நீதிவெல்லும் – 03
“ஒரு பெண்ணின் கேள்விக்கு சபையே மௌனமானது! – திரௌபதியின் தர்மக் கேள்வி”
இது தொடரின் மூன்றாவது கட்டுரைக்கு மிகவும் வலுவான தேர்வு என்று கருதுகிறேன்.
முதல் கட்டுரையில் யுதிஷ்டிரர் நீதியான முடிவை எவ்வாறு தேர்ந்தெடுத்தார்? என்பதைப் பார்த்தோம்.
இரண்டாவது கட்டுரையில் விதுரர் தவறை அறிந்தும் மௌனம் காக்காமல் அரசனுக்கு அறநெறியை எடுத்துரைத்தார் என்பதைப் பார்த்தோம்.
மூன்றாவது கட்டுரையில் அதைவிட முக்கியமான கேள்விக்குச் செல்வோம்:
“அநீதி நடக்கும்போது அதை எதிர்த்து கேள்வி கேட்பது யாருடைய கடமை?”
இதற்கு மகாபாரதம் தரும் பதில் — திரௌபதியின் குரல்.
திரௌபதி கேட்ட கேள்வி!
“தன்னைத் தானே இழந்தவன், என்னை எப்படி பணயம் வைக்க முடியும்?”
மகாபாரதத்தின் சபா பர்வத்தில் நிகழ்ந்த சூதாட்டம் குரு வம்சத்தின் வரலாற்றையே மாற்றிய ஒரு திருப்புமுனை.
யுதிஷ்டிரர் சூதாட்டத்தில் தனது செல்வம், அரசாட்சி, சகோதரர்கள், இறுதியில் தன்னையே இழந்தார். அதன் பின்னரும் திரௌபதி பணயம் வைக்கப்பட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டது. அப்போது திரௌபதி சபைக்கு அழைக்கப்பட்டார்.
அவமானப்படுத்தப்பட்ட நிலையில் சபைக்கு வந்த திரௌபதி, அழுது புலம்புவதற்குப் பதிலாக ஒரு சட்ட–தர்மக் கேள்வியை முன்வைத்தாள்.
அவள் கேட்ட கேள்வியின் மையம்:
“தன்னை முதலில் இழந்த ஒருவனுக்கு, அதன் பிறகு என்னை பணயம் வைக்கும் உரிமை இருந்ததா?”
இதுதான் அந்தச் சம்பவத்தின் மிகப் பெரிய சிறப்பு.
திரௌபதி தனது அவமானத்தை மட்டும் பேசவில்லை.
அவள் தர்மத்தின் அடிப்படையையே கேள்விக்குட்படுத்தினாள்.
சபையில் இருந்த பெரியவர்கள்
அந்தச் சபையில் சாதாரண மனிதர்கள் மட்டும் இல்லை.
பீஷ்மர் இருந்தார்.
துரோணர் இருந்தார்.
விதுரர் இருந்தார்.
திருதராஷ்டிரர் இருந்தார்.
குரு வம்சத்தின் மூத்தோர்களும் அரச குடும்பத்தினரும் அங்கே இருந்தனர்.
ஆனால் ஒரு பெண் அநீதிக்கு எதிராக கேள்வி எழுப்பியபோது, அந்தச் சபை உடனடியாகத் தெளிவான நீதித் தீர்ப்பை வழங்கவில்லை.
பீஷ்மர் தர்மம் மிகவும் நுட்பமானது என்று கூறி, இந்தச் சூழ்நிலையில் எது சரியான தர்மம் என்பதைத் தீர்மானிப்பது கடினம் என்கிறார்.
இதில்தான் மகாபாரதம் நம்மை மிகவும் ஆழமாகச் சிந்திக்க வைக்கிறது.
அறிவுடையவர்கள் இருப்பது மட்டும் போதுமா?
அறிந்த உண்மையைச் சொல்லும் துணிவு வேண்டாமா?
