஷயத்தை நண்பர் ஒருவர் கற்றுக்கொடுத்தால், நீ எப்படி நடந்துகொள்வாய்?
4. இன்று நீ புதிதாக என்ன கற்றுக்கொண்டாய்?
👨👩👧 பெற்றோர்களுக்கான ஒரு சிறிய சிந்தனை
குழந்தைகள் ஏதாவது கேள்வி கேட்கும்போது, உடனடியாக பதில் சொல்லிவிடுவதற்குப் பதிலாக,
“நீ என்ன நினைக்கிறாய்?”
என்று முதலில் கேட்பது நல்ல பயிற்சியாக இருக்கும்.
அது குழந்தைக்கு சரியான பதிலை மட்டும் கற்றுக்கொடுப்பதில்லை; சுயமாகச் சிந்திக்கும் பழக்கத்தையும் வளர்க்கிறது.
அதேபோல், குழந்தை நம்மிடம் ஏதாவது புதிய விஷயத்தைச் சொல்லும்போது, அது நமக்குத் தெரிந்த விஷயமாக இருந்தாலும்,
“அப்படியா? இன்னும் கொஞ்சம் சொல்லு!”
என்று கேட்பது, அவர்களின் ஆர்வத்தையும் தன்னம்பிக்கையையும் வளர்க்கும்.
🌟 கதையின் குட்டிப் பாடம்
“நிறைந்த கோப்பையில் தேநீருக்கு இடமில்லை;
நிறைந்த மனதில் புதிய அறிவுக்கும் இடமில்லை!”
அதனால்...
தெரிந்ததை நினைத்து பெருமைப்படுவதைக் காட்டிலும்,
தெரியாததைத் தெரிந்துகொள்ள ஆர்வமாக இருப்போம்.
அதுவே உண்மையான கற்றலின் தொடக்கம்.
