நீதிவெல்லும் – 04
மகாபாரதத்தின் உத்தியோக பர்வத்தில், பாண்டவர்கள் தங்களுடைய உரிமையை முழுவதுமாகக் கோருவதற்குப் பதிலாக, குறைந்தபட்சமாக ஐந்து ஊர்களை வழங்கினால்கூட அமைதியாக வாழத் தயாராக இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.
அந்தச் சமாதான முயற்சி தோல்வியடைந்த பின்னரே போர் தவிர்க்க முடியாத நிலைக்குச் சென்றது.
போர் வேண்டாம் என்ற கிருஷ்ணர்!
ஐந்து ஊர்களுக்காக நடந்த கடைசி சமாதான முயற்சி
மகாபாரதம் என்றாலே நமக்கு முதலில் நினைவுக்கு வருவது குருக்ஷேத்திரப் போர்.
பதினெட்டு நாட்கள் நடைபெற்ற அந்தப் போர், பாரத வரலாற்றின் மிகப்பெரிய அழிவுகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.
ஆனால் ஒரு முக்கியமான உண்மையை நாம் பல நேரங்களில் மறந்துவிடுகிறோம்.
அந்தப் போர் உடனடியாகத் தொடங்கவில்லை.
போர் வராமல் தடுக்க பல முயற்சிகள் நடைபெற்றன.
சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகள் நடைபெற்றன.
தூதர்கள் அனுப்பப்பட்டனர்.
அறிவுரைகள் வழங்கப்பட்டன.
இறுதியில், கிருஷ்ணரே நேரடியாக கௌரவர்களின் சபைக்குச் சென்று சமாதானம் பேசினார்.
அதுவும் முழு அரசாட்சிக்காக அல்ல.
ஐந்து ஊர்களுக்காக!
“எங்களுக்கு எல்லாம் வேண்டாம்...”
பாண்டவர்கள் தங்களுடைய உரிமையை இழந்திருந்தனர்.
சூதாட்டத்தில் ஏற்பட்ட நிகழ்வுகளுக்குப் பிறகு அவர்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வனவாசமும், ஒரு ஆண்டு அஞ்ஞாதவாசமும் அனுபவித்தனர்.
அந்தக் காலம் முடிந்த பிறகு, தங்களுக்குரிய அரசாட்சியைத் திரும்பக் கேட்கும் உரிமை அவர்களுக்கு இருந்தது.
ஆனால் யுதிஷ்டிரர் போரையே முதல் விருப்பமாகத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை.
அவர் சமாதானத்தை விரும்பினார்.
அதன் உச்சமாக, ஐந்து ஊர்கள் கொடுக்கப்பட்டால்கூட போதுமானது என்ற அளவுக்கு அவர் தன் கோரிக்கையைச் சுருக்கினார். உத்தியோக பர்வத்தில் குறிப்பிடப்படும் அந்த ஐந்து இடங்கள் அவிஷ்டல, விருகஸ்தல, மாகந்தி, வார்ணாவதம் மற்றும் மற்றொரு இடம் எனக் கூறப்படுகின்றன.
அவர்களின் எண்ணம் எளிமையானது:
“நாங்கள் வாழ்வதற்குத் தேவையான இடத்தைத் தாருங்கள்; போரைத் தவிர்ப்போம்.”
இது பலவீனத்தின் அடையாளமா?
இல்லை.
இது அமைதியை விரும்பிய மனத்தின் அடையாளம்.
கிருஷ்ணர் ஏன் தூதராகச் சென்றார்?
யுதிஷ்டிரர் கிருஷ்ணரிடம் தனது நிலையை விளக்குகிறார்.
போர் வந்தால் இரு தரப்பிலும் உறவினர்களே அழிவார்கள்.
குரு வம்சம் அழியும்.
எனவே, முடிந்தவரை சமாதானத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்.
அப்போது கிருஷ்ணர் ஒரு முக்கியமான முடிவை எடுத்தார்.
“நான் கௌரவர்களிடம் சென்று சமாதானத்தை முயற்சி செய்கிறேன்.”
என்று அவர் முன்வந்தார்.
யுதிஷ்டிரர், கிருஷ்ணருக்கே ஏதேனும் ஆபத்து நேரிடக்கூடும் என்று கவலைப்பட்டார்.
ஆனால் கிருஷ்ணரின் பதில் மிக முக்கியமானது.
சமாதானத்தை முயற்சி செய்யாமல் போனால், பின்னர் உலகம் பாண்டவர்களையே குறை கூறக்கூடும்.
எனவே தன்னால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்து பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் அவர் தூதராகச் செல்லத் தயாரானார்.
ஒரு மிகப்பெரிய அறநெறிப் பாடம்
இங்கேதான் “நீதிவெல்லும்” தொடரின் முக்கியமான சிந்தனை தொடங்குகிறது.
நியாயமான காரணம் நம்மிடம் இருந்தாலும், முதலில் சமாதானத்தை முயற்சி செய்வது தவறல்ல.