விகர்ணன் மட்டும் எழுந்தான்!
அந்தச் சபையில் இளம் கௌரவர்களில் ஒருவரான விகர்ணன், திரௌபதியின் கேள்வியில் நியாயம் இருப்பதாகக் கூறி எதிர்ப்புத் தெரிவித்தான்.
அவன் முன்வைத்த முக்கியமான கருத்து:
யுதிஷ்டிரர் முதலில் தன்னையே இழந்துவிட்டார் என்றால், அதற்குப் பிறகு திரௌபதியை அவர் எவ்வாறு பணயம் வைக்க முடியும்?
இதில் ஒரு மிகப் பெரிய அறநெறிப் பாடம் உள்ளது.
நீதி பேசுவதற்கு வயது தேவையில்லை.
பதவி தேவையில்லை.
அதிகாரம் தேவையில்லை.
உண்மை தெரிந்தால் அதைச் சொல்லும் மனத் துணிவே போதும்.
விகர்ணன் பெரிய அரசன் அல்ல.
ஆனால் அந்த நேரத்தில் அவன் எழுப்பிய கேள்வி வரலாற்றில் நிலைத்துவிட்டது.
மௌனமும் ஒரு முடிவுதான்!
இந்த நிகழ்வை வெறும் “திரௌபதியின் அவமானம்” என்று மட்டும் பார்க்கக்கூடாது.
இது இன்னொரு முக்கியமான கேள்வியையும் நமக்கு முன்வைக்கிறது:
அநீதி நடக்கும்போது அதைத் தடுக்காமல் இருப்பது — அநீதிக்கு ஆதரவா?
ஒருவர் தவறு செய்கிறார்.
அதைப் பார்க்கும் மற்றொருவர் அமைதியாக இருக்கிறார்.
மூன்றாவது ஒருவர் உண்மை தெரிந்தும் பேச மறுக்கிறார்.
அப்படியானால் தவறு செய்தவர் மட்டும்தானா பொறுப்பாளர்?
இந்தக் கேள்விக்கு ஒவ்வொருவரும் தங்கள் மனசாட்சியிடம் பதில் சொல்ல வேண்டும்.
இன்றைய வாழ்க்கையில் திரௌபதியின் கேள்வி
இன்று நாம் அரச சபைகளில் இல்லை.
ஆனால் நமது வாழ்க்கையில் சிறிய “சபைகள்” இருக்கின்றன.
ஒரு குடும்பம்.
ஒரு பள்ளி.
ஒரு பணியிடம்.
ஒரு சமூக அமைப்பு.
ஒரு நண்பர்கள் குழு.
ஒரு இணையதளக் குழு.
அங்கே ஒருவருக்கு அநீதி நடக்கும்போது,
“எனக்கு என்ன?”
என்று விலகிச் செல்வது எளிது.
ஆனால் அறநெறி கேட்கும் கேள்வி:
“நான் பார்த்த அநீதிக்கு எதிராக நான் என்ன செய்தேன்?”
என்பதுதான்.
பெண்களின் கண்ணியத்தை காப்பது சமூகத்தின் கடமை
இந்த மகாபாரதச் சம்பவத்தை இன்றைய சமூகத்தில் நாம் மிகுந்த பொறுப்புடன் அணுக வேண்டும்.
திரௌபதி ஒரு கதாபாத்திரம் மட்டுமல்ல.
அவள் எழுப்பிய கேள்வி:
ஒரு மனிதனின் கண்ணியத்தை மற்றொருவர் தனது விருப்பப்படி பறிக்க முடியுமா?
என்ற அடிப்படை அறநெறிக் கேள்வியாகும்.
பெண் என்பதற்காகவும்,
ஆண் என்பதற்காகவும்,
ஏழை என்பதற்காகவும்,
பணக்காரர் என்பதற்காகவும்,
பலவீனமானவர் என்பதற்காகவும்
ஒருவரின் கண்ணியம் குறையாது.
மனித கண்ணியம் அனைவருக்கும் பொதுவானது.
இதுவே இந்த நிகழ்விலிருந்து நாம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய உயர்ந்த பாடங்களில் ஒன்று.
பெற்றோர்களே… இந்தக் கதையை குழந்தைகளிடம் பேசுங்கள்!
இந்தக் கட்டுரை குழந்தைகளுடன் பகிர்ந்து பேசுவதற்கும் மிகவும் பொருத்தமானது.
ஆனால் அவர்களிடம்:
“திரௌபதிக்கு அநீதி நடந்தது”
என்று மட்டும் சொல்லாமல்,
சில கேள்விகளை அவர்களிடம் கேளுங்கள்:
“உன் நண்பனுக்கு அநீதி நடந்தால் என்ன செய்வாய்?”
“எல்லோரும் அமைதியாக இருந்தாலும், தவறு என்று தெரிந்தால் நீ பேசுவாயா?”
“உண்மையைச் சொன்னால் நண்பர்கள் கோபப்படுவார்கள் என்றால்?”
இத்தகைய உரையாடல்கள் குழந்தைகளுக்கு துணிவு, நீதியுணர்வு, மனசாட்சி, பிறருக்காக நிற்கும் பண்பு ஆகியவற்றை வளர்க்கும்.
இராஜகம்பள சமூகத்திற்கான சிந்தனை
நமது சமூகத்தின் அடுத்த தலைமுறை கல்வியிலும் பொருளாதாரத்திலும் முன்னேற வேண்டும்.
அதே நேரத்தில் அவர்கள்:
தவறைத் தவறு என்று சொல்லும் துணிவும்,
நியாயமானதை நியாயம் என்று ஏற்றுக்கொள்ளும் மனமும்,
பலவீனமானவர்களுக்கு ஆதரவாக நிற்கும் மனிதநேயமும் கொண்டிருக்க வேண்டும்.
ஒரு சமூகத்தின் வலிமை அதன் எண்ணிக்கையில் மட்டும் இல்லை.
அந்த சமூகத்தில் நீதிக்காக குரல் கொடுக்கும் மனிதர்கள் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள் என்பதிலும் உள்ளது.
நீதிவெல்லும் – 03 : நமக்கான பாடம்
திரௌபதி அன்றைய சபையில் ஒரு கேள்வி கேட்டாள்.
அந்தக் கேள்விக்கு அன்றைய சபையால் உடனடியாகத் தெளிவான பதிலை வழங்க முடியவில்லை.
ஆனால் அந்தக் கேள்வி மட்டும் காலத்தைக் கடந்து நம்மிடம் வந்துவிட்டது.
இன்றும் அது நம்மைக் கேட்கிறது:
அநீதியைப் பார்க்கும்போது நாம் மௌனமாக இருப்போமா?
அல்லது நியாயத்தின் பக்கம் நிற்போமா?
நமக்கு எதிராகப் பேசினாலும் உண்மையைச் சொல்வோம்.
பலவீனமானவர்களுக்கு ஆதரவாக நிற்போம்.
பெண்களின் கண்ணியத்தை மதிப்போம்.
குழந்தைகளுக்கு நீதியுணர்வை கற்றுக்கொடுப்போம்.
சமூகத்தில் கருத்து வேறுபாடு இருந்தாலும், அறத்தின் பக்கம் ஒன்றுபடுவோம்.
🌿 நீதிச் சிந்தனை
“அநீதியைச் செய்வது தவறு;
அநீதியைப் பார்த்தும் மௌனமாக இருப்பதும் ஒரு தவறே.”
உண்மைக்காகக் குரல் கொடுப்போம்.
நீதிக்காக நிற்போம்.
அறநெறியை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொடுப்போம்.
நீதிவெல்லும்!
நாம் அறநெறியில் நடப்போம்;
நமது தலைமுறையையும் அறநெறியில் நடத்துவோம்.