மாறாக,
அதுவே உயர்ந்த அறநெறி.
நாம் சரி என்று நினைப்பதால் உடனடியாகப் போராட வேண்டிய அவசியமில்லை.
முதலில் பேசலாம்.
விளக்கலாம்.
எதிராளியின் கருத்தைக் கேட்கலாம்.
நடுநிலையான ஒருவரின் உதவியை நாடலாம்.
சமரசத்திற்கான வழியைத் தேடலாம்.
அனைத்து வழிகளும் தோல்வியடைந்த பிறகே கடுமையான முடிவை எடுக்க வேண்டும்.
இதைத்தான் மகாபாரதத்தின் இந்த நிகழ்வு நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.
“ஐந்து ஊர்கள்கூட போதுமே!”
கிருஷ்ணரின் சமாதான முயற்சியின் பின்னணியில் ஒரு மிகப் பெரிய தத்துவம் இருக்கிறது.
அமைதிக்காக சிலவற்றை விட்டுக்கொடுப்பது தோல்வி அல்ல.
இன்றைய வாழ்க்கையில் இதை நாம் எத்தனை இடங்களில் பயன்படுத்தலாம்?
குடும்பத்தில் இரண்டு சகோதரர்களுக்குள் சொத்துப் பிரச்சினை.
சிறிய நிலத் தகராறு.
சமூக அமைப்புக்குள் கருத்து வேறுபாடு.
நண்பர்களுக்குள் ஏற்பட்ட மனக்கசப்பு.
ஒரு நிறுவனத்தில் ஏற்பட்ட அதிகாரப் போட்டி.
இவற்றில் ஒவ்வொருவரும்:
“எனக்குத்தான் முழு உரிமை!”
என்று பிடிவாதம் பிடித்தால் பிரச்சினை பெரிதாகும்.
சில நேரங்களில்:
“எனக்குரியதில் கொஞ்சம் விட்டுக்கொடுக்கிறேன்; ஆனால் உறவு காப்பாற்றப்படட்டும்.”
என்று ஒருவர் சொல்வதே மிகப்பெரிய வெற்றி.
ஆனால் துரியோதனன்?
சமாதானத்திற்கு வாய்ப்பு இருந்தது.
ஐந்து ஊர்கள் வழங்கும் வாய்ப்பும் இருந்தது.
ஆனால் துரியோதனன் தனது அதிகார ஆசையிலிருந்து விலகவில்லை.
மகாபாரதத்தின் இந்தப் பகுதி துரியோதனனின் பிடிவாதத்தை மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்படுத்துகிறது.
கிருஷ்ணர் அறிவுரை கூறுகிறார்.
பீஷ்மர் எச்சரிக்கிறார்.
விதுரர் அறிவுறுத்துகிறார்.
மூத்தோர்கள் சமாதானத்தை விரும்புகிறார்கள்.
ஆனால் அகந்தை உண்மையான அறிவுரையைக் கேட்க மறுத்தால் என்ன நடக்கும்?
என்பதற்கான மிகப் பெரிய உதாரணமாக துரியோதனனின் முடிவு அமைந்தது. பீஷ்மரும் கிருஷ்ணரின் அறநெறி மற்றும் நன்மை சார்ந்த அறிவுரையை ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு துரியோதனனை எச்சரிக்கிறார்.
நல்ல அறிவுரையை ஏற்காததன் விலை
ஒரு மனிதனிடம் அறிவுரை கூறுபவர்கள் இல்லாதது ஒரு பிரச்சினை.
ஆனால் அறிவுரை கூறுபவர்கள் பலர் இருந்தும் அதை ஏற்காதது இன்னும் பெரிய பிரச்சினை.
துரியோதனனைச் சுற்றி அறிவுடையவர்கள் இருந்தனர்.
ஆனால் அவன் கேட்க விரும்பியது தனது எண்ணத்தை ஆதரிக்கும் வார்த்தைகளை மட்டுமே.
இதுதான் தலைமைப் பொறுப்பில் இருக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் மிகப்பெரிய எச்சரிக்கை.
நமக்கு ஆதரவாகப் பேசுபவர்களை மட்டும் தேடக்கூடாது.
நமது தவறைச் சுட்டிக்காட்டுபவர்களையும் அருகில் வைத்திருக்க வேண்டும்.
பெற்றோர்களே, குழந்தைகளுக்கு இதைக் கற்றுக்கொடுங்கள்!
இந்த நிகழ்விலிருந்து குழந்தைகளுக்கு ஒரு முக்கியமான பாடத்தைச் சொல்லலாம்.
ஒரு குழந்தைக்கும் நண்பனுக்கும் சண்டை ஏற்பட்டால்:
“நீ வெல்ல வேண்டும்”
என்று மட்டும் சொல்ல வேண்டாம்.
முதலில்:
“பிரச்சினையைப் பேசித் தீர்க்க முடியுமா?”
என்று கேட்கக் கற்றுக்கொடுங்கள்.
அதேபோல்,
“நீ சரி; அவன் தவறு”
என்று உடனடியாகத் தீர்ப்பு வழங்குவதற்குப் பதிலாக,
“இருவருடைய கருத்தையும் கேட்போம்”
என்று கற்றுக்கொடுப்பது எதிர்காலத்தில் நல்ல தலைமைப் பண்பை வளர்க்கும்.
இராஜகம்பள சமூகத்திற்கான சிந்தனை
நமது சமூக வளர்ச்சிக்கு ஒற்றுமை மிகவும் முக்கியமானது.
கருத்து வேறுபாடுகள் இருக்கலாம்.
தலைமை குறித்து வேறுபட்ட கருத்துகள் இருக்கலாம்.
செயல்முறை குறித்து கருத்து மாறுபாடுகள் இருக்கலாம்.
ஆனால் ஒவ்வொரு கருத்து வேறுபாடும் பகையாக மாற வேண்டிய அவசியமில்லை.
பேச்சுவார்த்தை → புரிதல் → சமரசம் → ஒற்றுமை
என்ற பாதையை முதலில் முயற்சி செய்வது சமூகத்தின் நலனுக்கு நல்லது.
கிருஷ்ணர் ஐந்து ஊர்களுக்காக சமாதானம் பேசச் சென்ற சம்பவம், நமது சமூகத்திற்கும் ஒரு சிறந்த நிர்வாகப் பாடமாக இருக்கலாம்.
அமைதியைத் தேர்ந்தெடுப்பது பலவீனம் அல்ல
சிலர் சமாதானத்தை நாடுபவரை பலவீனமானவர் என்று நினைக்கலாம்.
மகாபாரதம் அதற்கு மாறான பாடத்தைத் தருகிறது.
போரிடும் திறன் இருந்தும் சமாதானத்தை முதலில் தேர்ந்தெடுப்பவனே உண்மையான வலிமை கொண்டவன்.
ஏனெனில் கோபத்தில் போரிடுவது எளிது.
ஆனால் கோபத்தை அடக்கி, எதிராளியுடன் பேசுவது கடினம்.
பழிவாங்குவது எளிது.
ஆனால் உறவை காப்பாற்ற முயற்சி செய்வது கடினம்.
அதனால்:
அமைதியை நாடுவது பயமல்ல;
அழிவைத் தவிர்க்கும் அறிவு.
ஆனால் சமாதானத்திற்கும் ஒரு எல்லை உண்டு
இந்தக் கதையின் இன்னொரு முக்கியமான பாடத்தையும் மறந்துவிடக் கூடாது.
சமாதானம் என்பது அநீதியை நிரந்தரமாக ஏற்றுக்கொள்வது அல்ல.
பாண்டவர்கள் சமாதானத்தை விரும்பினர்.
ஆனால் தங்களுக்குரிய நியாயமான உரிமையை முழுவதுமாகக் கைவிடவில்லை.
அவர்கள்:
“எங்களுக்குரிய அனைத்தையும் கொடுக்க வேண்டியதில்லை; குறைந்தபட்சம் வாழ்வதற்கான இடத்தையாவது கொடுங்கள்”
என்ற நிலைக்கு வந்தனர்.
இதில்தான் நுண்ணிய தர்மம் இருக்கிறது.
விட்டுக்கொடுப்பதும் அறம்.
ஆனால் அநீதியை நிரந்தரமாக ஏற்றுக்கொள்வது அறம் அல்ல.
🌿 நீதிச் சிந்தனை
நமது வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு பிரச்சினைக்கும் இரண்டு பாதைகள் இருக்கின்றன:
ஒன்று — அகந்தையின் பாதை.
மற்றொன்று — அறத்தின் பாதை.
அகந்தை கேட்கும்:
“நான் எப்படி வெல்வது?”
அறம் கேட்கும்:
“எப்படி எல்லோரும் காப்பாற்றப்படலாம்?”
கிருஷ்ணர் முதலில் போரைக் கேட்கவில்லை.
அவர் சமாதானத்திற்கான கடைசி வாய்ப்பைக் கேட்டார்.
அதனால் நாமும் குடும்பத்தில், சமூகத்தில், உறவுகளில் பிரச்சினை ஏற்பட்டால் முதலில் பேசுவோம்.
புரிந்துகொள்வோம்.
தேவையான இடத்தில் விட்டுக்கொடுப்போம்.
ஆனால் நியாயத்தை விட்டுக்கொடுக்காமல் அறத்தின் பக்கம் நிற்போம்.
அமைதியைத் தேடுவோம்.
நீதியை நிலைநாட்டுவோம்.
அறநெறியை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொடுப்போம்.
நீதிவெல்லும்!
“நாம் அறநெறியில் நடப்போம்;
நமது தலைமுறையையும் அறநெறியில் நடத்துவோம்.”
